ΠΑΟΚ: Μια ομάδα που ξαναβρίσκει τον εαυτό της απειλείται (μόνο) από τον διχασμό

• Η... απουσία του φορ
• Ο διχασμός και η σκιά του Μυστακίδη

Μια προπονητική εβδομάδα στην Ολλανδία. Μια εβδομάδα στο Ζάλτμπομελ. Ένα άγνωστο –μέχρι πρότινος– προπονητικό κέντρο, χωρίς καμία σχέση με το Ντόρβερθ, το Οστερμπέεκ, το Άπελντοορν, το Φένλο, το Χορστ ή το Τέχελεν.

Όλα είναι διαφορετικά. Και κυρίως ο ΠΑΟΚ…

Πέρσι τέτοιο καιρό, ο «Δικέφαλος» κατέφτανε με… τουπέ. Πρωταθλητής, αλλά κουρασμένος. Το μυαλό του Λουτσέσκου ήταν αλλού. Κουβαλούσε ζόρια και έβγαιναν προς τα έξω. Το έβλεπες, το ένιωθες. Όσοι ήμασταν παρόντες το καλοκαίρι του ’24 στην Ολλανδία μπορούμε να το καταθέσουμε με βεβαιότητα: φέτος δεν έχει καμία σχέση.

Φέτος ο Ραζβάν Λουτσέσκου είναι παρών. Χαμογελαστός. Καθαρός. Ήρεμος. Οδηγεί. Δεν σέρνει. Οι παίκτες ακολουθούν. Το κλίμα είναι οικογενειακό, η δουλειά μεθοδική και η καθημερινότητα δομημένη. Επιτέλους, ομάδα.

Ο Χρήστος Καρυπίδης, ο άνθρωπος που λειτουργεί ως συνδετικός κρίκος μεταξύ πάγκου, αποδυτηρίων και γραφείων, το είπε απλά, αλλά ουσιαστικά: «Φέτος θα είμαστε ομάδα. Δεν ξέρω πού θα φτάσουμε, αλλά θα είμαστε δεμένοι. Μια οικογένεια». Και το βλέπεις παντού. Στο πείσμα των μικρών. Στο χαμόγελο του Τσάλοφ. Στην αυτοπεποίθηση του Λόβρεν που δείχνει, επιτέλους, να νιώθει μέρος αυτής της ιστορίας. Ο Τάισον γελάει, κάνει πλάκες, δείχνει πόσο πολύ του πάει αυτό το οικογενειακό κλίμα.

Ο Γιάννης Κωνσταντέλιας είναι η χαρά του παιχνιδιού, Ο 22χρονος Βολιώτης παίζει σαν να μην πέρασε ούτε μέρα από το τελευταίο του παιχνίδι. Κάνει «τα δικά του» στις προπονήσεις και μαζεύει το χειροκρότημα, είναι πόλος έλξης για μικρούς και μεγάλους που καθημερινά βρίσκονται στο προπονητικό κέντρο.

Ο Λουτσέσκου την ώρα των προπονήσεων μοιράζει «μπράβο» σε όλους. Στον Οζντόεφ, στον Ζίβκοβιτς, στον Καμαρά. Αλλά εκεί που μαλακώνει το βλέμμα του είναι στους μικρούς. Ο Μπάλντε, ο Μύθου, ο Μπαταούλας, ο Χατσίδης φέτος παίρνουν τη σκυτάλη όπως κάποτε ο Κωνσταντέλιας ή ο Κουλιεράκης. Η νέα γενιά είναι εδώ και δείχνει έτοιμη.

Η... απουσία του φορ

Κι όμως, υπάρχει και ένα «αλλά». Το φορ. Ή μάλλον… η απουσία του.

Ο Λουτσέσκου θα το πει μισοαστεία, μισοσοβαρά: «Αν είχαμε κι ένα φορ, θα ήμασταν αλλιώς…» Ο ΠΑΟΚ έχει κυνηγήσει στόχους. Πρότεινε μέχρι και 2,1 εκατ. ευρώ συμβόλαιο, χωρίς απάντηση.

Στην αγορά υπάρχει δυσκολία – η Ελλάδα δεν είναι εύκολος προορισμός. Ούτε πρώτη επιλογή. Και όσο περνούν οι μέρες, η καθυστέρηση μεγαλώνει.

Ο ΠΑΟΚ ήθελε φορ… χθες.

Η διοίκηση είναι διατεθειμένη να δώσει ακόμα και 3 εκατ. ευρώ για να κλείσει τον κατάλληλο. Αλλά ακόμη αναμονή. Στη συνέχεια έρχεται ο χαφ και ο στόπερ. Τρεις κρίκοι στον άξονα. Η ραχοκοκαλιά.

Όλα αυτά, μέσα σε ένα εξαιρετικό περιβάλλον στην Ολλανδία, όπου η ομάδα έχει επικεντρωθεί στη δουλειά. Όμως, από τη Θεσσαλονίκη, τα νέα δεν είναι όλα ευχάριστα. Οι ανακοινώσεις των οργανωμένων έδειξαν ένα κλίμα διχασμού. Κι αυτό είναι επικίνδυνο. Όχι για το σήμερα. Για το αύριο. Για όταν θα έρθει το πρώτο επίσημο.

Αύριο το μεσημέρι ο ΠΑΟΚ θα μάθει τον πιθανό αντίπαλο στον 3ο προκριματικό του Europa League και στο πρώτο εντός έδρας ματς πρέπει όλοι να είναι μαζί.

Γιατί εδώ, δεν χωράει δεύτερη κουβέντα: Διχασμός = πρόβλημα.

Ο κόσμος στηρίζει – το δείχνει η πορεία των διαρκείας. Στο διαδίκτυο γίνεται «πόλεμος», αλλά ανέκαθεν τα social media δεν «έλεγαν» την αλήθεια. Πάντα η Τούμπα «μιλούσε» και εκεί ήταν διαφορετικά τα πράγματα. Γι’ αυτό επιμένω να λέω ότι η εικόνα μέσα στην Τούμπα, εκείνο το βράδυ του πρώτου ευρωπαϊκού, θα δείξει τι πραγματικά υπάρχει.

Ο διχασμός και η σκιά του Μυστακίδη

Ο Ιβάν Σαββίδης δεν έχει να αποδείξει τίποτα. Αντιθέτως, όπως λένε άνθρωποι που βρίσκονται κοντά του, δείχνει πιο αποφασισμένος από ποτέ να κάνει τον ΠΑΟΚ πανίσχυρο σε όλα τα επίπεδα. Το μήνυμα το πέρασε ξεκάθαρα: Το είπε στον Λουτσέσκου. Το είπε στους ποδοσφαιριστές. Τους κοίταξε στα μάτια και μίλησε για το μέλλον.

Απέναντι, εμφανίστηκε στο προσκήνιο το βράδυ της 16ης Ιουνίου μια άλλη φιγούρα. Ο Τέλης Μυστακίδης, που βρέθηκε –έστω και για λίγο– στο κάδρο. Μια φορά τότε και άλλη μία πριν από δύο εβδομάδες, με ένα απλό «proof of funds» — μια γενική δήλωση ύπαρξης κεφαλαίων ύψους 250 εκατομμυρίων ευρώ για την κατασκευή του νέου γηπέδου - που εστάλη μάλιστα με courier, σαν να πρόκειται για ενημερωτικό φυλλάδιο. Καθόλου τυχαία δε μοιάζει επίσης η στιγμή που επέλεξε, καθώς η επιστολή έφτασε στον Ερασιτέχνη την παραμονή της προγραμματισμένης άφιξης του Ιβάν Σαββίδη στη Θεσσαλονίκη. Ο ένας έχει βάλει πάνω από 200 πραγματικά εκατομμύρια στον ΠΑΟΚ κι ο άλλος δεν έχει βάλει ακόμα τίποτα. Αυτοί οι δύο άνθρωποι εξισώνονται

Εύλογα τίθενται ερωτήματα: Είναι αυτός ο πραγματικός στόχος; Η συμμετοχή στο έργο του γηπέδου ή μήπως η ΠΑΕ; Κύκλοι της αγοράς επιμένουν να υποστηρίζουν ότι παραμένει αφελές να συνεχίσουμε να πιστεύουμε ότι οι κινήσεις Μυστακίδη απορρέουν από ένα αποκλειστικό ενδιαφέρον για τον ΠΑΟΚ. Ο Ιβάν Σαββίδης απάντησε με λόγια που μόνο τυχαία δεν ήταν: «Κάποιοι θέλουν να μπουν από το παράθυρο και εγώ δε θα το επιτρέψω», είπε χαρακτηριστικά στη συγκέντρωση της ομάδας.

Και υπάρχουν φωνές, από τη Μικράς Ασίας μέχρι και πιο ψηλά, που βλέπουν πίσω από όλο αυτό κάτι ευρύτερο: Γεωπολιτικές διαστάσεις, παιχνίδια ισχύος και επιρροής που δεν αφορούν απλώς ένα γήπεδο, έφτασε να συζητηθεί ακόμα και μέσα στην ελληνική Βουλή, αλλά το μέλλον ενός οργανισμού και ενός ολόκληρου κόσμου που ζει και αναπνέει για τον ΠΑΟΚ.

Το σημαντικότερο, όμως, είναι να μείνει κάτι ξεκάθαρο:

👉 Ο ΠΑΟΚ πρέπει να είναι πάνω απ’ όλους και όλα.
👉 Όχι πεδίο αντιπαραθέσεων, όχι τρόπαιο εξουσίας.
👉 Όπως έχουμε ξαναγράψει στο Gazzetta: ο ΠΑΟΚ είναι πάνω απ’ όλα και πάνω απ’ όλους. Ο ΠΑΟΚ είναι ο κόσμος του. Η ιστορία του. Η ιδέα του. Τα τέσσερα ιερά γράμματα.

Και σ’ αυτή τη διαδρομή, μόνο ενωμένος μπορεί να μείνει μεγάλος.