Παναθηναϊκός: Εδώ είναι ο παράδεισος κι η κόλαση εδώ!

Η επιστροφή του Παναθηναϊκού στα άγια χώματα της «πράσινης» ποδοσφαιρικής θρησκείας, στο γήπεδο της Λεωφόρου, έχει τρεις αναγνώσεις. Η πρώτη είναι η συναισθηματική. Με αυτή θα ξεκινήσουμε.

Το «Απόστολος» Νικολαϊδης είναι το μέρος που χτυπά η καρδιά του Τριφυλλιού. Είναι το σπίτι του συλλόγου. Είναι το σημείο εκείνο που σε κάνει να νιώθεις δέος, να έρχεσαι πιο κοντά στην αγνή αγάπη προς τον σύλλογο, όπως κάθε φορά που γυρίζεις στο πατρικό σου. Δεν έχει σημασία η ομορφιά, δεν έχουν σημασία οι συνθήκες, τίποτα δεν μετρά, μπροστά σε αυτό που νιώθεις κάθε φορά που μπαίνεις σε τούτο το γήπεδο και βλέπεις τις έντεκα πράσινες φανέλες στο φυσικό τους περιβάλλον.

Αν σκεφτεί κανείς πως αν τηρηθούν τα προβλεπόμενα και σε δύο χρόνια το κλαμπ μετακομίσει στον Βοτανικό με το ταυτόχρονο γκρέμισμα της Λεωφόρου, το σκληρό τέλος θα πρέπει να δοθεί με τον Παναθηναϊκό να παίζει εκεί που έγινε ο μύθος που είναι σήμερα. Και δεν θα υπάρχει τίποτα πιο όμορφο, αυτός ο ιερός ποδοσφαιρικός χώρος να ζήσει μία ακόμη κατάκτηση πρωταθλήματος!

Η δεύτερη ανάγνωση έχει να κάνει με την πραγματικότητα. Μπορεί το ΟΑΚΑ να είχε δώσει εγγυήσεις, μπορεί στα παιχνίδια των ευρωπαϊκών ομίλων να είναι ολόκληρο ανοιχτό αλλά στον Παναθηναϊκό δεν ήθελαν αυτό το «πέρα-δώθε» που θα μπορούσε να προκύψει όσον αφορά τα ματς της Super League, όταν τα έργα θα ανάγκαζαν το μισό στάδιο να κλείσει.

Παράλληλα και απόλυτα λογικά, ο σύλλογος προτίμησε να έχει μία κανονική έδρα για το πρωτάθλημα.

Μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Το ΟΑΚΑ έδρα δεν ήταν ποτέ και για κανέναν. Πόσω μάλλον όταν δεν έχει πάνω από 30.000 κόσμο στις κερκίδες. Πέρσι οι «πράσινοι» αντιλήφθηκαν την μεγάλη διαφορά στην ατμόσφαιρα και έπραξαν το λογικό. Την επιστροφή στο σπίτι.

Η τρίτη ανάγνωση έχει να κάνει με τα αρνητικά της επιστροφής. Προφανώς υπάρχουν και τέτοια, δεν μπορείς να τα έχεις όλα. Η Λεωφόρος των 16.500 δεν μπορεί να καλύψει τις ανάγκες του κόσμου, δεν μπορεί να δώσει αυτά που δίνει το ΟΑΚΑ και μοιραία σε μία καλή σεζόν, η πλατιά μάζα των φίλων του συλλόγου δεν θα μπορεί να δίνει το παρών στο γήπεδο κάθε Κυριακή.

Θα γίνεται «μάχη» για ένα εισιτήριο, ειδικά αν τα διαρκείας φτάσουν τα 7.000 όπως είχε συμβεί την σεζόν 2023/2024. Με λίγα λόγια, ο σύλλογος δεν θα μπορεί να καλύψει τις ανάγκες των οπαδών του, όπως θα μπορεί να κάνει στην Ευρώπη. Μέχρι να πάει στον Βοτανικό, ο Παναθηναϊκός δεν μπορεί να τα έχει όλα. Και δυνατή έδρα, και συναίσθημα και 40.000 θεατές και καλές συνθήκες. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Κάτι κερδίζει και κάτι χάνει.

Από κει και πέρα, το κλαμπ είναι υποχρεωμένο απέναντι στο γήπεδο και φυσικά απέναντι στους φίλους του, να καλλωπίσει το «Απόστολος Νικολαϊδης».

Τα τελευταία χρόνια η εξωτερική του όψη δείχνει εικόνα εγκατάλειψης, μέσα μπορείς να συναντήσεις επτά διαφορετικά «πράσινα» στα καρεκλάκια, σε κάποιες θύρες δεν υπάρχουν ούτε τα απαραίτητα. Με λίγα λόγια και απλά η Λεωφόρος πρέπει να είναι προσεγμένη, όμορφη και αντάξια έδρα του Παναθηναϊκού.

Η επένδυση που έγινε προ δύο ετών στον αγωνιστικό χώρο και δημιούργησε τον καλύτερο χλοοτάπητα στην Ελλάδα, θα πρέπει να βρει συνέχεια και σε όλους τους χώρους του γηπέδου, ώστε η ιστορική έδρα του Παναθηναϊκού να θυμίζει όπως και όπου μπορεί γήπεδο του 2025 και όχι άλλων δεκαετιών.

Είναι θέμα γούστου, κουλτούρας και δημιουργίας συνθηκών, όταν ο κάθε οπαδός δαπανά 20, 30, 50 ευρώ για να έρθει να σε δει, το γήπεδό σου, ακόμη και η υπεραιωνόβια Λεωφόρος να είναι όπως της πρέπει και της αξίζει, όπως του πρέπει και του αξίζει του Παναθηναϊκού...