Θύρα 7: Τα παρών που «καταπίνει» η πόλη

Τα πρόσωπά τους ζωγραφισμένα απ' τα χέρια των αδερφών τους στη γέφυρα μπροστά στο μοιραίο τουρνικέ. Κασκόλ φθαρμένα, μπερδεμένα με άλλα που προστέθηκαν αργότερα, για να ζεστάνουν τη μνήμη, να χαϊδέψουν την απώλεια. Φιγούρες σκυθρωπές και φορτισμένες. Αμήχανα βλέμματα και σκόρπια χαμόγελα να διασκεδάσουν για λίγο το τεράστιο βάρος της Ιστορίας.

Τίποτα δεν θα είναι ίδιο ξανά. Για όσους το έζησαν, αυτούς που το διηγήθηκαν, εκείνους που σιχάθηκαν τις σειρήνες των ασθενοφόρων και τον τρόπο που οι ιαχές θριάμβου έγιναν θρήνος. Τίποτα δεν θα είναι το ίδιο ξανά από εκείνη την καταραμένη Κυριακή, την όγδοη μέρα του Φλεβάρη του 81. Το κόκκινο έγινε πιο βαθύ, το άσπρο λέκιασε απ'το χρώμα της οδύνης, ο Έφηβος χαμήλωσε το κεφάλι μελαγχολικός.

Γιατί ένα από τα πιο ηλιόλουστα μεσημέρια του Φεβρουαρίου καταδικάστηκε να είναι πάντοτε σκοτεινό και θλιμμένο. Στη μοναδική Θύρα του Σταδίου Καραϊσκάκης που δεν οδηγούσε κατευθείαν στην έξοδο. Μια σκάλα, μια σκοτεινή κυκλική στοά 50 περίπου μέτρων, η πόρτα, το τουρνικέ. Το εμφατικό 6-0 κόντρα στην ΑΕΚ δίνει το μοιραίο έναυσμα για τους πανηγυρισμούς.

Μια μέρα που είχε όλα τα φόντα να γραφτεί στις πιο ένδοξες σελίδες της ερυθρόλευκης Ιστορίας, πάγωσε στο χρόνο, μαύρισε, έγινε η πεμπτουσία της θλίψης. Κορμιά στο τσιμέντο και παρακλητικές κραυγές. «Κάντε πίσω, η πόρτα είναι κλειστή». Ουρλιαχτά και ιαχές «χόρευαν» μπερδεμένα σε εκείνο το σκηνικό κόλασης, όπου 21 παιδιά έχασαν τη ζωή τους και σημάδεψαν για πάντα την ταυτότητα του συλλόγου και όλες τις επόμενες γενιές φιλάθλων του. Που έμαθαν να καταριούνται τον Φλεβάρη και να τιμούν τους απόντες. Που έμαθαν ότι έχουν όλοι την ίδια πληγή...

Πληγή που τους φέρνει εκεί γύρω το βράδυ της 7ης, το μεσημέρι της 8ης. Στο πικρό, ετήσιο ραντεβού. Εκεί που γίνονται ένα με τη «λεγεώνα» των αγγέλων. Εκεί που δίνουν ήχο στο σιωπηλό χειροκρότημα. Εκεί που ανταλλάσουν βλέμματα και σιωπές, στα βροντερά παρών που σκίζουν τη σιγή, κι ύστερα χάνονται στην πόλη...

• Θύρα 7: Κουσουλάκης και Σαργκάνης εξιστορούν στο Gazzetta τη νύχτα της 8ης Φεβρουαρίου

«Για ένα μεγάλο ιδανικό,
8/2 του 81,
αφήσανε εκείνα τα παιδιά
την τελευταία τους πνοή, Θρύλε, για σένα…
Όμως εγώ ποτέ δεν σας ξεχνώ
αδέρφια μου, για σας θα τραγουδάω
και μέχρι να πεθάνω και εγώ,
για μια ολόκληρη ζωή θα σας τιμάω»

(Το σύνθημα της Θύρας 7 για τα παιδιά που δεν είναι πια εδώ)