Ο Άρης του… hard way

• Ο Αρης έπαιξε με τους κανόνες του
• Κάποια στιγμή θα πρέπει να μάθει να τα «τελειώνει»
• Κακή έμπνευση η αντικατάσταση του Καμαρά

Προσπερνώντας τις τυπικότητες και καταθέτοντας την πρώτη εντύπωση, προφανώς η νίκη σ’ ένα παραδοσιακό ντέρμπι υπερισχύει καθετί άλλου, εντούτοις, είναι να αναρωτιέται κανείς πώς το χθεσινό ντέρμπι «περιορίστηκε» στο ένα γκολ. Η εξήγηση, μάλλον, βρίσκεται σ’ ένα δεδομένο αλλά κι ένα πρόσωπο καθότι το δεδομένο είναι ότι μια εστία των έντεκα μέτρων ο Άρης τη βλέπει (στην καλύτερη περίπτωση) μισής έκτασης και το πρόσωπο είναι ο Αλέξανδρος Πασχαλάκης ο οποίος πραγματοποιεί φανταστική σεζόν κι έσωσε (τρις) τον ΠΑΟΚ από περισσότερα τέρματα, συνυπολογίζοντας και τους αγώνες που προηγήθηκαν.

Γιατί η εικόνα του παιχνιδιού δεν ήταν γι’ αυτό το στείρο 1-0 αφού αυτό εξελίχθηκε με τους κανόνες του Άρη, δηλαδή το παιχνίδι μετάβασης που τον βολεύει, μέσα από το οποίο (συνήθως) παίρνει τα γκολ γιατί σε σετ παιχνίδι το πρόβλημα είναι οφθαλμοφανές. Βέβαια, ποδόσφαιρο είναι, ποτέ δεν ξέρεις τι σου επιφυλάσσει ένα παιχνίδι. Για παράδειγμα, πριν τους αγώνες με ΑΕΚ και ΠΑΟΚ – για τα Playoffs – ο Άρης είχε σημειώσει μόλις ένα γκολ από εκτέλεση κόρνερ και στα δύο τελευταία παιχνίδια μετράει τρία!

Ο Άρης πέτυχε μια σπουδαία νίκη, παραμένει αήττητος απέναντι στον ΠΑΟΚ μετρώντας δύο νίκες σε τρία παιχνίδια φέτος, ταυτόχρονα αποκτά την ικανότητα ανάδειξης παικτών τους οποίους μάλλον δεν περιμέναμε. Με πάσα ειλικρίνεια, είχα αμφιβολίες για συγκεκριμένες (αρχικές) επιλογές του Χερμάν Μπούργος. Από αυτή του Εμπακατά στην πλευρά του Μίτριτσα διότι ο Κονγκολέζος φουλ μπακ δεν διακρίνεται δα για τις αμυντικές ικανότητές του, αλλά ο Ρουμάνος θύμισε φοβισμένο και λιγότερο πεινασμένο σκυλί υπό την έννοια ότι γάβγισε πολύ αλλά δεν δάγκωσε καθόλου. Η δεύτερη αφορούσε τον Σέικ Ντουκουρέ αλλά ο τύπος με αποστόμωσε κάνοντας πολλά περισσότερα από αυτά που προβλέπει το… καταστατικό. Τρίτη είναι ο Λούις Πάλμα ο οποίος επιβεβαίωσε ότι χρειάζεται δουλειά στο τακτικό κομμάτι αλλά και στην προσαρμογή του στο ευρωπαϊκό στιλ παιχνιδιού, αυτό φανέρωσαν τουλάχιστον οι φωνές που του «έριχνε» κάθε τόσο ο Χουάν Ιτούρμπε.

Ο Αρης έπαιξε με τους κανόνες του

Η ιστορία έχει δείξει ότι κάθε ομάδα που παρατάσσεται με δυσλειτουργικά (ή και αργά) δίδυμα στη μεσαία γραμμή και παράλληλα δεν έχει κλειστή άμυνα, έχει πρόβλημα στο «Κλ. Βικελίδης». Η παροχή χώρων είναι αναπόφευκτη και δίνει τη δυνατότητα στον Άρη να κάνει αυτό που λατρεύει. Το transition παιχνίδι. Αυτό φάνηκε από τα πρώτα δευτερόλεπτα όταν ο Σβαμπ έχασε τον Χουάν Ιτούρμπε κι επειδή αυτοί που είναι στο χορτάρι νιώθουν καλύτερα από κάθε άλλον, ο ΠΑΟΚ προσπάθησε να πάει το παιχνίδι στα νεύρα και στην ένταση. Επειδή όμως το νερό ήδη είχε αρχίσει να τρέχει στο αυλάκι ο Άρης πάτησε πάνω στις αργές μεταβάσεις του αντιπάλου του, κάθε transition επίθεσή του αναδείκνυε την αίσθηση του γκολ που έρχεται αλλά για μια ακόμη φορά δεν μετουσίωσε το παιχνίδι του. Γιατί του έλειψε η τελική πάσα, γιατί επίσης είχε να νικήσει και τον εκπληκτικό Πασχαλάκη, γιατί πέταξε στα σκουπίδια ένα σωρό προϋποθέσεις ή ευκαιρίες σαν αυτή του Ντάνιελ Μαντσίνι στα τελειώματα του πρώτου ημιχρόνου. Γενικώς ο Άρης βρίσκει και δημιουργεί απέναντι στον ΠΑΟΚ, αυτό υποδηλώνουν τουλάχιστον οι τρεις αγώνες που έπαιξαν φέτος. Η απόσταση των 13 τελικών προσπαθειών (36-23 υπέρ του Άρη) δεν είναι μικρή, οι δε ουσιαστικές ευκαιρίες είναι ακόμη περισσότερες για τους «κίτρινους». Γι’ αυτόν τον λόγο παραμένουν η μοναδική ομάδα του Πρωταθλήματος που δεν έχει επιτρέψει παραβίαση της εστίας της από τον ΠΑΟΚ.

Κάποια στιγμή θα πρέπει να μάθει να τα «τελειώνει»

Η αλήθεια είναι ότι αυτή η παράγραφος έχει γραφτεί κάμποσες φορές στη διάρκεια της χρονιάς αλλά ο Άρης δεν έχει αλλάξει συνήθειες. Είναι κρίμα όμως να κυριαρχεί σ’ ένα παιχνίδι και ταυτόχρονα να είναι αυτός που διοχετεύει με οξυγόνο την μπουκάλα του αντιπάλου του. Είναι η ευκαιρία του Μαντσίνι στις αρχές του δεύτερου μέρους, αυτή του Μπρούνο Γκάμα λίγο αργότερα, για να αποφύγουμε την καταγραφή προϋποθέσεων, όταν ο ΠΑΟΚ έμεινε με δέκα παίκτες και γενικώς οι γραμμές του αποσυντονίστηκαν στην προσπάθειά του να βρει το γκολ της ισοφάρισης. Εκεί κινδυνεύεις να χύσεις την καρδάρα, αυτό θα μπορούσε να είχε συμβεί στο τρομερό σουτ του Νέλσον Ολιβέιρα όπου αν η μπάλα είχε τροχιά προς τα δίχτυα, αμφιβάλλω αν θα την προλάβαινε ο Χουλιάν Κουέστα. Κι ένα παιχνίδι το οποίο θα έπρεπε να είχε τελειώσει (βαριά-βαριά) στο 75’ θα έληγε ισόπαλο.

Κακή έμπνευση η αντικατάσταση του Καμαρά

Συνήθως οι νίκες στα παραδοσιακά ντέρμπι καλύπτουν τα κακώς κείμενα αλλά όπως έχουμε βγάλει το καπέλο στον Χερμάν Μπούργος για την αλλαγή ψυχολογίας που έφερε στην ομάδα αλλά και τα αντανακλαστικά του στη διάρκεια των αγώνων, η αντικατάσταση του Αμπουμπακάρ Καμαρά στο 77’ ήταν κακή έμπνευση. Και δεν υπήρχε λόγος να την κάνει όταν ο Μαυριτανός είναι ο δεύτερος καλύτερος παίκτης του γηπέδου, ταλαιπωρεί μια ολόκληρη άμυνα, φτιάχνει φάσεις για τους συμπαίκτες του, κρατάει μπάλα και συνάμα, ο αντίπαλος παίζει με δέκα ποδοσφαιριστές. Η διαχείριση των τελευταίων 15 λεπτών ήταν φοβική, ομοίως και η συμπεριφορά της ομάδας. Εκεί που πατούσε γερά στα πόδια της και (σου) έδειχνε ότι θα βρει το δεύτερο γκολ, ξαφνικά πήρε ένα κέρμα και το πέταξε στον αέρα. Ο Άρης ήταν πολύ ανώτερος χθες από τον ΠΑΟΚ για να μπει σε διαδικασία προσαρμογής στη λογική του αντιπάλου του.

Κλείνοντας, οι διαδοχικές νίκες διατηρούν τον Άρη σε πλεονεκτική θέση αλλά όπως είχε σημειωθεί στη συγκεκριμένη γωνιά και πριν από το ντέρμπι με τον ΠΑΟΚ, η Ευρώπη θα κριθεί (κυρίως) σε δύο αγώνες. Με τον Παναθηναϊκό στη Λεωφόρο και την ΑΕΚ στο «Κλ. Βικελίδης».