Κοιτάζω πίσω και θυμάμαι. Κοιτάζω μπροστά και θέλω να δω την ΑΕΚ εκεί

• Από το «κάποτε» στο «τώρα»
• Γιατί θέλω αυτή την πρόκριση τόσο πολύ

Όσο πλησιάζει η ώρα, τόσο περισσότερο πιάνω τον εαυτό μου να γυρίζει πίσω, να θυμάται τις φορές που η ΑΕΚ κατάφερε να περάσει την πόρτα του Champions League και να σταθεί ανάμεσα στους πολύ μεγάλους.

Τις θυμάμαι γιατί δεν ήταν πολλές, οπότε σήμερα καταλαβαίνω καλύτερα τι έχουμε μπροστά μας. Δεν ξέρω πόσες ακόμη τέτοιες νύχτες θα υπάρξουν, ελπίζω πολλές, ξέρω όμως ότι μια τέτοια είναι σήμερα.

Από το «κάποτε» στο «τώρα»

Ταυτίζομαι με Νίκολιτς τόσο πολύ… Αν κάποιος μου είχε πει τον Ιούνιο του 2025 ότι λίγο παραπάνω από έναν χρόνο αργότερα θα συζητούσαμε για την ΑΕΚ και τη League Phase του Champions League, πιθανότατα θα χαμογελούσα. Όχι επειδή δεν θα το ήθελα, αλλά επειδή το ποδόσφαιρο έχει έναν τρόπο να σε προσγειώνει όταν αρχίζεις να κάνεις σχέδια πολύ μακρινά.

Αυτό που τότε θα ακουγόταν υπερβολικό σήμερα βρίσκεται μπροστά μας. Ίσως γι' αυτό είχε απόλυτο νόημα εκείνος ο χαρακτηρισμός για ένα «τρελό» ταξίδι. Τρελό δεν ήταν επειδή δεν μπορούσε κάποια στιγμή να γίνει αλλά επειδή ουδείς είχε την ικανότητα να προβλέψει πόσο γρήγορα θα μπορούσε να συμβεί.

Τώρα δεν θέλω να σκέφτομαι τι θα γίνει σε έναν χρόνο ή να με απασχολεί πόσες φορές θα ξαναβρεθούμε σε αυτή τη θέση. Η ζωή με την ΑΕΚ με έχει μάθει να μην παίρνω τίποτα ως δεδομένο. Θέλω να σκέφτομαι μόνο το παιχνίδι που έρχεται.

Τη Λέφσκι που άντεξε στη Σόφια, το 0-0 που άφησε την υπόθεση ανοιχτή και τη Νέα Φιλαδέλφεια που περιμένει να γίνει αυτό που όλοι ξέρουμε ότι μπορεί να γίνει όταν το απαιτεί η στιγμή. Τώρα η πρόκριση δεν είναι κάπου μακριά. Είναι μπροστά της, μέσα στο δικό της γήπεδο, μπροστά στον δικό της κόσμο.

Η ΑΕΚ δεν παίζει απόψε, όπως πέρυσι, απλά για να επιβιώσει στην Ευρώπη. Παίζει για να αλλάξει το σημείο από το οποίο θα ξεκινήσει η επόμενη ημέρα. Τα χρήματα της League Phase είναι τεράστια υπόθεση για έναν ελληνικό σύλλογο. Μιλάμε για έσοδα που μπορούν να ξεπεράσουν τα 20 εκατομμύρια ευρώ πριν καν αρχίσουν να προστίθενται τα χρήματα από την αγωνιστική πορεία.

Αλλά εγώ δεν μπορώ να τα δω μόνο σαν ένα ποσό. Τα βλέπω σαν δυνατότητα, ως τον χώρο για να μεγαλώσει η ομάδα. Την ικανότητα να κρατήσεις καλύτερα, να αγοράσεις καλύτερα, να σχεδιάσεις χωρίς τον ίδιο φόβο, να γίνει η ΑΕΚ πιο δυνατή όχι μόνο για μία βραδιά αλλά για όσα θα ακολουθήσουν.

Γιατί θέλω αυτή την πρόκριση τόσο πολύ

Αν ήταν μόνο τα χρήματα, θα αρκούσε ένας πίνακας με αριθμούς. Αν ήταν μόνο η αγωνιστική προοπτική, θα αρκούσε μια ανάλυση. Όμως δεν είναι μόνο αυτά. Είναι η ανάγκη να αισθανθώ ότι η ΑΕΚ συνεχίζει να ανεβαίνει. Ότι κάθε καλοκαίρι δεν γυρίζουμε στην ίδια αφετηρία, αλλά ξεκινάμε λίγο ψηλότερα. Ότι η Ευρώπη δεν είναι πια μια επίσκεψη που περιμένουμε με ενθουσιασμό, αλλά ένας χώρος στον οποίο θέλουμε να αποκτήσουμε μόνιμη θέση.

Γι' αυτό και το «πρέπει» αυτής της πρόκρισης δεν με φοβίζει. Ίσα ίσα, μου αρέσει. Γιατί για να υπάρχει πρέπει, σημαίνει ότι υπάρχει κάτι σημαντικό να κατακτήσεις. Σημαίνει ότι η ΑΕΚ έφτασε σε ένα σημείο όπου δεν της αρκεί πια το «καλά πήγαμε». Θέλει το παραπάνω, θέλει να συνεχίσει. Θέλει να κοιτάξει την επόμενη κλήρωση, τον επόμενο αντίπαλο, την επόμενη μεγάλη ευρωπαϊκή νύχτα και να ξέρει ότι δεν βρέθηκε εκεί κατά τύχη.

Κοιτάζω ξανά πίσω και θυμάμαι πόσο πολύ περιμέναμε τέτοιες στιγμές. Θυμάμαι την αίσθηση ότι οι μεγάλες ευρωπαϊκές βραδιές ήταν κάτι που συνέβαινε σε άλλους. Κι ύστερα θα κοιτάζω το γήπεδο, τους ανθρώπους που θα γεμίσουν τις εξέδρες, και θα σκέφτομαι ότι τελικά ίσως αυτό είναι το πιο όμορφο κομμάτι της ιστορίας. Όχι ότι η ΑΕΚ έφτασε ξαφνικά κάπου. Αλλά ότι μας έδωσε ξανά το δικαίωμα να περιμένουμε κάτι μεγάλο.

Δεν ξέρω τι θα γίνει το βράδυ. Αν θα είναι εύκολο, αν θα χρειαστεί υπομονή, αν θα χρειαστεί να ματώσουν όλοι μέχρι το τελευταίο λεπτό. Ξέρω μόνο ότι αν έρθει εκείνη η στιγμή της σέντρας, δεν θα σκέφτομαι τα εκατομμύρια, δεν θα κάνω τους υπολογισμούς.

Θα σκέφτομαι μόνο πόσο θέλω να δω την ΑΕΚ να περνάει. Να ανοίγει αυτή την πόρτα και να μπαίνει μέσα. Και ύστερα, όταν τελειώσει το παιχνίδι, να κοιτάξω γύρω μου και να καταλάβω ότι αυτή η νύχτα δεν ήταν ακόμη μία. Ήταν μία από εκείνες που αλλάζουν το αύριο.

Θέλω, όταν κάποτε ξανακοιτάξω πίσω, να θυμάμαι αυτή τη βραδιά ως μία ακόμη στιγμή που η ΑΕΚ διάλεξε να προχωρήσει αντί να γυρίσει πίσω. Και γιατί, στο τέλος, αυτό είναι που ζητάμε τόσα χρόνια: να μη μας τελειώνει το όνειρο όταν αρχίζει να γίνεται πραγματικότητα.