Σον: Η ζωή δεν χρωστάει τίποτα σε κανέναν...

• Μια περσόνα σε κόντρα ρόλο
• «Ανθός» από ασήμι

«Σε κανέναν δεν χρωστάει η ζωή, ο καθένας ορίζει την μοίρα του με τις πράξεις του. Και για να είμαι ειλικρινής, η ζωή μάλλον μου έδωσε περισσότερα από όσα είχα ζητήσει». Τα λόγια αυτά μπορεί να μην ανήκουν στον ίδιο, αλλά με βάση την κοινή τους ιδιοσυγκρασία το πιθανότερο είναι πως κι εκείνος θα συμφωνούσε κατά γράμμα με τον Τζιανλουίτζι Μπουφόν. Κι ο Σον άλλωστε με τη σειρά του, στο μεγαλύτερο διάστημα της καριέρας του κινήθηκε πάνω στην ίδια λογική.

Ο χρόνος λένε πως ανέκαθεν ήταν το πιο πολύτιμο νόμισμα της ζωής. Κι ο ίδιος φρόντισε να το επενδύσει πάνω σε ένα μεγάλο «στοίχημα» με αντάλλαγμα την πίστη, την εκτίμηση, το αίσθημα του ανήκειν. Δέκα ολόκληρα χρόνια στην Τότεναμ, ένας δεσμός ζωής. Παραμέρισε καλύτερες προτάσεις, υποσχόμενες προοπτικές. Το Λονδίνο έγινε σπίτι του για μια δεκαετία, ακόμα κι αν η αρχή ήταν ζόρική στην Premier League.

Δείτε Επίσης

Σον: «Λύγισε» στην τελευταία του εμφάνιση με την Τότεναμ (vid)

Αφού ο Μαουρίτσιο Ποτσετίνο κατάφερε να πείσει με πολύ... παρακάλι εκείνον και τον πατέρα του να εγκαταλείψουν το comfort zone της Bundesliga και να πάρουν το αεροπλάνο για την Αγγλία, ο Σον σύντομα βρέθηκε πολύ κοντά στο να κλείσει τα εισιτήρια της επιστροφής. Μόλις πέντε μήνες μετά τη μεταγραφή του από τη Λεβερκούζεν, ο Σον ένιωθε πως ασφυκτιεί στην αποστειρωμένο περιβάλλον της Premier και ήθελε να αποχωρήσει.

Μια περσόνα σε κόντρα ρόλο

Για λόγους άγνωστος στο ευρύ κοινό, τελικά αποφάσισε να μείνει και να παλέψει για μια θέση στο αρχικό σχήμα. Δέκα χρόνια μετά, η ιστορία είναι γνωστή. Φαντεζί ενέργειες, υπέροχα γκολ, φαρμακερό σουτ, αεροδυναμικό δεξί, μα την ίδια στιγμή ένα περιτύλιγμα πολύ μακριά από τα στερεοτυπικά πρότυπα ενός αστέρα της Premier League. Πέρα από τις περίτεχνες ενέργειες από την αριστερή πλευρά του γηπέδου, ο κόσμος συνέδεσε τον Σον με την εικόνα ενός προσιτού, πάντα χαμογελαστού τύπου που πρόσφερε μια διαφορετική κουλτούρα στον όλο και πιο βιομηχανοποιημένο χώρο του επαγγελματικού αθλητισμού.

Ίσως να ήταν αυτή η κουλτούρα, αυτό το mindstet που τον έπεισε να αγκυροβολήσει στην Τότεναμ. Για πολλούς άλλωστε, η «φτωχική» πλευρά του Λονδίνου αποτελούσε απλώς ένα ξερονήσι. Δίχως κανένα πρόσφορο έδαφος για κάτι παραπάνω. Εκείνος όμως είδε ένα λιμάνι για να χτίσει αναμνήσεις, την δική του ιστορία αλληλοεκτίμησης και ευγνωμοσύνης. Μακριά από μύθους, από μεγαλεπήβολες πορείες και γλαφυρές περιγραφές. Μια περσόνα δηλαδή, κόντρα στον κρότο που πυροδότησε η ανακοίνωση ενός μελετημένου «αντίο».

«Πριν ξεκινήσει η συνέντευξη Τύπου, θέλω να ανακοινώσω πως αποφάσισα να αποχωρήσω από τον σύλλογο αυτό το καλοκαίρι» ψέλλισε υπό το βάρος μια βουβής ατμόσφαιρας. «Ήταν η πιο δύσκολη απόφαση που έχω πάρει στην καριέρα μου. Έχω απίστευτες αναμνήσεις από εδώ και ήταν πραγματικά πολύ σκληρό να πάρω αυτή την απόφαση.

Νιώθω πως χρειάζομαι ένα νέο περιβάλλον για να συνεχίσω να εξελίσσομαι. Χρειάζομαι λίγη αλλαγή – δέκα χρόνια είναι μεγάλο διάστημα. Ήρθα στο βόρειο Λονδίνο ως παιδί, 23 χρονών, σε πολύ νεαρή ηλικία. Φεύγω από αυτόν τον σύλλογο ως ώριμος άντρας, γεμάτος υπερηφάνεια» με νέο κεφάλαιο, πιθανότατα το Λος Άντζελες, ένα περιβάλλον σε κόντρα ρόλο με το προφίλ που έχτισε για μια δεκαετία. Και η αλήθεια είναι πως αποφάσισε να φύγει την κατάλληλη στιγμή.

«Ανθός» από ασήμι

Με το πρώτο και μοναδικό τρόπαιο στα χέρια του. Έναν «ανθό» από ασήμι! Εκείνον που για καιρό έμοιαζε πως δεν θα ερχόταν ποτέ. Κι αυτόν που τελικά κατέκτησε τον περασμένο Μάιο στο Μπιλμπάο, στον τελικό του Europa League απέναντι στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Για πολλούς ήταν η δικαίωση της επιμονής του. Ο «απαγορευμένος» καρπός μετά από χρόνια υπομονής. «Το ποδόσφαιρο χρωστούσε σε εκείνον και τον Κέιν ένα μεγάλο τρόπαιο με την Τότεναμ» ισχυρίζονται πολλοί. Εκείνος πιθανότατα ωστόσο θα διαφωνούσε... Κι εκεί είναι που κρύβεται ο κρίκος μια εκτίμησης που δεν θα σπάσει ποτέ!

Το «Vini, vidi, vici» του Σον στην Τότεναμ και την Premier League δεν ήταν ποτέ επιχρυσωμένο, με μια «λύσσα» πως κάτι μεγαλύτερο τον περίμενε στο μέλλον. Ο Κορεάτης αποφάσισε να ρίξει άγκυρα σε ένα... ναρκοπέδιο τίτλων, έναν τόπο που οι περισσότεροι αποφασίζουν αργά ή γρήγορα να εγκαταλείψουν υπό τον φόβο πως στο φινάλε δεν θα έχουν να επιδείξουν τίποτα της προκοπής. Αυτό το διάβα ακολούθησε κι ο Κέιν, χωρίς απαραίτητα κάποιο «κατηγορώ» να πλανάται πάνω από το κεφάλι του. Ο Σον ωστόσο έπραξε το... απονενοημένο. Αποφάσισε να μείνει. Και πόνταρε, γνωρίζοντας πως η ζωή και το ποδόσφαιρο δεν χρωστάνε τίποτα σε κανέναν...