Αρχή, «Μέσι» και τέλος

Προσωπική «λόξα». Έβλεπα το παιχνίδι της Αγγλίας με την Αργεντινή και όσο έφτανε προς το φινάλε με το σκορ στο 1-0, έλεγα από μέσα μου ότι «δεν γίνεται η τελευταία παράσταση του Μέσι να είναι με ήττα από τους Άγγλους». Θα ήταν πραγματικά κρίμα για εμένα. Αλλά μόλις ήρθε η ισοφάριση, δεν υπήρχε περίπτωση να μην ακολουθήσει και η ανατροπή.

Δεύτερη φορά που το έκανε η Αργεντινή στη διοργάνωση μετά το έπος κόντρα στην Αίγυπτο. Και με τη λήξη του αγώνα, τα φώτα όλα πάνω σε έναν άνθρωπο. Σε αυτόν που στα 39 του έχει κατακτήσει τα ΠΑΝΤΑ. Στην κυριολεξία. Είναι η επιτομή του GOAT. Το όνειρο κάθε παιδιού και ένας εκ των κορυφαίων ποδοσφαιριστών στην ιστορία.

Δεν είπα ο κορυφαίος γιατί είμαι της άποψης ότι μιλάμε για διαφορετικές εποχές και άλλες συνθήκες. Οπότε ας περιοριστούμε στην παραπάνω ταμπέλα. Επιστρέφω στη λήξη του αγώνα λοιπόν. Αυτός ο πανηγυρισμός του Μέσι τα λέει όλα. Αυτό είναι το ποδόσφαιρο κύριοι.

Έχεις κατακτήσει τα πάντα και όμως πανηγυρίζεις έτσι μία πρόκριση σε τελικό. Έχεις πετύχει κάθε στόχο στο άθλημα και κλαις για μία ανατροπή στα προημιτελικά. Είσαι το επίκεντρο και τρέχεις σαν μικρό παιδί για 90 και βάλε λεπτά. Είσαι ο Μέσι και το ποδόσφαιρο σου βγάζει τα πιο αγνά συναισθήματα που έχει ένας άνθρωπος.

Προσωπική εκτίμηση ότι το τρόπαιο θα καταλήξει στην Ισπανία. Από την πρώτη στιγμή το πίστευα και ακόμα το πιστεύω. Ποτέ δεν ξέρεις με αυτή την Αργεντινή αλλά θεωρώ ότι η παρέα του Γιαμάλ είναι έτοιμη να χτίσει τη δική της αυτοκρατορία μετά την εξαετία 2008-2012.

Και μετά ρωτάω εγώ: «Ποιος μπορεί να φανταστεί το Παγκόσμιο Κύπελλο χωρίς τον Μέσι;». Η απάντηση θα έρθει μετά το βράδυ της Κυριακής (19/07), στην τελευταία του παράσταση στην μεγάλη σκηνή του Μουντιάλ. Εκεί όπου θα γραφτεί ο δικός του, προσωπικός, επίλογος.

Μία τελευταία γεύση για τον «θρύλο» της δικής μου γενιάς. Για τον άνθρωπο που τον αφήσαμε να μας καθηλώσει και που είχαμε την ευλογία να κάνουμε μέρος στις ιστορίες που θα λέμε στα παιδιά μας όπως κάνουν τώρα οι πατεράδες μας με τον Μαραντόνα και τον Κρόιφ.

Για εκείνον που μας έκανε να απορούμε με αυτά που κάνει στο γήπεδο, που μας έκανε να πανηγυρίζουμε το τρόπαιο της Αργεντινής το 2022 σαν να το πήρε η δική μας χώρα. Για εκείνον που το 2016 τον είδαμε να κλαίει μετά τον χαμένο τελικό από τη Χιλή στο Copa America.

Για εκείνον που έλεγε ότι θα σταματήσει πρόωρα από την Εθνική, για εκείνον που μεγάλωσε στη σκιά του Μαραντόνα, για εκείνον που δέχθηκε βροχή την κριτική από όλους περί «ηγέτη».

Για εκείνον που ενώ τα είχε όλα, του έλειπε το «κάτι». Του έλειπε η κορυφή του πλανήτη με τη χώρα του. Για την Αργεντινή που ο ίδιος θα πέθαινε για εκείνη. Για την πηγή έμπνευσης συμπαικτών και αντιπάλων. Για έναν GOAT που με το εθνόσημο γίνεται στρατιώτης της σειράς προς τον πόλεμο.

Αυτός είναι ο Λιονέλ Μέσι που αγαπήσαμε εντός και εκτός γηπέδων.

Δεν ξέρω αν θα πάρει στα χέρια του το τρόπαιο του Μουντιάλ. Δεν με νοιάζει κιόλας. Δεν αλλάζει τίποτα για όσα έγραψα παραπάνω. Ξέρω ότι η τελευταία του παράσταση θα είναι διαφορετική και ιδιαίτερη, όπως μας έχει συνηθίσει όλα αυτά τα χρόνια.

ΥΓ: Παιχταράς ο Κριστιάνο, είχα αναφερθεί και σε εκείνον μετά το δικό του Last Dance. Αλλά ο Μέσι είναι το κάτι άλλο. Ο Μέσι δεν είναι στην κατηγορία της ελίτ όπου ανήκει ο Ρονάλντο, είναι κάτι μεγαλύτερο. Μία κατηγορία μόνος του. Οπότε ξαναρωτάω: «Φαντάζεστε Μουντιάλ χωρίς τον Μέσι;».

Δώσε ενέργεια στο παιχνίδι σου με Powerade & διεκδίκησε εισιτήρια αγώνων & άλλα ποδοσφαιρικά δώρα!