Ολυμπιακός: Κι όμως υπήρχε κι ένα ευχάριστο χθες στο Καραϊσκάκη...

Την κριτική μου για την εικόνα του Ολυμπιακού στο ντεμπούτο του Ιμανόλ την έκανα από χθες το βράδυ. Τώρα, λίγο πιο ψύχραιμα θέλω να σταθώ στο μοναδικό ίσως ευχάριστο που μας προέκυψε από το παιχνίδι με τον ΟΦΗ και το τραγικό αποτέλεσμα του.

Κι αυτό έχει να κάνει με την εικόνα της ομάδας στο διάστημα των 30 λεπτών από το 5^ο έως το 35^ο λεπτό! Σίγουρα δεν είναι μεγάλο το διάστημα, αλλά απλά το ένα τρίτο του 90λεπτου, είναι όμως αυτό το διάστημα στο οποίο είδαμε την ιδέα του νέου προπονητή να αποτυπώνεται κάπως καλά πάνω στον αγωνιστικό χώρο. Με την ομάδα του πρώτον να μην απειλείται ποτέ (ο ΟΦΗ είχε μία τελική με σουτ από τα…40 μέτρα, από το 5΄ έως το 35΄) και δεύτερον να απειλεί η ίδια (ο Ολυμπιακός είχε πέντε τελικές σε αυτό το 30λεπτο), έστω κι αν δεν είχε την κλασική ευκαιρία για γκολ.

Μιλάμε για ένα διάστημα στο οποίο οι «ερυθρόλευκοι», μετά από ένα πρώτο πεντάλεπτο στο οποίο μπήκαν πολύ μουδιασμένοι και γενικά χάλια στο παιχνίδι, επέβαλλαν εντελώς το ρυθμό τους, έπαιξαν πολύ ψηλά και πιεστικά, είτε είχαν την μπάλα στα πόδια τους είτε την έκλεβαν και συνήθως με μικρές καλές πάσες έμπαιναν στην περιοχή του ΟΦΗ και γίνονταν επικίνδυνοι. Το κακό γι΄ αυτούς ήταν ότι ο Πουέρτα έκανε το χειρότερο τελείωμα που γινόταν από θέση γκολ κι ότι ήταν κακές κι όλες οι άλλες τελικές τους.

Έβλεπες, όμως, αυτή την ανάπτυξη που ήθελε ο προπονητής, με τις επιθέσεις να χτίζονται από πίσω, με πολλούς παίκτες γύρω από την μπάλα και με έξυπνες πάσες στην περιοχή του αντίπαλου, την οποία πατούσαν πολλοί «ερυθρόλευκοι», όχι μόνο ο σέντερ φορ και οι τρεις πίσω του, αλλά και οι δύο κεντρικοί χαφ, ο Πουέρτα με τον Φρόιλερ, ενίοτε και οι ακραίοι μπακ.

Το πρόβλημα του Ολυμπιακού, πέρα από τα πολύ μέτρια τελειώματα των παικτών του, κάτι πλέον κλασικό, δυστυχώς, ήταν ότι ανασταλτικά υστέρησε. Άφηνε πάρα πολλούς χώρους για να μην τους εκμεταλλευθεί μία καλοδουλεμένη ομάδα όπως ο ΟΦΗ. Ο Αθανασίου έβγαζε από τα αριστερά σέντρες και πάσες όποτε ήθελε κι από τα δεξιά ο Ντίκμαν με τον Φούντα ήταν μονίμως μόνοι τους. Κάποιες τοποθετήσεις του Τικνιζιάν δεν ήταν οι καλύτερες, αλλά αυτό που εγώ είδα είναι ότι ούτε οι κεντρικοί χαφ (με εξαίρεση λίγες φορές τον Φρόιλερ), ούτε οι ακραίοι επιθετικοί του Ολυμπιακού, ο Φορτούνης κι ο Ζότα, δεν βοηθούσαν ποτέ τους ακραίους αμυντικούς. Αν μπορώ να θυμηθώ μία στιγμή που συνέβη, ήταν με τον Ζότα στο 93΄…

Γενικά η εικόνα της ομάδας στο αμυντικό κομμάτι ήταν πολύ μέτρια, με τον Πιρόλα να κάνει φέτος λάθη που δεν έκανε την προηγούμενη διετία (μέχρι και αυτογκόλ πήγε να κάνει) και τον Ρέτσο να μην έχει καθαρό μυαλό, γυρίζοντας σε δεύτερο σερί παιχνίδι λανθασμένα την μπάλα πίσω στον γκολκίπερ του, παρότι μόλις στο προηγούμενο είχε κοστίσει στον Ολυμπιακό την ισοπαλία-πάλι καλά που χθες την γύρισε τουλάχιστον στα πλάγια, όπως πρέπει, κι όχι προς την εστία.

Αποδείχθηκε, άλλωστε, πόσο προβληματική ήταν η ομάδα αμυντικά στη φάση του μοναδικού γκολ, όπου είδαμε τον Πιρόλα να έχει βγει να μαρκάρει πολύ ψηλά, κάπου στο κέντρο, και να μην επιστρέφει έγκαιρα πίσω, αφήνοντας μόνο τον Ρέτσο ανάμεσα σε δύο του ΟΦΗ στην πάσα του Αθανασίου, με τον αρχηγό του Ολυμπιακού να μην έχει την εξυπνάδα να τραβηχτεί για να βγάλει οφσάιντ τον αντίπαλο σέντερ φορ και να βιδώνεται πίσω.

Το να κινδυνεύει ο Ολυμπιακός μέσα στο Καραϊσκάκη σε τουλάχιστον έξι περιπτώσεις, γιατί τόσες ήταν, και να κάνει ο αντίπαλος του 13 τελικές, αν μη τι άλλο είναι το πρώτο που πρέπει να προβληματίσει τον Ιμανόλ, με την ομάδα στο πρώτο παιχνίδι του να παίρνει πολύ κακό βαθμό σε αυτό το κομμάτι, με υπερβολικά ρίσκα, τεράστια κενά και ελάχιστες καλύψεις.

Είπαμε να μάθει ο Ολυμπιακός να παίζει πιο ωραίο ποδόσφαιρο, αλλά αν είναι έτσι πίσω δεν πρόκειται να κάνει τίποτα.

Άσχετο: Παρά την παρουσία του Φορτούνη στην αρχική 11άδα το περιβραχιόνιο φόρεσε ο Ρέτσος. Σωστή επιλογή κατά την γνώμη μου, υπό την έννοια ότι καλύτερα είναι ο αρχηγός ένας αμυντικός, που μαρκάρει, κάνει πιο εύκολα φάουλ κλπ.

Η φωτογραφία της ημέρας:

Η ιδέα παιχνιδιού του Ιμανόλ όπως την είδαμε αυτά τα 30 λεπτά ήταν καλή, για όσους αρέσει αυτός ο τρόπος παιχνιδιού κι όχι το άμεσο ποδόσφαιρο. Θα έλεγα, όμως, ότι σε επίπεδο αλλαγών ο Βάσκος προπονητής δεν είχε τις καλύτερες εμπνεύσεις σε δύο περιπτώσεις.

Άμα θέλεις τις επιθέσεις να ξεκινάνε από το εξάρι σου και αποφασίζεις να βγάλεις τον Φρόιλερ, πιθανόν λόγω κόπωσης, δεν είναι λύση ο Έσε, πολύ απλά γιατί δεν μπορεί να σε βοηθήσει όσο θέλεις στο λεγόμενο πάσινγκ γκέιμ-και δεν σε βοήθησε, σχεδόν καθόλου.

Η δε καθήλωση στον πάγκο του Ζέλσον επί 82 λεπτά δεν ήταν και ό,τι το καλύτερο. Ειδικά όταν ο Ολυμπιακός χάνει από το 66’. Ο Πορτογάλος ζωντάνεψε την ομάδα όταν μπήκε σε ένα χρονικό σημείο στο οποίο είχε βαλτώσει, με μόλις μία τελικά σε 16 λεπτά μετά το 0-1. Χάρη στον Ζέλσον είδαμε δύο κεφαλιές από τους Ζότα, Γιάρεμτσουκ κι ένα σουτ από τον ίδιο τον Πορτογάλο.

Ακόμη και καλή συνεργασία του με τον Μπέιλι, που είχε να παίξει από ένα φιλικό της Άστον Βίλα πριν περίπου δύο μήνες και φάνηκε να μην πατάει ακόμη καλά στα πόδια του (και σε ντρίμπλες και σε σουτ που επιχείρησε), αν και είχε στιγμές που έβγαλε την ποιότητα του και δεν κώλωσε να πάρει πρωτοβουλίες επιστρέφοντας μετά από τέτοια αποχή.

Και για το τέλος ένα ιμότζι

Ο Βαλβέρδε είχε ξεκινήσει με δύο ήττες και αποκλεισμό από Ανόρθωση. Ο Μεντιλιμπαρ με τρία από βαζελο και τέσσερα από Μακάμπι. Εχουμε δρόμο αλλά θα βγούμε στο ξέφωτο. Ψυχραιμία
#OlympiacosFC

— JayKay🔴⚪ (@JKabourmalis) September 12, 2026