Και όταν μία μέρα το πεις στον Κυζιρίδη junior σαν... παραμύθι, θα καταλάβεις τι έχεις πετύχει

Δυστυχώς, στο ποδόσφαιρο ο ρομαντισμός δεν κρατά για πάντα και όταν οι παραδώσεις συνδυάζονται με την εμπειρία και την τύχη, τότε είσαι καταδικασμένος να μείνεις με το «αχ». Αυτό ακριβώς έζησε η Χαρτς.

Ένα κλαμπ που δεν είναι μαθημένο στον πρωταθλητισμό, χτίζοντας μία ομάδα με πλάνο αλλά με χαμηλό μπάτζετ το περασμένο καλοκαίρι, βρέθηκε να οδηγεί την κούρσα μέχρι και την τελευταία αγωνιστική. Εκεί μίλησε ο νόμος της Σέλτικ που σχεδόν όλη την χρονιά έπαιρνε αποτελέσματα στο τελευταίο 10λεπτο, οπότε δεν γινόταν να μην το επαναλάβει και στον «τελικό» του πρωταθλήματος.

Και ανάμεσα σε αυτούς τους ήρωες του Εδιμβούργου, υπάρχει και ο Αλέξανδρος Κυζιρίδης. Ένα παιδί που ακριβώς έναν χρόνο πριν είδε το restart του στη Μιχαλόβτσε να αποδίδει καρπούς και τη Χαρτς να τον κάνει δικό της πριν καν μπούμε στον Ιούνιο. Την ίδια περίοδο βρέθηκα και εγώ στο Εδιμβούργο για διακοπές.

Ακριβώς εκείνη την περίοδο ανακοινώθηκε η μεταγραφή και το πρώτο μήνυμα που του έστειλα όταν το έμαθα ήταν «Μα καλά, έπρεπε να έρθω στο Εδιμβούργο για να κλείσεις εδώ;».

Οι ερωτήσεις από τους ανθρώπους της πόλης όταν μάθαιναν ότι είμαι Έλληνας ήταν πολλές. «Who is Kyrizidis?», «Who is Alex Kyzadis», «Who is Kazidis?» και άλλα τόσα πολλά. Το θυμάμαι γιατί αναρωτιόμουν πόσες διαφορετικές εκδοχές μπορεί να αποκτήσει το όνομα του.

Τίποτα δεν του δόθηκε απλόχερα. Αυτό το παιδί έμαθε να «πολεμά» χωρίς υπερβολή. Από το να κερδίσει μία ευκαιρία μέχρι να αντιμετωπίσει τον ίδιο τον εαυτό. Ήταν εκείνα τα «άκυρα» της Ελλάδας που οδήγησαν στη διέξοδο της Σλοβακίας και τη Μιχαλόβτσε. Κάπου εκεί αρχίσαμε να μιλάμε επειδή πάντα κοίταζα και κοιτάω το ελληνικό στοιχείο στο εξωτερικό. Μετά ήρθε η Ντεμπρετσέν που ήταν το επόμενο σκαλί στην καριέρα του.

Εκεί βρέθηκε απέναντι στον χειρότερο αντίπαλο. Το έχει παραδεχθεί και ο ίδιος άλλωστε. Έφτασε στο σημείο να κάνει σκέψεις για να σταματήσει το ποδόσφαιρο, να τα παρατήσει. Η ψυχολογική του κατάσταση ήταν στον πάτο αλλά εκείνες οι σκοτεινές στιγμές, δεν υπερίσχυσαν της τρέλας του που έχει για το άθλημα. Το βήμα «πίσω» στη Μιχαλόβτσε αποδείχθηκε καθοριστικό για να έρθει η πρόταση της Χαρτς.

Και πάμε στο σήμερα. Με 38 παιχνίδια στα πόδια του. Ντέρμπι πόλης (Χιμπέρνιαν), ντέρμπι με τα τοτέμ του σκωτσέζικου ποδοσφαίρου (Ρέιντζερς και Σέλτικ), με 4 γκολ και άλλες 8 ασίστ και φυσικά, βασικότατο ρόλο στην πρωταθληματική κούρσα της Χαρτς, που μπορεί να μην έφερε τίτλο όμως επανέφερε τον σύλλογο στην Ευρώπη και στα προκριματικά του Champions League.

Τίποτα δεν τελειώνει εδώ φυσικά. Μιλάμε για έναν εξτρέμ 25 ετών που έχει (από)δείξει την ποιότητα του και δείχνει ότι μπορεί να σταθεί σε υψηλό επίπεδο οπότε η Χαρτς ήταν απλώς η αρχή.

Πριν λίγες μέρες, είχε ανεβάσει μία υπέροχη φωτογραφία κρατώντας αγκαλιά τον γιο του, με τον οποίο μπήκε στον αγωνιστικό χώρο. «Κάποια στιγμή θα σου εξηγήσω…». Αυτό έγραψε στη λεζάντα. Και πόσο τυχερό είναι αυτό το παιδί που μία, δύο, τρεις ή άπειρες φορές, θα έχει αυτόν τον μπαμπά να του λέει ξανά και ξανά αυτό το «παραμύθι».

Γιατί μοιάζει περισσότερο με παραμύθι παρά με απλή ιστορία αλλά αποτελεί το πιο δυνατό παράδειγμα για τον ίδιο αλλά και τον γιο του. Ότι μπορεί να μην ήρθε ο τίτλος, να μην ήρθε η επιτυχία, να μην στήθηκε παρέλαση στο Εδιμβούργο μετά από 66 χρόνια, όμως υπήρχε happy end όπως σε όλα τα παραμύθια.

Και αυτό ήταν η διαδρομή που έκανε αυτό το παιδί από τον… πάτο μέχρι το τελευταίο σφύριγμα στην έδρα της Σέλτικ. Δεν θα το καταλάβει τώρα ή τις επόμενες ώρες και λογικό. Όμως όταν έρθει η στιγμή θα το αντιληφθεί. Και θα το εμπεδώσει όταν ο γιος του, του δείξει πόσο περήφανος είναι για αυτό που είχε κάνει ο μπαμπάς του.

Υ.Γ.: Για το κομμάτι της Εθνικής Ομάδας έχω αναφερθεί ξανά. Ίσως ήρθε η στιγμή να μην «χτυπήσει» την πόρτα αλλά να μπει μέσα επιτέλους.

Υ.Γ. 2: Στην πρώτη μου συνέντευξη με τον Κυζιρίδη για το Gazzetta είχαμε εστιάσει στην αδερφούλα του και το πόσο σημαντική είναι για εκείνον. Εξού και ο λόγος πίσω από τον αριθμό «89». Είναι και εκείνη χαρούμενη για το «Αλεχινάκι της». Δεν χρειάζεται να γράψω κάτι παραπάνω.