Ποιος μπορεί να απειλήσει τον Ολυμπιακό στους 100 πόντους; Κι όμως ο ΠΑΟΚ το άγγιξε!

• Ολυμπιακός: Όταν έχει επί το πλείστον τις σωστές αποφάσεις, είναι πολύ δύσκολο να χάσει!
• ΠΑΟΚ: Χαμένος, αλλά πολλαπλά κερδισμένος!

Η αναβίωση του θεσμού που πρωτοδιοργανώθηκε το 1986 (με τον Άρη να κερδίζει το πρώτο τρόπαιο σε διπλό τελικό), βρήκε τον Ολυμπιακό στην A2 Κατηγορία και τον Προμηθέα να κατακτά τον έναν και μοναδικό τίτλο στην ιστορία του (2020).

Ακολούθησε η σειρά του Παναθηναϊκού στην Πάτρα (2021) κι έκτοτε, το Supercup είναι απόλυτα «ερυθρόλευκη» υπόθεση. Με τους Πειραιώτες να κατακτούν φέτος για 5η σερί χρονιά τον τίτλο και να μπαίνουν με το δεξί, αλλά και με τον τρόπο που πλέον έχουν συνηθίσει στην σεζόν.

Αυτό που δεν είχαν συνηθίσει στην συγκεκριμένη διοργάνωση ήταν να μην διεκδικούν το τρόπαιο κόντρα στον «αιώνιο αντίπαλό» τους! Κι αν πέρυσι ο λόγος που συνέβη αυτό, είχε να κάνει με την οικειοθελή απουσία του «τριφυλλιού» από την Ρόδο (λόγω του ταξιδιού στην Αυστραλία), φέτος ο κύριος υπαίτιος για το μη συναπάντημα του Ολυμπιακού με τον Παναθηναϊκό, ήταν ο ΠΑΟΚ!

Σε τέτοιο βαθμό, μάλιστα, που η αναμορφωμένη και αναβαθμισμένη ομάδα του Αντρέα Τρινκιέρι έφτασε στο σημείο να απειλήσει σοβαρά τους πρωταθλητές Ευρώπης με ήττα στον τελικό και να «αγγίξει» κάτι που δεν έχει επιτευχθεί ποτέ στην σύγχρονη ιστορία του αθλήματος από την σεζόν 1992-93 κι εντεύθεν. Οπότε και οι δύο «αιώνιοι αντίπαλοι» έχουν κατακτήσει τα 26 από τα 33 Κύπελλα, τα 32 από τα 33 πρωταθλήματα και τα 6 από τα 7 Supercup!

Δηλαδή να κερδίσει μία ομάδα διαδοχικά και τους δύο «δυνάστες» των εγχώριων διοργανώσεων μέσα 24 ή σε 48 ώρες και να κατακτήσει ένα τρόπαιο! Για την ακρίβεια, αυτό συνέβη μόλις μία φορά, το 2018, με την διαφορά, όμως, ότι η ΑΕΚ απέκλεισε τον Παναθηναϊκό στα ημιτελικά του Νοεμβρίου και νίκησε τον Ολυμπιακό στον τελικό του Φεβρουαρίου!

Ας πάρουμε, όμως, τα πράγματα με την σειρά αρχίζοντας από τον νικητή Supercup, που ανέβηκε στο βάθρο του νικητή μετά από σκληρή μάχη, που κατέληξε να κριθεί στις μικρές λεπτομέρειες.

Ολυμπιακός: Όταν έχει επί το πλείστον τις σωστές αποφάσεις, είναι πολύ δύσκολο να χάσει!

Έτσι όπως είναι δομημένη φέτος η ομάδα του Πειραιά, τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα για τους αντιπάλους της. Τι θέλω να πω;

Μιλάμε για έναν οργανισμό που κυριάρχησε πέρυσι σε όλη την διάρκεια της σεζόν σε Ελλάδα και Ευρώπη, έκλεισε την χρονιά με τρεις τίτλους (εκ των οποίων και οι δύο πιο σημαντικοί) και κατόρθωσε να διατηρήσει στο ρόστερ της επόμενης περιόδου τον βασικό του κορμό, προσθέτοντας στους τρεις βασικούς επιθετικούς του πυλώνες (Βεζένκοβ, Ντόρσει και Φουρνιέ), έναν τέταρτο (Μοντέρο), που αυτομάτως δίνει στο παιχνίδι των «ερυθρολεύκων» άλλη διάσταση.

Γιατί ο Δομινικανός μπορεί να δημιουργήσει και το δικό του σουτ και να οργανώσει, αλλά πρωτίστως να προκαλέσει την απόλυτη ανισορροπία στην αντίπαλη άμυνα, βρίσκοντας τον ελεύθερο συμπαίκτη.

Κι όλα αυτά, ενώ η frontline παρέμεινε αναλλοίωτη και την ίδια ώρα που η αθλητικότητα, το μέγεθος και το physicality της ομάδας αναβαθμίστηκε. Αν, λοιπόν, συνειδητοποιήσουμε ότι ο Ολυμπιακός δεν έχει συμπληρώσει ούτε 15 προπονήσεις (δηλαδή χρειάζεται ακόμη χρόνο για να αποκτήσει συνήθειες σε άμυνα κι επίθεση), είναι τρομακτικό να σκοράρει ήδη κατά μέσο όρο 96,2 πόντους στα πέντε πρώτα επίσημα παιχνίδια.

Όπως και λογικό να δέχεται κοντά στους κάτι λιγότερο από 90 (μ.ο. 89,6π.), καθώς επίσης και ότι πλησιάζει στο υψηλό όριο των 15 λαθών (μ.ο. 14,6).

Τι εφαρμογή, όμως, έχουν όλα τα παραπάνω στον τελικό του Supercup; Η απάντηση έχει να κάνει με το ότι οι πρωταθλητές Ευρώπης διαθέτουν τέτοια «εργαλεία», που πλέον είναι πολύ δύσκολο να απειληθούν σε ένα βράδυ που τρεις στους τέσσερις βασικούς επιθετικούς πυλώνες ξεπερνούν τους 60 πόντους (Βεζένκοβ, Μοντέρο και Φουρνιέ σκόραραν συνολικά 64 με 19/35 σουτ) και ταυτόχρονα οι χαμένες μπάλες τους μένουν σε μονοψήφιο νούμερο.

Κοινώς, όταν μία ομάδα έχει μαζεμένη τόση ποιότητα στο παρκέ και η επίθεσή της χαρακτηρίζεται από υψηλό βαθμό αποτελεσματικότητας (50% εντός πεδιάς και 19 ασίστ έναντι μόλις 8 λαθών), μπορεί και να «κλέψει» στην άμυνα και να προσπεράσει τις όποιες λανθασμένες τακτικές αποφάσεις (πχ. το ότι ο Μπαρτζώκας δεν χαμήλωσε το σχήμα του στο μεγαλύτερο μέρος της 4ης περιόδου, που ο Τρινκιέρι έπαιξε με 4 κοντούς και δεχόταν το ένα τρίποντο μετά το άλλο) και να κερδίσει από την επίθεση.

Όπερ και εγένετο. Κάπως έτσι, λοιπόν, ο Ολυμπιακός έφτασε έστω και αγχωτικά στο 101-96, που του χάρισε το 5ο διαδοχικό του Supercup και έδειξε ότι ο χρόνος δουλεύει υπέρ του. Σε ένα μήνα από τώρα που οι αυτοματισμοί της επίθεσης θα έχουν μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα και οι αμυντικές συνήθειες θα λειτουργούν σε υψηλότερο βαθμό, η συνολική εικόνα θα είναι ακόμη πιο εντυπωσιακή.

Αν κάτι δεν δουλεύει υπέρ της ομάδας του Γιώργου Μπαρτζώκα και είναι αναπόφευκτο, αυτό είναι το βαρύ πρόγραμμα που φέτος είναι ίσως το μεγαλύτερο εμπόδιο που καλείται να ξεπεράσει.

Οι Πειραιώτες φεύγουν σήμερα για το Κάουνας και μέχρι το βράδυ της Κυριακής (04/10) θα βρίσκονται σε συνεχή μετακίνηση για τρία κολλητά εκτός έδρας παιχνίδια σε έξι (με Ζάλγκιρις και Βίρτους στην Euroleague και με Ηρακλή στην Stoiximan GBL).

Μέχρι τα τέλη Γενάρη, που στην καλύτερη περίπτωση θα μπουν στο ΣΕΦ, διαρκής περιπλάνηση θα είναι στην καθημερινότητα τους και θα πρέπει να μάθουν να ζουν υπό αυτές τις δύσκολες συνθήκες.

ΠΑΟΚ: Χαμένος, αλλά πολλαπλά κερδισμένος!

Η αλλαγή των δεδομένων στο μπασκετικό τμήμα του «δικεφάλου του Βορρά» συζητιόταν από τα μέσα της σεζόν και η σεζόν που άρχισε αναμενόταν με μεγάλο ενδιαφέρον για τους φίλους της ομάδας αλλά και για τους απανταχού Έλληνες μπασκετόφιλους.

Ωστόσο, όλα αυτά που έχουν γίνει μέσα σε λίγους μήνες από την διοίκηση Μυστακίδη (με αποκορύφωμα την σχέση που «χτίστηκε» μέσα σε χρόνο ρεκόρ με την Euroleague) και φυσικά τα πρώτα επίσημα αγωνιστικά διαπιστευτήρια της ομάδας, ξεπερνούν κάθε αισιόδοξη πρόβλεψη για την δεδομένη χρονική στιγμή.

Τέλος Σεπτεμβρίου, λοιπόν και πριν ο ΠΑΟΚ ριχτεί στην μάχη του πρωταθλήματος και το Eurocup, το συγκρότημα του Αντρέα Τρινκιέρι έχει αρχίσει να κερδίζει ήδη τον σεβασμό όλης της μπασκετικής πιάτσας και το πρόσωπο αλλά και τα αποτελέσματα αυτού του Σαββατοκύριακου έπαιξαν καθοριστικό ρόλο γι’ αυτό.

Κι αν τα περί της νίκης επί του Παναθηναϊκού (της πρώτης μετά 3,5 χρόνια και 12 σερί ήττες), τα αναλύσαμε στο χθεσινό σημείωμα, πάμε να δούμε πόσο κερδισμένος βγαίνει ο σύλλογος της Θεσσαλονίκης από το απολαυστικό μπασκετικό διήμερο του Supercup.

Κατ’ αρχάς, ο ΠΑΟΚ απέδειξε ότι είναι από τις πιο έτοιμες – από πλευράς προετοιμασίας, φυσικής κατάστασης και σωματικών ομάδων – ομάδες του επιπέδου της στην Ευρωπη και αυτό έχει εξήγηση γιατί ξεκίνησε πιο νωρίς απ’ όλους (10 Αυγούστου).

Επίσης ο Ιταλός τεχνικός έχει καταφέρει να εμφυσήσει από πολύ νωρίς την νοοτροπία του νικητή και όλοι οι παίκτες φαίνεται να έχουν καταλάβει ότι ο ΠΑΟΚ πρέπει να λειτουργεί σαν να είναι ήδη μία ομάδα που στοχεύει μόνο στην κορυφή. Αυτό αποτελεί credit για τον 58χρονο έμπειρο προπονητή, που συν τοις άλλοις έκανε και πολύ καλό κοουτσάρισμα στα δύο παιχνίδια του Περιστερίου.

Από ‘και και πέρα, προσωπικά δεν περίμενα τους «μελανόλευκους» να έχουν τέτοια ενεργειακά αποθέματα, ώστε να ανταποκριθούν πλήρως σε δύο απαιτητικά παιχνίδια εντός 24 ωρών και μάλιστα κόντρα σε από τις 4-5 κορυφαίες ομάδες της Ευρώπης.

Επιπροσθέτως, ελάχιστοι περίμεναν την αντίδραση του ΠΑΟΚ μετά το -21 στο 18ο λεπτό (29-50) και μάλιστα με περισσή επιθετική συνέπεια και στοχευμένα «χτυπήματα», με προφανή επιδίωξη να εκμεταλλευτεί την αδυναμία του Ολυμπιακού στην περιφερειακή άμυνα.

Δεν ξέρω ποια ομάδα θα βάλει ξανά φέτος στους «ερυθρόλευκους» 60 πόντους και 12 τρίποντα μόνο στο 2ο μέρος. Επίσης το ότι ο Ολυμπιακός σκόραρε 101 και κέρδισε με το στανιό, πιστώνεται στην συνολική προσπάθεια των τυπικά φιλουξενουμένων που πήραν διψήφιο αριθμό πόντων από 7 παίκτες, παρ’ ότι αγωνίστηκαν χωρίς τον υπερπολύτιμο Χουγκάζ και είχαν ουσιαστικά ανενεργό τον Ταϊρί (έπαιξε λίγο και γιατι προερχόταν από τραυματισμό και το back to back είναι πάντα επικίνδυνο αλλά και γιατί δεν ήταν καλός).

Όλα τα παραπάνω, λοιπόν, σε συνδυασμό με την επικείμενη επιστροφή του Γκρει και την απόκτηση του Μοτιεγιούνας, συνηγορούν ότι ο «δικέφαλος» του Βορρά στήνεται στην αφετηρία της σεζόν, γεμάτος αυτοπεποίθηση για τις πολύ υψηλές δυνατότητες που έχει...

Αλλά και περισσότερο αρματωμένος από ποτέ ώστε, προϊόντος του χρόνου, να «στριμώξει» ακόμη περισσότερο τις δύο ομάδες που – μέχρι πρότινος – τον έβλεπαν αφ’ υψηλού και να κερδίσει περισσότερα πράγματα απ’ όσα οι ίδιοι οι άνθρωποί του περίμεναν από την εφετινή σεζόν.