Eurobasket 2025: Θαυμάζοντας αυτούς που μας θαυμάζουν

Ο ιδρώτας στις φανέλες των παικτών της Εθνικής δεν είχε καλά καλά στεγνώσει, όταν το κοινό που παρακολουθούσε αγωνιωδώς το ντέρμπι της Λεμεσού για το Eurobasket 2025 ξεχύθηκε στα μαρμαρένια αλώνια των μέσων δικτύωσης. «Ατελείωτο respect», ήταν ο κοινός τόπος χιλιάδων αναρτήσεων, γύρω στα μεσάνυχτα της Πέμπτης.

Τις διάβαζα διαγώνια καθώς έγραφα το επινίκιο κείμενό μου και απορούσα. Πώς το ‘παθε, ο νεοέλληνας, και υποκλίθηκε στους παίκτες της ομάδας που αγαπάει να μισεί; Έπειτα φόρεσα τα γυαλιά της πρεσβυωπίας και επέστρεφα στα σύννεφα από τα οποία είχα μόλις πέσει. Το «ατελείωτο ρισπέκτ» δεν ήταν για τους Έλληνες διεθνείς, αλλά για τους Ισπανούς. Όχι για εμάς, αλλά για τους άλλους.

Για τους Ισπανούς, που είχαν μόλις νικηθεί σε ντέρμπι επιβίωσης από τη δική μας ομάδα. «Ναι, αλλά μεθαύριο θα είναι πυραυλοκίνητοι». «Ναι, αλλά κόντεψαν να μας νικήσουν με τα αμούστακα». «Ναι, αλλά είκοσι χρόνια μας είχαν πελάτες». «Ναι, αλλά έχουν ομαδάρα και αδικούνται από το αποτέλεσμα». Λίγο ακόμα και θα μας έλεγαν ότι ευνοηθήκαμε από τη διαιτησία…

Τόσο δύσκολο είναι μωρέ να χαρούμε; Τόσο δύσκολο είναι να χειροκροτήσουμε τα δικά μας παιδιά; Πρέπει οπωσδήποτε να προσκυνήσουμε πρώτα τον αντίπαλο; Είναι τόσο απαραίτητο να υποτιμήσουμε τη δική μας ομάδα και την προσπάθειά μας; Ποιος την έχασε την ψώρα και τη βρήκαμε εμείς;

Πότε θα πούμε ένα «μπράβο» στην Εθνική Ελλάδας, που έχει το θράσος να αντιστέκεται στη γενική παρακμή εδώ και τέσσερις δεκαετίες; Τι στην ευχή πρέπει να γίνει για να αποσπάσει και αυτή ένα ρημαδιασμένο ρισπέκτ;

Από το δικό της κοινό και όχι από το ξένο. Σας διαβεβαιώ, ότι εκτός των ελληνικών συνόρων η Εθνική μας χαίρει γενικής εκτίμησης και τρομάζει πολλούς. Σας διαβεβαιώ επίσης, ότι οι 5ες και οι 6ες θέσεις αποτελούν τεράστια υπέρβαση για την Εθνική ομάδα ενός τόπου χρεοκοπημένου σε όλα τα επίπεδα και για το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα μίας δεξαμενής όπου κολυμπάνε όλα κι όλα δύο κοπάδια ψάρια.

Η πορεία της Εθνικής μετά από το βάθρο του 2009, με πέντε (και ίσως έξι) προημιτελικούς σε καμιά παγκόσμιες και ευρωπαϊκές δεκαριά διοργανώσεις μας φαίνεται αποτυχημένη όχι επειδή είναι στ’ αλήθεια αποτυχημένη, αλλά επειδή μας μαστίζουν ψευδαισθήσεις μεγαλείου.

Ελάτε να περπατήσουμε μαζί απόψε εδώ στη Ρίγα, και πείτε μου με τι θράσος θέλουμε να ανταγωνιστούμε λαούς που βγάζουν αυτά τα θεόρατα κορμιά. Εμείς, που ούτε δουλεύουμε σαν σκυλιά ούτε προικιστήκαμε με ξεχωριστά σωματικά προσόντα ούτε έχουμε σχολικό και πανεπιστημιακό αθλητισμό ούτε προσφέρουμε στα παιδιά ζωτικό χώρο για να μάθουν τα μυστικά της μπάλας. Εμείς, τα έντεκα εκατομμύρια νοματαίοι.

Στην πραγματική ζωή, η θέση μας είναι στο ίδιο ράφι με τη Βοσνία, με το Βέλγιο, με τη Γεωργία, με την Πορτογαλία, με τη Σουηδία. Εκεί, δηλαδή, που θα προσγειωθούμε από τις 15 Σεπτεμβρίου, μόλις δρομολογηθεί η αναπόφευκτη ανανέωση. Ίσως και ακόμα χαμηλότερα.

Η Ισπανία, τώρα. Πράγματι, βγάζει ταλέντα σωρηδόν. Πράγματι, έχει ακαδημίες και ολοκληρωμένο σχέδιο για τις μικρές εθνικές ομάδες. Πράγματι, ρίχνει στο μπάσκετ λεφτά και τα αξιοποιεί. Πράγματι, είναι πολύυάνθρωπη χώρα και μεγαλώνει ακόμα περισσότερο τη δεξαμενή της επειδή ενσωματώνει ομαλά τους μετανάστες. Πράγματι, ανέδειξε την κορυφαία φουρνιά της σύγχρονης ευρωπαϊκής ιστορίας και σάρωσε τα τρόπαια.

Δεν θα πω ότι υπήρξε κακός δαίμονας της Εθνικής μας, διότι πολύ απλά ήταν πάντοτε ανώτερη και κέρδιζε καθαρά. «Κακό δαίμονα» βαφτίζουμε αυτόν που με κάποιον τρόπο ξεπερνάει το μπόι του όποτε βλέπει απέναντί του τον λάθος αντίπαλο. Και που τους κερδίσαμε μία φορά μεταξύ 2006-2024, τότε στη Λιουμπλιάνα, πολύ μας πέφτει.

Επιτρέψτε μου όμως να σας επισημάνω μία λεπτομέρεια που παραλείπουμε εντέχνως διότι δεν βολεύει το αφήγημα με τα ρισπέκτ. Μετά από το Eurobasket 2022, η Εθνική Ισπανίας έγινε ομάδα από το μεσαίο ράφι. Η «ρόχα» δεν είδε ούτε τη Μανίλα ούτε το Παρίσι ούτε τη Ρίγα. Τρία χρόνια σερί, αποκλείστηκε στον Όμιλο και τελικά είδε τις πλάτες των δικών μας.

Πέρυσι μας κατατρόπωσαν στη Λιλ, αλλά ήμασταν εμείς που τους πετάξαμε έξω από την οχτάδα, με τη νίκη επί των Αυστραλών. Την τριετία 2023-5, η Εθνική Ελλάδας, η διαλυμένη ντε, το σκορποχώρι, είναι συνολικά καλύτερη από την Εθνική Ισπανίας. Ώσπου φέτος αξιωθήκαμε να γίνουμε εμείς κακοί δαίμονες. Παρόμοιο χουνέρι σκαρώσαμε και στους Σέρβους, το 2007 στη Γρανάδα.

Ή μήπως απλά ήμασταν ανώτεροι φέτος στη Λεμεσό; «Η Ελλάδα έχει σούπερ ομάδα, από τις 3-4 καλύτερες του τουρνουά», δήλωσε χθες ο Σέρτζιο Σκαριόλο. «Σινιόρε, εάν νιώθεις άσχημα μπες στα ελληνικά social media για να μαζέψεις επαίνους», ήθελα να του πω. Τα ισπανικά ΜΜΕ, βέβαια, μιλούν για τις τελευταίες μέρες της Πομπηίας και για τον θάνατο της κληρονομιάς των Γκασόλ, του Ναβάρο και του Γιουλ.

Εδώ που τα λέμε, το χρυσό του 2022 το κέρδισαν επειδή καταστρατήγησαν τα θέσφατά τους και παρέδωσαν το τιμόνι της ομάδας σε έναν βέρο Αμερικανό. Ο Λορέντζο Μπράουν έγινε «Λορένθο» και η διεθνής Εθνική Ισπανίας ενισχύθηκε όσο χρειαζόταν για να κρύψει τη μετριότητά της. Στον πρώτο γύρο είχε χάσει στην Τιφλίδα από το Βέλγιο.

Προσπαθώ να πω το εξής. Μία χώρα με τόσο γερά θεμέλια και με τέτοια παραγωγή ταλέντων δεν θα έπρεπε ποτέ να κάνει κοιλιά τριετούς διάρκειας. Η Ισπανία δεν είναι η Ελλάδα των 10-15 παικτών, του αστείου πρωταθλήματος και της ανύπαρκτης Ομοσπονδίας. Γιατί να τους προσφέρουμε ρισπέκτ; Ποιος μας λέει ότι τα καθαρόαιμα που σήμερα υπόσχονται λαμπρό μέλλον θα μείνουν στον ίσιο δρόμο και θα γίνουν υπερπαίκτες στα 23 και στα 26 τους;

Και δεν είναι δα πρωτόγνωρη αυτή η συσσώρευση ταλέντου στα μετόπισθεν. Οι Ισπανοί δεν έπαψαν ποτέ να μαζεύουν μετάλλια στις μικρές ηλικίες. Και πάλι, όμως, από τον Ρούντι και από τον Ρούμπιο και από τον Γιουλ περιμένουν την προκοπή. Μόλις αποσύρθηκαν ή σίτεψαν οι τελευταίοι των γερόντων, η Εθνική Ανδρών έχασε τον μπούσουλα που οδηγεί προς την κορυφή.

Στις τελευταίες τρεις διοργανώσεις, η Ισπανία κέρδισε μόνο 6 από τα 13 παιχνίδια που έδωσε. Τώρα είναι καταδικασμένη να βράζει στο ζουμί της μέχρι το 2027, αφού το επόμενο καλοκαίρι είναι άδειο. Ενώ για του λόγου μας, το μέλλον είναι τώρα.

Ρισπέκτ, συνεπώς, στην Εθνική Ελλάδας, που πορεύεται σε δρόμο γεμάτο λακκούβες και μολαταύτα βρίσκει τρόπο να αντιστέκεται. Νίκησε την Ιταλία, νίκησε την Ισπανία, νίκησε τη Γεωργία, θα νικούσε τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη εάν έπαιζε πλήρης, πιθανότητα θα νικήσει και το Ισραήλ καθ’ οδόν προς έναν ακόμη προημιτελικό.

Δεν είναι η ώρα να μιλήσουμε για το αναμφισβήτητα νεφελώδες μέλλον της ούτε να στηλιτεύσουμε την έλλειψη έμψυχου υλικού ούτε να ασκήσουμε αφ’ υψηλού κριτική τύπου «δεν έχουμε ψηλούς». Πάνω απ’ όλα, δεν είναι η ώρα για να θαυμάσουμε αντιπάλους που πεσμένοι στο καναβάτσο θαυμάζουν εμάς.

Είναι η ώρα να χαρούμε αυτό που έχουμε, όσο το έχουμε. Κάποτε θα θυμόμαστε ότι μας έδιναν 6ες θέσεις και τις κοιτούσαμε στα δόντια, και θα κλαίμε με μαύρο δάκρυ. Όπως κλαίμε τώρα για το σορολόπ σε μία σειρά από μικρούς τελικούς και μάχες μεταλλίων στη δεκαετία του ’90.

Το Pamestoixima.gr στην καρδιά του Eurobasket 2025

Η μεγάλη γιορτή του ευρωπαϊκού μπάσκετ είναι εδώ! Ζεις κι εσύ τον παλμό του Eurobasket 2025 μαζί με το Pamestoixima.gr, εκεί που θα βρεις εκατοντάδες επιλογές για στοίχημα στο Eurobasket τόσο πριν, όσο και κατά τη διάρκεια της διοργάνωσης. Στο Pamestoixima.gr είναι εξασφαλισμένη μια μοναδική στοιχηματική εμπειρία με μακροχρόνια & ειδικά στοιχήματα Eurobasket και μοναδικές προσφορές για όλους!