Πού πάμε, λεβέντες; Στο Κατάρ πάντως όχι...

Η Εθνική πήγε στη Ρίγα σχεδόν πλήρης για τα δεδομένα των ημερών και με ελπίδες για μία μεγάλη νίκη που θα την ξανάφερνε στον ίσιο δρόμο μεμέεωπο προς το αφιλόξενο Κατάρ, αλλά όταν ήρθε η ώρα της δράσης έμοιαζε σαν να παίζει μικτή Γυμνασίου με μικτή Λυκείου.

Προτού ακόμη συμπληρωθεί δεκάλεπτο, το στραπάτσο της Εθνικής μας ήταν γραμμένο στα αστέρια. Οι Έλληνες παίκτες (Τολιόπουλος, Μήτογλου, Λαρεντζάκης) δέχονταν τη μία τάπα μετά την άλλη σαν να έπαιζαν κόντρα σε μεγαλύτερα παιδάκια, η πεντάδα σύσσωμη το ‘ριξε στον ύπνο μετά από δικό της καλάθι και έφαγε κάρφωμα μέσα σε 2 δευτερόλεπτα, οι Ουκρανοί κατάλαβαν γρήγορα ότι το θηρίο του Σεπτεμβρίου επέστρεψε στη Ρίγα ξεδοντιασμένο.

Ο Νικ Καλάθης ίσιωσε το σκάφος και με έκανε να αναρωτιέμαι μήπως θα παίρναμε και καλύτερο μετάλλιο αν τον είχαμε στο Ευρωμπάσκετ, αλλά η απόδοσή του έφερνε χαρμολύπη. Πού πάμε, με μοναδικό διακριθέντα έναν 37άχρονο; Καλός ήταν και ο Θανάσης, αλλά πού πάμε με μπροστάρη έναν παίκτη που ουσιαστικά είναι εδώ και χρόνια ανενεργός;

Για «ενεργούς», όπως ο Τολιόπουλος, ο Ντόρσεϊ, ο Παπανικολάου και ο Μήτογλου, αυτοί δηλαδή που θα περίμενε κανείς να βγάζουν φίδια από τις τρύπες ως πολύπειροι βετεράνοι της Euroleague, καλύτερα να μην ανοίξουμε συζήτηση. Ο Βασίλης Σπανούλης ισχυρίστηκε ότι οι Έλληνες παίκτες κουράζονται μέσα στο ματς. Ναι, αλλά…γιατί; Οι άλλοι γιατί δν κουράζονται;

«Ήταν σαν να είχαμε μπροστά μας ένα αόρατο τείχος κάθε φορά που πλησιάζαμε ή προσπερνούσαμε», ομολόγησε ο Θανάσης μετά τον αγώνα. Το «αόρατο τείχος», απολύτως ορατό στην πραγματικότητα, ήταν η ανωτερότητα των Ουκρανών, οι οποίοι προσπέρασαν απτόητοι την αρνητική βραδιά του αστέρα τους (Μιχάιλιουκ, 3/17 σουτ) και βρήκαν λύσεις από όλους σχεδόν τους παίκτες που χρησιμοποίησαν.

Και ήταν καλύτεροι σε όλα, οι τσαλακωμένοι πρόσφυγες του πολέμου. Είχαν κορμιά, είχαν αμυντικό σχέδιο (σχεδόν ίδιο με αυτό του Αταμάν στον ημιτελικό του Ευρωμπάσκετ), έπαιξαν κανονικό μπάσκετ στην επίθεση όταν δεν τους παρέσυραν οι αμερικανιές του Μιχάιλιουκ, είχαν αγωνιστικά χιλιόμετρα στα πόδια τους, διέθεταν συνοχή και σιγουριά.

Το πρώτο δίλεπτο της δ’ περιόδου, όταν η Εθνική μας πάλευε με βάσιμες ελπίδες να επιστρέψει από το ισχνό -5. ήταν ο καθρέφτης του αγώνα σε μικρογραφία. Οι δικοί μας δεν κατάφεραν να κάνουν ούτε σουτ, ενώ οι Ουκρανοί γύρισαν τη μπάλα υποδειγματικά και βρήκαν δύο ανοιχτά τρίποντα με το «τεσσάρι» τους, τον Βοϊναλόβιτς.

Ουσιαστικά, εκεί κρίθηκε το ματς, όταν η διαφορά εκτοξεύτηκε (από το 72-69 με το τυχερό τρίποντο του Μήτογλου) στους 11 πόντους. Ακόμα και όταν η ελληνική ομάδα μείωσε σε 80-76 μισό λεπτό πριν το τέλος, επέλεξε να παίξει για τη μικρότερη δυνατή ήττα (εν όψει πιθανών ισοβαθμιών) και όχι για την ανατροπή. Πώς είναι δυνατόν; Ποιος έχασε τον κυνισμό και τον βρήκε η «επίσημη αγαπημένη»;

«Αν δεν μπορούμε να νικήσουμε την Ουκρανία με αυτή τη σύνθεση σε ουδέτερο γήπεδο, δεν αξίζουμε να πάμε στο Κατάρ», έγραφα 2-3 μέρες πριν από το ματς. Ε, όχι λοιπόν, ομάδα που φτάνει στα μισά και κάτι του προκριματικού δρόμου φορτωμένη με τέτοιες ήττες στην καμπούρα της, από Ρουμανία, Πορτογαλία, Ουκρανία, Μοντενέγκρο, δεν αξίζει μία θέση στις καλύτερες «12» της Ευρώπης.

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι πρέπει να παραδώσει τα όπλα. Οι Ισπανοί και οι Ουκρανοί εύκολα ή δύσκολα θα ξεφύγουνκαι θα σφραγίσουν τα εισιτήριά τους, αλλά η τρίτη θέση του Ομίλου παραμένει ανοιχτή και οι δύο αγώνες με τη βατή Γεωργία μπορούν να ξαναβάλουν την Εθνική μας στο παιχνίδι.

Υπολογίζω πρόχειρα ότι 7 νίκες μπορεί να δώσουν εισιτήριο, αλλά για να γίνουν επτά οι τρεις θα πρέπει να νικηθεί τουλάχιστον μία φορά η Ισπανία (τη Δευτέρα στο πυκνοκατοικημένο ΟΑΚΑ), μία η χωρίς Μιχάιλιουκ Ουκρανία όταν την ξανασυναντήσουμε, δύο οι Γεωργιανοί και βλέπουμε.

Και επειδή μου αρέσει να μελετάω προγράμματα και ημερομηνίες προτού ξεκινήσω τους υπολογισμούς επί χάρτου, επισημαίνω ότι παραμονή του Ελλάδα-Γεωργία (26 Νοεμβρίου), το πρόγραμμα της Euroleague έχει Ολυμπιακός-Χάποελ, ενώ μία μέρα νωρίτερα παίζουν Βαλένθια-Παναθηναϊκός.

Αλλά ας νικήσουμε τους Ισπανούς και βλέπουμε. Εάν λησμονήσατε το χουνέρι που τους κάναμε αρχές Σεπτέμβρη στη Λεμεσό, σας διαβεβαιώνω ότι αυτοί το θυμούνται πάρα πολύ καλά. Λίγο ακόμα και θα το χτυπούσαν σε τατουάζ, όπως θα κάναμε και εμείς στη θέση τους: “Nunca olvides”. «Μη ξεχάσεις ποτέ».