Εθνική ομάδα: Όταν η αισιοδοξία συγκρούεται με την απαισιοδοξία!

Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας! Το πρόσωπο που παρουσίασε η «γαλανόλευκη» στα δύο φιλικά προετοιμασίας ενόψει των κρισιμότατων αγώνων, τα οποία ακολουθούν για τα προκριματικά του πάλαι ποτέ Μουντομπάσκετ, που θα γίνει του χρόνου τέτοια εποχή στο Κατάρ, δεν έπεισε σχεδόν κανέναν. Ίσα-ίσα που σε συνδυασμό με τα προβλήματα τραυματισμών (Ρογκαβόπουλος και Χαραλαμπόπουλος) αλλά και στις απουσίες του Γιάννη Αντετοκούνμπο, του Κώστα Σλούκα, αλλά και των Αβδάλα, Σαμοντούροφ και Ζούγρη, προκάλεσε εύλογο προβληματισμό.

Η αλήθεια είναι ότι στα μάτια μου, παρουσιαστήκαμε ελαφρώς καλύτεροι από το εφιαλτικό κλείσιμο της 1ης φάσης στο παράθυρο του Ιουλίου. Τότε που χάσαμε στις λεπτομέρειες από την Ρουμανία στην Οραντέα και «καθαρά» από την Πορτογαλία στην “Sunel Arena” και αρχίσαμε πλέον τους υπολογισμούς! Σχετικά με το πόσο κινδυνεύουμε πλέον να απουσιάσουμε από το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2027, για πρώτη φορά μετά από 25 χρόνια (2002) και μετά από 9 συμμετοχές στις 10 τελευταίες διοργανώσεις!

Κοινώς, μετράμε 9/10 παρουσίες από το 1986 και μάλιστα έχοντας επιδείξει και σημαντικές επιτυχίες, με δύο τέταρτες θέσεις (1994 &1998) καθώς επίσης και το αργυρό μετάλλιο του 2006 στην Ιαπωνία. Όλα αυτά τα παραθέτω για να καταδείξω τι βόμβα μεγατόνων θα είναι ένας ενδεχόμενος αποκλεισμός και ειδικότερα μετά την επιτυχία της περασμένης χρονιάς στην Ρίγα, όπου ανεβήκαμε στο βάθρο του Eurobasket (3η θέση) για πρώτη φορά μετά από 16 ολόκληρα χρόνια!

Πόσο πιθανό, όμως, είναι ένα τέτοιο σενάριο; Η απάντηση που ταιριάζει, με βάση την εικόνα του αντιπροσωπευτικού συγκροτήματος κόντρα σε Πολωνία και Κύπρο και λαμβάνοντας υπ' όψιν την αντίστοιχη των προσεχών μας αντιπάλων σε συνάρτηση και με την δεινή βαθμολογική μας θέση στον όμιλο της 2ης φάσης, είναι ότι συγκεντρώνει όσες πιθανότητες έχουμε και για να πάρουμε την πρόκριση!

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η επιστροφή του Ντόρσεϊ και του οδεύοντος στο 38ο έτος της ηλικίας του, Νικ Καλάθη (σε σχέση με το προηγούμενο «παράθυρο», επέστρεψαν ακόμη οι Μήτογλου, Κ.Αντετοκούνμπο, Θ. Αντετοκούνμπο και Καλαϊτζάκης) προσφέρουν στον Βασίλη Σπανούλη περισσότερες λύσεις και ουσιαστικά του δίνουν την δυνατότητα να παρατάξει ένα σχήμα που θα είναι διαφορετικό κατά το ήμισυ της 12άδας!

Ωστόσο, λίγο η συγκεκριμένη χρονική στιγμή πριν την έναρξη της σεζόν, οπότε και οι περισσότεροι παίκτες βρίσκονται ακόμη μακριά από το απαιτούμενο conditioning και την επιθυμητή φόρμα και λίγο η ποιοτική ένδεια που ολοένα και περισσότερο χαρακτηρίζει το ελληνικό μπάσκετ, δεν επιτρέπει στην αισιοδοξία να προσπεράσει την απαισιοδοξία.

Κακά τα ψέματα, όταν χρειαζόμαστε τα 25-30 λεπτά του Καλάθη για να εξασφαλίσουμε την καλή κυκλοφορία και οργάνωση και να έχουμε αξιοπρεπή δημιουργία, τον προσεχώς 33χρονο Λαρεντζάκη και τον 36χρονο Παπανικολάου να είναι στα καλά τους για να έχουμε τύχη, τότε είναι ξεκάθαρο ότι μέλλον δεν προδιαγράφεται ευοίωνο.

Το ζητούμενο στην παρούσα φάση, όμως, είναι το τώρα και μάλιστα σε μία συγκυρία που χρειαζόμαστε πάση θυσία το 2/2 με Ουκρανία και Ισπανία, για να νιώσουμε ότι πατάμε καλύτερα στα πόδια μας και να κρατάμε την τύχη στα χέρια μας.

Το 1/2 θα είναι υποσχόμενο μόνο αν νικήσουμε την Παρασκευή (28/08, 19.00) στην ουδέτερη αλλά γούρικη “Xiaomi Arena”, καθώς σε αντίθετη περίπτωση που χάσουμε από τους Ουκρανούς και νικήσουμε την «ρόχα», θα πρέπει να κάνουμε 3 νίκες στα 4 εναπομείναντα παιχνίδια (με 2 νίκες επί της Γεωργίας) και να μας ευνοήσουν και οι ισοβαθμίες.

Με 0/2 θα πρέπει ήδη να εξοικειωνόμαστε με την ιδέα ότι θα δούμε τους αγώνες από τον… καναπέ και να προετοιμαζόμαστε για ένα χαμένο καλοκαίρι (2027) αλλά και μία εξαιρετικά δύσβατη διαδρομή (μέσω δύο προολυμπιακών τουρνουά) για να είμαστε παρόντες στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λος Άντζελες (2028).

Όπως γίνεται αντιληπτό, λοιπόν, το παιχνίδι-κλειδί για την πρόκριση είναι το πρώτο με την Ουκρανία, που με την ενίσχυση του Σβι Μιχάϊλιουκ των Γιούτα Τζαζ (μ.ο. 29,9π., 4,5ρ., 4,5ασ. & 3,0κλ. με 100% βολ. & 50% τριπ. στους δύο αγώνες που έχει παίξει) και του Αμερικανοθρεμένου guard, Μαξ Σούλγκα της Ρεάλ, δείχνει πιο επικίνδυνη από ποτέ.

Αν στους προαναφερθέντες, συμπεριλάβουμε τον εντυπωσιακά βελτιωμένο και «πυραυλοκίνητο» point-guard, Αλεξάντερ Κόβλιαρ της Μπουντούτσνοστ, αλλά και το μεγάλο κορμί του Σκαπίντσεφ (απών θα είναι ο τραυματίας Λεν), η ομάδα του Λετονού coach, Άιναρς Μπαγκάτσκις είναι μετά την Ισπανία, εκείνη που έχει τον πρώτο λόγο για το δεύτερο από τα τρία εισιτήρια που οδηγούν στην Ντόχα.

Παίζοντας μακριά από την χώρα της, έχει νικήσει δύο φορές την Γεωργία στην 1η φάση και αν νικήσει και την Ελλάδα, τότε θα έχει λυγίσει και τον πιο δύσκολο αντίπαλο από τους τρεις που θα αντιμετωπίσει στο πλαίσιο της 2ης και θα είναι με το ενάμιση πόδι στο Κατάρ!

Αυτός είναι και ο λόγος που το συγκεκριμένο παιχνίδι είναι αυτό που έχει μπει σε κύκλο από τον ομοσπονδιακό προπονητή και τους συνεργάτες του, μετά το απρόσμενο 0/2 του Ιουλίου. Γιατί αν νικήσουμε τότε θα πάμε σε μία πιθανή 4πλή ισοβαθμία με Ουκρανία, Γεωργία και Μαυροβούνιο στην 2η θέση και τότε θα είναι που τα πάντα θα βρίσκονται στο χέρι μας.

Με 4/4 απέναντι στις δύο πρώτες, η πρόκριση δεν χάνεται ακόμη και αν ηττηθούμε δύο φορές από την Ισπανία. Θυμίζω ότι τα 3 από τα 4 παιχνίδια με τις χώρες-μέλη της πάλαι ποτέ Σοβιετικής Ένωσης, θα διεξαχθούν τον ερχόμενο Νοέμβριο και Φεβρουάριο και οι αντίπαλοί μας δεν θα μπορούν να χρησιμοποιήσουν τους παίκτες που αγωνίζονται στο ΝΒΑ (Μιχάϊλιουκ, Μπιτάτζε και Μαμουκελασβίλι).

Όλα για όλα, λοιπόν, κόντρα στην Ουκρανία, που την δεδομένη στιγμή μοιάζει καλύτερη από ματς και ξέρει ότι μπροστά της έχει μία χρυσή ευκαιρία. Πως κερδίζεται, όμως, ένα ματς με αυτές τις ειδικές συνθήκες και όταν εμείς είμαστε στα χειρότερά μας;

Στο δικό μου το μυαλό, με πολύ σωστό scouting, διάβασμα και ανάλυση των στοιχείων εκείνων που επιτρέπουν στους αντιπάλους μας να τρέχουν στο ανοιχτο γήπεδο, σκοράροντας κατά μέσο όρο 97 πόντους στα δύο τελευταία ματς (με μέσο παθητικό 72,5π.), σκληράδα στην άμυνα και φυσικά μεγάλο step up απ’ όλους μπροστά! Και δεν αναφέρομαι μόνο στους Ντόρσεϊ, Τολιόπουλο και Λαρεντζάκη, που έχουν την ικανότητα να μας κουβαλήσουν στο σκοράρισμα, αλλά και σε όλα τα υπόλοιπα παιδιά.

Εδώ που φτάσαμε δεν έχουμε περιθώριο να μην παρουσιάσουμε την καλύτερη δυνατή μας εκδοχή! Με στόχο πρώτα να «καταστρέψουμε» το παιχνίδι των τυπικά γηπεδούχων και μέσα από την αμυντική προσπάθεια να βρούμε έξτρα ενέργεια στην επίθεση.

Με αυτό το σκεπτικό, η προσέγγιση που είχε ο Όμηρος Νετζήπογλου στο πρόσφατο φιλικό με την Κύπρο (9π., 3ρ., 3ασ., 4κλ. & 1κοψ. με 4/7 σουτ σε 16’), αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση για το πως η ομάδα συνολικά αλλά και ο κάθε παίκτης ξεχωριστά θα πρέπει να αντιμετωπίσει τον «τελικό» με την Ουκρανία.

Θέλουμε τον καλό Μήτογλου, που θα βάλει τα spot up και θα είναι θετικός στην άμυνα. Θέλουμε την ενέργεια του Θανάση και την αξιοποίηση του μάκρους του Κώστα Αντετοκούνμπο, την δημιουργία, τα κλεψίματα και το transition game του Καλάθη και φυσικά όλα τα μικρά και μεγάλα πράγματα που μπορεί να δώσουν όλα τα παιδιά που θα πατήσουν το παρκέ.

Μπασκετικά η εικόνα μας δεν υπόσχεται πολλά, αλλά είμαστε η Εθνική Ελλάδας και έχουμε μάθει να κερδίζουμε τέτοια παιχνίδια! Ας το ξανακάνουμε άλλη μία φορά!