Εθνική Ελλάδας: Το μεγάλο “πρέπει” της Εθνικής

Η Επίσημη Αγαπημένη ετοιμάζεται για δύο παιχνίδια που έχουν ένα μεγάλο “πρέπει” μπροστά. Το 2/2 είναι προαπαιτούμενο, όμως -ακόμα και εάν έρθει- δε θα σβήσει όλα μας τα προβλήματα και την έλλειψη αισιοδοξίας για την επόμενη ημέρα.

Η Εθνική μας ομάδα δουλεύει για τα μεγάλα ματς απέναντι σε Ουκρανία και Ισπανία, μαζεύοντας δυνάμεις ώστε να δώσει το καλύτερο χτύπημα που μπορεί αυτήν τη στιγμή. Λαβωμένη από προβλήματα και απουσίες, με το άσχημο προηγούμενο των τελευταίων παραθύρων στο πίσω μέρος του μυαλού της, ποντάρει στην προσωπικότητα και την αύρα της ομάδας που στα δύσκολα βγάζει μαχητικό χαρακτήρα. Κυρίως ποντάρει στον προπονητή της. Τον πραγματικό ηγέτη αυτού του γκρουπ.

Το σύνολο του Βασίλη Σπανούλη δεν έθελξε με την απόδοση του στα φιλικά παιχνίδια με Πολωνία και Κύπρο όπου ο στόχος ήταν η ανοικοδόμηση της αυτοπεποίθησης και οι σταθερές ενόψει των αγώνων που έρχονται. Ο Τάιλερ Ντόρσεϊ ως πρώτη επιλογή, το “δηλητήριο” του Τολιόπουλου, το playmaking και το leadership του Καλάθη, ο Μήτογλου ως Stretch Big και το αθλητικό πλεονέκτημα της παρουσίας του Κώστα Αντετοκούνμπο στη ρακέτα, θα αποτελέσουν τη βάση σε αυτήν μας την προσπάθεια.

Η ομάδα μας δούλεψε ρεαλιστικές καταστάσεις και πρακτικές που μπορούν να έχουν υψηλό βαθμό αποτελεσματικότητας, βγάζοντας την από τη δύσκολη θέση εάν αυτό απαιτηθεί. Εστίασε στον να βάλει τον Ντόρσεϊ σε ευνοϊκές θέσεις εκτέλεσης, σε παιχνίδι με τη μπάλα ή χωρίς αυτήν. Πόνταρε στη σπάνια ικανότητα του Καλάθη στην εισαγωγική πάσα (ακόμα και σε στατικές καταστάσεις με την άμυνα να τον πιέζει ασφυκτικά), μια ομολογουμένως “χαμένη τέχνη” στο σύγχρονο μπάσκετ, ώστε να εκμεταλλευτεί τον Κώστα στην “καρδιά του ζωγραφιστού”. Από την άλλη πλευρά, η ομάδα μας έδειξε ότι απέχει από το μπάσκετ της ισορροπίας, πάντα με γνώμονα το timing και τον ιδιαίτερο χαρακτήρα του παιχνιδιού της FIBA. H Transition άμυνα είναι πρόβλημα στην παρούσα φάση ενώ στο μισό γήπεδο μερικά παιδιά κάνουν τακτικά λάθη που σπάνε την αμυντική αλυσίδα.

Πέραν των δύο μεγάλων αγώνων που έρχονται τις επόμενες ημέρες, ο κόσμος ανησυχεί για το μέλλον της Επίσημης Αγαπημένης, η οποία περπατάει επάνω στο σύνορο μιας νέας εποχής. Αλήθεια, τι ακολουθεί μετά την απόσυρση του Γιάννη; Ποιο είναι το πλάνο για την καινούργια μας ομάδα; Mπορούμε να συνδέσουμε βαθιά τις επόμενες γενιές με τον “ιερό” χαρακτήρα της Επίσημης Αγαπημένης; Ή μήπως η αλλαγή των κοινωνιών, τα νέα “ήθη” και η πρόσδεση στο άρμα του ατομικισμού κάνει μια τέτοια προσπάθεια αδιανόητα δύσκολη;

O ανταγωνισμός παράγει περισσότερο ταλέντο πλέον και η Ελλάδα μοιάζει να μένει πίσω. Οφείλει να μαζέψει κάθε δυνατή κάρτα και να αντεπιτεθεί. Μια ομάδα χτισμένη γύρω από τους Αβδάλα-Σαμοντούροφ, δυνητικά τον Αντρέι Στογιάκοβιτς, τον Λιοτόπουλο, με go-to-guy τον Ρογκαβόπουλο και τον πυρήνα των βετεράνων που θα επιλέξουν να συνεχίσουν (Ντόρσεϊ, Τολιόπουλος, Π. Καλαϊτζάκης, Κώστας Αντετοκούμπο, Ντίνος Μήτογλου) μπορεί να μας δώσει μια νότα αισιοδοξίας. Είναι δεδομένο όμως ότι χρειάζεται πολλή δουλειά από κάτω, ώστε να ετοιμάσουμε νέα παιδιά που θα έχουν FIBA Skills, ακόμα και εάν το συνολικό τους πακέτο δεν κρίνεται ικανό να τους δώσει μια θέση στα ρόστερ των κορυφαίων ομάδων της Ευρωλίγκας.

Για αυτό καλύτερα να μην κοιτάζουμε την τεράστια δεξαμενή ταλέντου που έχουν χώρες όπως η Γαλλία, η Σερβία αλλά να προσπαθήσουμε να ανταγωνιστούμε στη βάση του ρεαλισμού, βρίσκοντας αυτά τα 10-15 παιδιά του σκληρού πυρήνα και προσπαθώντας να τους μεταδώσουμε την αξία της έννοιας “Εθνική ομάδα”. Αυτό είναι δε, το μεγαλύτερο πλεονέκτημα της Σερβικής σχολής. Μεγαλύτερο ακόμα και από την ίδια τη δεξαμενή ταλέντου που έχει αυτή η ευλογημένη μπασκετικά χώρα.