Η πρόσληψη του Γιώργου Βόβορα μοιάζει ιδανική λύση για τον Παναθηναϊκό της επόμενης ημέρας

Υποκείμενο, ρήμα, αντικείμενο

O Nίκος Παπαδογιάννης θυμίζει ότι ο Δημήτρης Ιτούδης έκανε το μεγάλο βήμα στην ίδια ηλικία με τον Γιώργο Βόβορα.

Υποκείμενο, ρήμα, αντικείμενο

Εάν ο Παναθηναϊκός στάθηκε όρθιος και παρέμεινε ανταγωνιστικός στη δύσκολη οκταετία που ακολούθησε την αποχώρηση του Ζέλικο Ομπράντοβιτς (και πολλών σημαντικών παικτών) το 2012, το οφείλει εν πολλοίς στις εύστοχες επιλογές του στο θέμα του προπονητή.

Σπασμωδικές, ομολογουμένως, αλλά επιτυχημένες. Καμία ομάδα δεν θα μπορούσε να ορθοποδήσει μέσα από τόση αστάθεια, αν δεν είχε στιβαρό χέρι στον πάγκο.

Εάν υπολογίζω σωστά, ήταν μόνο δύο οι σεζόν που άρχισαν και τελείωσαν χωρίς αλλαγή προπονητή, στα χρόνια του Δημήτρη Γιαννακόπουλου: το μεταβατικό 2012-3 με αφεντικό τον Αργύρη Πεδουλάκη και το 2017-8 με τον Τσάβι Πασκουάλ.

Και στις δύο περιπτώσεις, η σταθερότητα επιβραβεύτηκε με την κατάκτηση του ελληνικού πρωταθλήματος. Και με την ...πατροπαράδοτη συμμετοχή στα πλέι-οφ της Εuroleague, που αποτελούσε μίνιμουμ στόχο κάθε χρόνο.

Ο Πεδουλάκης, «υπηρεσιακή» λύση υψηλής ποιότητας παρά το ντεμοντέ προφίλ του, ήλθε, εργάστηκε μεθοδικά και απήλθε, όχι άπαξ, όχι δις, αλλά τρις. Δεν θα εκπλαγώ, αν κάποια στιγμή επιστρέψει για τέταρτη θητεία.

Για τον Ρικ Πιτίνο, τα πράσινα τείχη γκρεμίστηκαν δύο φορές και δικαίως: πρώτα λες «yes» όταν πέφτει από τον ουρανό θησαυρός και μετά κοιτάζεις αν χωράει στο σπίτι και στο θησαυροφυλάκιό σου.

Ο Πασκουάλ, πραγματικό λαχείο όταν εντοπίστηκε ελεύθερος και στρατολογήθηκε μέσα στην τούρλα του Νοέμβρη, έμεινε στην ομάδα δύο χρόνια και θα μπορούσε να στεριώσει για τα καλά, αν δεν εμφανιζόταν στον ορίζοντα κελεπούρι από το Hall Of Fame.

Ο Σάσα Τζόρτζεβιτς και ο Ντούσκο Ιβάνοβιτς αποδείχθηκαν λάθη, αλλά θα πρέπει -όπως ο Μπλατ στον Ολυμπιακό- να θεωρηθούν βάσιμα πονταρίσματα. Είναι προπονητές με σπουδαίο παλμαρέ, πείρα και προσωπικότητα.

Πολλοί χαρακτηρίζουν τη διαρκή απουσία από τα final-4 αποτυχία, αλλά εγώ διαβάζω την εξίσωση διαφορετικά. Με το υλικό που είχε ο Παναθηναϊκός, ήταν τίτλος τιμής η αδιάλειπτη παρουσία του στα προημιτελικά της Euroleague, σε συνδυασμό με τους εντός των τειχών τίτλους.

Μέσα από τις φουρτούνες και από τις παλινωδίες, ένα πρόσωπο αλλεργικό στους προβολείς αποτέλεσε κοινό παρονομαστή των «πράσινων» αποδυτηρίων όλα αυτά τα χρόνια.

Αποκάλυψη του Πεδουλάκη, ο οποίος τον πήρε μαζί του ακόμα και στη Ρωσία, ο Γιώργος Βόβορας φόρεσε την πράσινη φόρμα στο μεγαλύτερο κομμάτι της οκταετίας, με ελάχιστα διαλείμματα, πιστός και σχεδόν αναντικατάστατος συνεργάτης διαφορετικών αφεντικών.

Όποιος ξέρει να διαβάζει ανάμεσα στις γραμμές του παρκέ (και επικαλούμαι την άποψη «ουδέτερων» συναδέλφων του για αυτό) βλέπει καθαρά την προπονητική επιρροή του Βόβορα στον τρόπο παιχνιδιού του Παναθηναϊκού.

Η εικόνα της ομάδας στα ελάχιστα αλλά δύσκολα και κρίσιμα παιχνίδια όπου ο 43χρονος Χαλκιδαίος ανέλαβε τα ηνία (Κάουνας, Ζάγκρεμπ) ήταν κουκλίστικη. Και έντονα «ελληνική», με υποκείμενο, ρήμα και αντίκειμενο, χωρίς ωστόσο τις γνωστές παθογένειες της γαλανόλευκης σχολής.

Ο προβιβασμός του Βόβορα, με τις ευλογίες του Πιτίνο και όχι μόνο αυτού, είναι ένα λογική συνέχεια, ιδίως για τα δεδομένα της μετά τον Δημήτρη Γιαννακόπουλο εποχής. Ο συμπαθής σε όλους Βόβορας αποτελεί λύση όχι μόνο φτηνή, αλλά και εξαιρετική. Όχι μόνο εξαιρετική, αλλά και φτηνή.

Παράλληλα, χαίρει της εμπιστοσύνης της μαθημένης να κοιτάζει τους πάντες στα δόντια κερκίδας, ενώ μετράει άφθονες εργατοώρες δίπλα στους Έλληνες παίκτες από τους οποίους υποχρεώνεται να ξεκινήσει την αναδόμηση.

Του λείπει βεβαίως το ειδικό βάρος που θα μπορούσε να εξυπηρετήσει το δύσκολο recruiting, αλλά αυτή είναι μία αναπόφευκτη παράπλευρη απώλεια. Ούτε ο Δημήτρης Ιτούδης ήταν «μέγεθος», όταν πρωτοβούτηξε στα βαθιά νερά. 

Έχτισε όμως το όνομά του και έγινε αυτόφωτος με σκληρή δουλειά και με τις συστάσεις των τέως προϊσταμένων του. Δηλαδή, του Ομπράντοβιτς, του οποίου ο λόγος είναι νόμος σε όλα τα μήκη και πλάτη του ευρωπαϊκού στερεώματος.

Σημειωτέον ότι ο Ιτούδης δεν είχε εργαστεί πουθενά ως πρώτος προπονητής -με εξαίρεση τη ...ΜΕΝΤ- μέχρι που φόρεσε τη φόρμα της Μπάνβιτ. Τη μέρα που υπέγραψε στην τουρκική ομάδα, 1η Ιουλίου του 2013, είχε ηλικία 42 ετών και 10 μηνών. Ο Βόβορας έκλεισε τα 43 τον περασμένο Ιανουάριο.

Το μεγαλύτερο εφόδιο για τον Γιώργο Βόβορα στο ξεκίνημα της νέας καριέρας του είναι ο χαμηλός πήχης. Ακόμα και οι πλέον άσχετοι με το αντικείμενο καταλαβαίνουν ότι η φυγή του Νικ Καλάθη αφαιρεί από τον Παναθηναϊκό τη μισή του δύναμη.

Εφ’ όσον το «τριφύλλι»  ξεμείνει στην Euroleague, ένεκα της ασήκωτης ρήτρας των 10 εκατομμυρίων, μοναδικό του διακύβευμα θα είναι η ευπρόσωπη παρουσία. Εάν μετακομίσει στο Basketball Champions League θα κληθεί να κάνει πρωταθλητισμό, αλλά αυτό δεν είναι δα ηράκλειος άθλος.

Εντός των τειχών, αρκεί να βάλει πλάτη την ΑΕΚ και τον Προμηθέα στο μισοπεθαμένο ελληνικό Πρωτάθλημα και Κύπελλο για να πιεί συμπάνια. Το καλεντάρι της νέας σεζόν μπορεί να μην περιέχει καν τις «επικίνδυνες» για κάθε προπονητή αναμετρήσεις με τον Ολυμπιακό.

Κάθε υπέρβαση θα πανηγυρίζεται ως επίτευγμα και κάθε αναποδιά θα συγχωρείται ως φυσικό επακόλουθο των έντονων διοικητικών και αγωνιστικών αναταράξεων.

Έτσι, τουλάχιστον, ελπίζω. Διότι κυκλοφορούν και ανεπίδεκτοι θεραπείας αιθεροβάμονες στις κερκίδες των γηπέδων μας.

Είναι χρήσιμο να θυμόμαστε, ότι ακόμα και ο πολύς Ομπράντοβιτς ήταν υπ’ ατμόν για μεγάλο χρονικό διάστημα, στις ανηφοριές της πρώτης του χρονιάς στον Παναθηναϊκό.

Η νηφαλιότητα που έδειξε η τότε διοίκηση Παύλου Γιαννακόπουλου –που δεν διακρινόταν δα για την υπομονή της σε τέτοια θέματα- ανταμείφθηκε σε βαθμό εκκωφαντικό.