Παναθηναϊκός, Ολυμπιακός: Πλεονέκτημα έδρας και οι δύο ή «ελληνικός» εμφύλιος στα playoffs;

• Παναθηναϊκός: Τα ριμπάουντ (Χουάντσο), η δημιουργία (Σλούκας) και το πως έγγειρε το γήπεδο!
• Ολυμπιακός: Η ανάγνωση του ρεκόρ ή το «μία έτσι και μία... γιουβέτσι»;

Θυμάστε πότε ήταν η μία και μοναδική φορά που – ως ελληνικό μπάσκετ – εξασφαλίσαμε την συμμετοχή μας στο Final 4 της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης, μέσω της «αιώνιας» διασταύρωσης στα playoffs; Οι νεότεροι της «παρέας», ίσως ήταν αγέννητοι, καθώς από τότε, πάνε ακριβώς 29 χρόνια και όπως αντιλαμβάνεστε οι εποχές, αλλά και το άθλημα το ίδιο, έχουν αλλάξει άρδην!

Ήταν άνοιξη του 1997, όταν ο Παναθηναϊκός του Μπόζινταρ Μάλκοβιτς και της σωρείας των κοινοτικών που είχε μαζέψει (μεταμορφώνοντας ριζικά το ρόστερ με το ποίο είχε κατακτήσει το πρώτο και ιστορικό του τρόπαιο, έναν χρόνο νωρίτερα στο Παρίσι), κλήθηκε να υπερασπίσει το στέμμα του με πλεονέκτημα έδρας, με την πρόκριση να κρινόταν στις δύο νίκες.

Εκείνος ο Ολυμπιακός του αείμνηστου Ντούσαν Ίβκοβιτς και του «ταχυδακτυλουργού» Ντέιβιντ Ρίβερς, δεν του άφησε το παραμικρό περιθώριο και με 2-0 στις νίκες (69-49 στο πρώτο ματς του ΟΑΚΑ και 65-57 στο δεύτερο στο ΣΕΦ), πήρε την πρόκριση και εν συνεχεία στέφθηκε πρωταθλητής Ευρώπης στην Ρώμη!

Έκτοτε, το «τριφύλλι» το σήκωσε άλλες έξι φορές χτίζοντας την δική του δυναστεία, που άρχισε επί Λευτέρη Σούμποτιτς (1998) και εδραιώθηκε για τα καλά στα 13 χρόνια του Ζέλικο Ομπράντοβιτς (1999-2012), ενώ την διετία 2012-2013, οι Πειραιώτες έγιναν η 3η ομάδα (από τις 4 συνολικά) στην ιστορία του θεσμού που πατάει στην κορυφή για δύο συνεχόμενες χρονιές.

Σήμερα, 13 χρόνια αργότερα οι δύο μεγαλύτεροι ελληνικοί οργανισμοί θεωρούνται εκ των 4-5 «κολοσσών» του ευρωπαϊκού μπάσκετ, έχουν στο ενεργητικό τους συνολικά 10 τίτλους στην Euroleague (7+3), συμμετοχές σε 27 Final 4 (13+14) και σε 17 τελικούς της διοργάνωσης και ειδικότερα φέτος – οπότε και ο τίτλος θα κριθεί εν Αθήναις – έχουν ρίξει τα περισσότερα χρήματα από οποιαδήποτε άλλη ομάδα της «Γηραιάς Ηπείρου» και θέλουν όσο τίποτε άλλο το τρόπαιο.

Παρ’ ότι, υπό νορμάλ συνθήκες και βάσει της ποιότητας που διαθέτουν, αμφότεροι θα «έπρεπε» να είναι στην πρώτη 4άδα και να κρατούν την τύχη στα χέρια τους για το αβαντάζ έδρας, τα πράγματα έχουν εξελιχθεί με τέτοιο τρόπο, που δεν αποκλείεται καθόλου το σενάριο του ελληνικού «εμφυλίου» στην post season.

Μετά τις δύο επιτυχίες αυτής της εβδομάδας, η ομάδα του Γιώργου Μπαρτζώκα πατάει πιο γερά από ποτέ στην 2η θέση και με «διπλό» την Τρίτη (24/03, 21.30) στην Βαλένθια, δύσκολα θα την χάσει!

Εκείνη του Έργκιν Άταμαν βρίσκεται στην 8η, εν μέσω πενταπλής ισοβαθμίας και μετά από δύο πολύ σημαντικές νίκες με ανατροπές μέσα στο σπίτι της, ετοιμάζεται για την απόβαση στο Σαράγεβο (24/03, 20.30), όπου κόντρα στην Ντουμπάι, θα επιχειρήσει να αλλάξει την μοίρα της και να σταθεροποιηθεί στην 6άδα, αποκτώντας το δικαίωμα να ελπίζει ακόμη και στην 4άδα…

Παναθηναϊκός: Τα ριμπάουντ (Χουάντσο), η δημιουργία (Σλούκας) και το πως έγγειρε το γήπεδο!

Στο “Telecom Center Athens”, όσο “must win” ήταν η αναμέτρηση με τον Ερυθρό Αστέρα, άλλο τόσο και ακόμη περισσότερο δύσκολη αποδείχτηκε σε σχέση με εκείνη της προηγούμενης εβδομάδας κόντρα στην Ζάλγκιρις, που επίσης «έβγαλε τα συκώτια» στους «πράσινους».

Και αυτό γιατί ο «επτάστερος» δεν κατάφερε σε κανένα σημείο της σεζόν να μπει σε μία σταθερά ρόλων και αυτοματισμών στην άμυνα και στην επίθεσή του, αντιμετωπίζοντας όμως και διόλου ευκαταφρόνητα προβλήματα με απουσίες βασικών του παικτών.

Εκεί οφείλεται σε μεγάλο βαθμό η αλλοπρόσαλλη αγωνιστική του εικόνα στους πρώτους δύο μήνες του 2026, που έθεσε εν αμφιβόλω το εφετινό εγχείρημα, πάνω στο οποίο έχει γίνει μία τεράστια επένδυση που έχει προσδώσει στο ρόστερ άνευ προηγουμένου ποιότητα και βάθος.

Με δεδομένο, λοιπόν, ότι αυτή η πολύ σημαντική κατάκτηση δεν είναι εύκολο να επιτευχθεί Μάρτιο μήνα και ειδικότερα μετά την πρόσφατη προσθήκη ενός παίκτη που ήρθε για να παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο (Χέιζ-Ντέιβις), αλλά και μετά την επιστροφή του Λεσόρ μετά από σχεδόν 15 μήνες, από ‘δω και στο εξής ο Παναθηναϊκός είναι λογικό να πορευτεί στηριζόμενος: λιγότερο στο συνολο, στο σύστημα και στον τεχνικό σχεδιασμό και πολύ περισσότερο στις προσωπικότητες, αλλά και στο φιλότιμο και στον αθλητικό εγωισμό που εκπέμπουν οι παίκτες του.

Αυτό νομίζω είναι φως-φανάρι στα δύο τελευταία παιχνίδια, που είχαν τον χαρακτήρα πρόωρων τελικών και νομίζω ότι όσο οι «πράσινοι» συνεχίζουν να κερδίζουν, τόσο θα ενισχύουν την αυτοπεποίθηση και την ψυχολογία τους.

Το ανησυχητικό σημάδι, βέβαια και το οποίο είναι επιτακτική ανάγκη να εκλείψει, έχει να κάνει με τα νεκρά διαστήματα σε κατάθεση ψυχής και αμυντικής σκληράδας, στοιχεία που – ειδικότερα στο συγκεκριμένο momentum – πρέπει να υπάρχουν στο μέγιστο δυνατό βαθμό.

Φερ’ ειπείν, σε τόσο κρίσιμα παιχνίδια δεν γίνεται να περνάει σχεδόν μία ολόκληρη περίοδος και οι αντίπαλοι παίκτες να μην έχουν «αισθανθεί» τα κορμιά, την μαχητική διάθεση και το physicality των «πρασίνων». Όπως συνέβη στο πρώτο δεκάλεπτο που οι γηπεδούχοι ξόδεψαν μόλις δύο φάουλ κι αυτά στα τελευταία 120 δευτερόλεπτα!

Επίσης, κάτι πρέπει να γίνει με την αδυναμία που παρουσίασε χθες η ομάδα του Άταμαν στις αλλαγές μετά το pick’n’roll και τις διεισδύσεις που επιχειρούσαν οι guard των «ερυθρόλευκων» του Βελιγραδίου. Οι ξεκούραστοι πόντοι που πέτυχαν οι φιλοξενούμενοι μέσα στο «ζωγραφιστό» μέσα από συνεργασίες (πέραν της έφεσης που έχουν στο επιθετικό ριμπάουντ), «πόνεσαν» πάρα πολύ την «πράσινη» άμυνα και ήταν μία από τις αιτίες που διατήρησαν τους φιλοξενούμενους στην θέση του οδηγού για σχεδόν 33 λεπτά.

Οι βιαστικές επιλογές (πιο πολύ σε μακρινά σουτ) και τα λάθη, ειδικότερα της 3ης περιόδου (7), οφείλονται στην «κακή» ομαδική λειτουργία, στην προσπάθεια αντίδρασης με ατομικές ενέργειες αλλά και στην πίεση και την κακή ψυχολογία που «γιγαντώνονται» όταν ένα τόσο σημαντικό ματς, πάει να «στραβώσει».

Με τους παίκτες του Σάσα Ομπράντοβιτς να έχουν 10 ασίστ στο 10λεπτο και 14 αντίστοιχα στην ανάπαυλα και τον Παναθηναϊκό να πετάει στα σκουπίδια επτά επιθέσεις στην 3η περίοδο, έχοντας ισάριθμες χαμένες μπάλες, το ότι η διαφορά δεν ξεπέρασε το -12 (50-62 στο 28ο λεπτό), οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην καλή άμυνα που είχε στο transition και στις απονενοημένες επιθέσεις των Σέρβων (με μπροστάρη τον Μπάτλερ) που «βιάστηκαν» να τελειώσουν το ματς, πριν καν αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση, που ειδικά στο ασφυκτικά γεμάτο ΟΑΚΑ (και με τον Γιαννακόπουλο φουλ υποστηρικτικό από τα court seats) μοιάζει με… αιωνιότητα για τον επισκέπτη!

Ήταν, λοιπόν, να μην ξυπνήσει ο Ναν που με το “γκολ φάουλ” μετά την τάπα του στον επιπόλαιο Μπάτλερ, σήκωσε το “T-Center” στον αέρα και εν συνεχεία «έφτιαξε» το καλάθι του Ρογκαβόπουλου για το 55-62! Αυτό ήταν! Όσοι ήταν εξοικειωμένοι με την κουλτούρα του Παναθηναϊκού της τελευταίας τριετίας στην 4η περίοδο (ειδικότερα όταν επιστρέφει σε έναν αγώνα που δεν πρέπει να χαθεί), ήταν σίγουροι ότι το ματσάκι θα γυρίσει!

Με τον Σλούκα να μην χρειάζεται να σκοράρει αλλά να είναι άσος στην δημιουργία (8 ασίστ), τον Έρνανγκόμεθ (5π., 9ρ. & 1κοψ.) να παίζει στο “5” και να βρίσκεται παντού στην άμυνα (όταν χρειάστηκε έβαλε και πάλι το κρίσιμο τρίποντο για το +4 στο 37’04”), τον Ναν να είναι ασταμάτητος με 16 από τους 20 πόντους του στα τελευταία 11 λεπτά και τον Ρογκαβόπουλο να προστίθεται ως x-factor (σε άμυνα κι επίθεση), ο Παναθηναϊκός βρήκε τέσσερις παίκτες που προστέθηκαν στον Χέιζ-Ντέιβις, που ήταν ο μοναδικός με συνέπεια από την αρχή μέχρι το τέλος (μαζί με τον Γκραντ του πρώτου μέρους).

Το τελικό 82-74 διεκδικεί δάφνες της πιο χρήσιμης νίκης της σεζόν για το «τριφύλλι». Χάρη στο πρώτο του νικηφόρο σερί στο νέο έτος, οι «πράσινοι» παρέμειναν στην πολλαπλή ισοβαθμία της 6ης θέσης (με άλλες τέσσερις ομάδες), κράτησαν σε αυτό το group τον Ερυθρό Αστέρα (σε περίπτωση ήττας θα τους έφευγε κατά δύο αλλά στην ουσία κατά 3 βαθμούς) και φυσικά διατηρησαν τον έναν βαθμό διαφορά από την Ντουμπάι (των 6 νικών στα τελευταία 7 ματς), την οποία θα αντιμετωπίσουν σε λίγες μέρες στην ουδέτερη Βοσνία Ερζεγοβίνη.

Δε νομίζω ότι χρειάζεται να επισημάνουμε τι θα γινόταν σε περίπτωση γκέλας στο ματς με τον Ερυθρό Αστέρα, ειδικότερα σε μία αγωνιστική που όλα τα ενδιαφερόνα παιχνίδια έληξαν με ανάποδα αποτελέσματα για την ελληνική ομάδα!

Αυτό που αξίζει να τονίσουμε, όμως, είναι η προοπτική που απέκτησε και θα συνεχίζει να ενισχύει ο Παναθηναϊκός, όσο θα συνεχίζει να νικάει. Γιατί η 10η από την 6η, αλλά ακόμη και από την 4η θέση (που εξασφαλίζει πλεονέκτημα έδρας), απέχει ελάχιστα! Ο αρχικός στόχος, όπως τέθηκε από την ανάρτηση του ιδιοκτήτη της ομάδας, είναι το 6/6. Αν ο «επτάστερος» κάνει το 3/3 στο Σαράγεβο, όμως, μην εκπλαγεί κανείς αν πάει αήττητος μέχρι τέλους και τερματίσει μέσα στην πρώτη 4άδα. Γιατί και το υλικό διαθέτει, και την εμπειρία, αλλά και τις προσωπικότητες που όταν η μπάλα «τσουρουφλάει» έχουν την δυναμική για να κάνουν την διαφορά.

Υγ.1: Με την εικόνα που παρουσίασε, χθες (20/03), ο Λεσόρ (3π., 3ρ., 1ασ. & 1κλ. με 0/3 σουτ σε 17’) και την οποία θεωρώ πολύ φυσιολογική μετά από τόσο μεγάλη απραξία, θεωρώ πολύ παρακινδυευμένο ρίσκο την απόφαση του Άταμαν να αφήσει εκτός 12άδας τον Χολμς. Ειδικότερα αν το έκανε για να του περάσει μήνυμα. Αλλά για μία ακόμη φορά το αποτέλεσμα τον δικαίωσε…

Ολυμπιακός: Η ανάγνωση του ρεκόρ ή το «μία έτσι και μία... γιουβέτσι»;

Σε αντίθεση με τον μεγάλο τους αντίπαλο και το κυριότερο χωρίς να παίξουν το μπάσκετ των προηγούμενων ετών ή να έχουν σταθερότητα που είχαν ειδικότερα πέρυσι και πρόπερσι, οι «ερυθρόλευκοι», βρίσκονται με το ενάμιση πόδι στα playoffs (θα είναι σίγουρα με δύο νίκες επί της Βιλερμπάν εκτός και επί της Αρμάνι εντός), ενώ έχουν δημιουργήσει ήδη τις προϋποθέσεις για να κλείσουν την κανονική περίοδο μέσα στην πρώτη 4άδα και να πάνε στα playoffs με πλεονέκτημα έδρας.

Μαθηματικά, προλαβαίνουν να τερματίσουν ακόμη και στην πρωτιά της βαθμολογίας (γιατί έχουν την ισοβαθμία με την Φενέρμπαχτσέ, που έχει δυσκολότερο πρόγραμμα), αλλά για να συμβεί αυτό – εξέλιξη που δεν νομίζω ότι ενδιαφέρει κανέναν στο «λιμάνι – πρέπει να κάνουν 5/5 μέχρι το τέλος και η πρωταθλήτρια Ευρώπης να ηττηθεί σε δύο από τα 6 εναπομείναντα παιχνίδια της.

Το ζητούμενο, όμως, δεν είναι το αν Ολυμπιακός θα είναι στην post season (θα ήταν αποτυχημένος αν δεν προκρινόταν), πολύ απλά γιατί η εφετινή ομάδα δεν χτίστηκε για τίποτε λιγότερο από το Final 4. Ανεξάρτητα με το αν κανένας δεν έχει συμβόλαιο με την επιτυχία, αλλά και με το πόσο δύσκολο ήταν αυτό το 4/4 που μετράει από το 2022 κι εντεύθεν.

Μετά από τέσσερις σερί παρουσίες στο κορυφαίο ετήσιο ραντεβού του ευρωπαϊκού μπάσκετ και μετά από έναν χαμένο τελικό (από την Ρεάλ το 2024 στο Κάουνας), αλλά κι έναν ημιτελικό (από την Εφές του Άταμαν το 2022 στο Βελιγράδι) στο τελευταίο σουτ, με το εφετινό budget να είναι το υψηλότερο της σύγχρονης ιστορίας και με το βάθος του ρόστερ να είναι το μεγαλύτερο όλων των εποχών, κάτι λιγότερο απ’ αυτό που έχει πετύχει φέτος η ομάδα του Γιώργου Μπαρτζώκα θα ισοδυναμούσε με underperforming.

Αυτό, δηλαδή, που χαρακτηρίζει τον εφετινό Παναθηναϊκό, όπως σημειώσαμε παραπάνω.

Οι πρωταθλητές, όμως, βάσει αποτελεσμάτων (2η θέση με ρεκόρ 22-11) και αριθμών δεν ανήκουν σε αυτήν την κατηγορία. Έχουν την καλύτερη επίθεση στην Euroleague, είναι η ομάδα με την υψηλότερη δημιουργία και την πρωτιά στην αξιολόγηση, ενώ βρίσκονται μέσα στις πέντε πρώτες θέσεις σε οκτώ (1οι στις εκτελεσμένες βολές, 2οι στα δίποντα και στα κερδισμένα φάουλ, 3οι στα σουτ εντός πεδιάς και 5οι στα επιθετικά αλλά και στο σύνολο των ριμπάουντ) από τις 15 συνολικά στατιστικές κατηγορίες, οι οποίες καθορίζουν σε ουσιαστικό βαθμό την εικόνα τους μέσα στο γήπεδο.

Με βάση όλα τα παραπάνω, λοιπόν, οι Πειραιώτες θα έπρεπε να σφύζουν από αυτοπεποίθηση και να εκπέμπουν μεγάλη σιγουριά για την παρουσία τους τουλάχιστον στην μεγάλη γιορτή που θα γίνει το διήμερο 22-24 Μαϊου στο “Telecom Center Athens” και αυτη είναι μία «κατάκτηση» που στην συνείδηση του κόσμου, δεν θεωρώ ότι την έχουν πετύχει.

Και γιατί η εφετινή Euroleague έχει τον μεγαλύτερη συντελεστή δυσκολίας όλων των εποχών (δέκα ομάδες έχουν τα φόντα να φτάσουν μέχρι το τέλος και να σπάσουν οποιαδήποτε έδρα σε σειρά playoffs), αλλά και γιατί δεν είναι συνεπείς σε αυτό που κάνουν…

Οι λόγοι για τους οποίους συμβαίνει αυτό, δηλαδή το ότι η απόδοσή τους δεν έχει την σταθερά της συνέπειας στην άμυνα που είχε τα προηγούμενα χρόνια, αλλά και ταυτόχρονα δεν χαρακτηρίζεται απο εναλλακτικούς τρόπους στην επίθεση αν δεν μπουν τα μακρινά σουτ και αν ο αντίπαλος σταματήσει την δημιουργία τους, μπορεί να οφείλονται και στην πρωτόγνωρα κουραστική σεζόν και στους πολλούς παίκτες που έχει να διαχειριστεί ο 60χρονος προπονητής, αλλά και στο ότι το παιχνίδι τους έχει γίνει περισσότερο αναγνώσιμο από ποτε.

Καθώς επίσης και στο ότι η ομάδα του Πειραιά δυσκολεύεται σφόδρα να επιβάλλει την κυριαρχία της σε ένα παιχνίδι κλειστό που κρίνεται αυστηρά στο σουτ ή στις τελευταίες κατοχές. Κοινώς, αν ο Ολυμπιακός δεν δημιουργήσει από νωρίς τις προϋποθέσεις της νίκης, χτιζοντας μία ασφαλή διαφορά και φέρνοντας το ματς στα μέτρα του ή αν καλύψει μεγάλο προβάδισμα του αντιπάλου και πλησιάσει στο καλάθι ή στον πόντο, έχει ποσοστό επιτυχίας που είναι κάτω του 50% (4/9)!

Επίσης, φέτος, σε αντίθεση με τις δύο τελευταίες σεζόν δεν έχει (ακόμη τουλάχιστον) θετικό ρεκόρ μακριά από το ΣΕΦ (8 νίκες και 8 ήττες) και αν εξαιρέσουμε το ΟΑΚΑ, έχει χάσει σε όλες τις έδρες που έχει παίξει, με αντιπάλους που βρίσκονται στην πρώτη 10άδα της βαθμολογίας.

Τι θέλω να πω με όλα τα παραπάνω; Ότι ο Ολυμπιακός έχει όλα τα προαπαιτούμενα (βάθος, εμπειρία, τεχνογνωσία, ποιότητα ρόστερ και elite προπονητή) για να κατακτήσει το τρόπαιο, ωστόσο, μέσα στο παρκέ δεν εμπνέει – στα δικά μου μάτια τουλάχιστον – την σιγουριά που θα έπρεπε για να πω με βεβαιότητα ότι, όχι μόνο θα είναι στο Final 4, αλλά και ότι του δίνω σοβαρές πιθανότητες για να φτάσει στην πολυπόθητη κορυφή.

Η πορεία του στο μεγαλύτερο διάστημα της σεζόν είναι αναγλυφη της εικόνας που παρουσίασε στα δύο τελευταία ματς της διοργάνωσης: εκείνο της Τρίτης (17/03), οπότε και έπαιξε κατά διαστήματα πολύ καλό μπάσκετ και υποχρέωσε την πρωτοπόρο της βαθμολογίας στην πιο βαριά εφετινή της ήττα (104-87) και εκείνο της Πέμπτης (19/03), οπότε και πραγματοποίησε μία από τις χειρότερες εφετινές του εμφανίσεις και «τρόμαξε» να «λυγίσει» (90-80) στο τελευταίο δίλεπτο την Μπασκόνια των 16 ηττών σε 17 αγώνες εκτός έδρας (το σκόρ ήταν 82-78 στο 37’23”)!

Το σίγουρο, λοιπόν, φαίνεται πως είναι ότι ο Ολυμπιακός θα είναι στα playoffs, γιατί αυτό που ξέρει να κάνει το κάνει πολύ καλά και δεν εξαρτάται από μία ή δύο προσωπικότητες, ενώ φέτος (με Τζόουνς και Χολ δίπλα στον Μιλουτίνοφ) έχει και επιπλέον επίδραση και κυριαρχία μέσα στο καλάθι.

Η από ‘κει και πέρα πορεία του, θα εξαρτηθεί από το πρόσωπο που θα παρουσιάσει και από την συνέπεια και την σκληράδα που θα βγάλει στο παρκέ. Το ότι δεν μπορώ να μιλήσω για περισσότερα, έχει να κάνει με την εφετινή του συνήθεια να εξαρτάται περισσότερο από την ποιότητά του μπροστά και όχι στον ίδιο βαθμό και από το physicality (το μπασκετικό «ξύλο») στο ανασταλτικό κομμάτι, που κακά τα ψέματα, κάνει την μεγαλύτερη διαφορά στα νοκ-άουτ παιχνίδια...

VISA: Νιώθουμε το πάθος σου. Και είμαστε εκεί για να το ζήσουμε μαζί σου.