Μονακό: Δείχνει τον δρόμο

Σε μια εποχή όπου (και αθλητικά) η αρρώστια της έπαρσης είναι κάτι σαν trademark, Παναθηναϊκός και Ολυμπιακός ευτυχώς βρίσκονται σε μια λίγκα η καθημερινότητα της οποίας μπορεί να σου δώσει τόνους ευεργετικής ταπείνωσης ως ευκαιρία για αναστοχασμό. Παίζουν και οι άλλοι. Και το κάνουν αρκετά καλά.

Η Μονακό είναι ένας από αυτούς τους “άλλους”. Τυγχάνει να είναι μάλιστα η ομάδα που έφτασε μερικές κατοχές πριν τον τίτλο πέρυσι. Αυτό που ξεκίνησε ως ένα φιλόδοξο πρότζεκτ, εξελίσσεται πλέον ως αγωνιστικό μοντέλο υπό τον Βασίλη Σπανούλη, το άγγιγμα του οποίου έδωσε στον οργανισμό αυτό που ακριβώς του έλειπε: Τη λυσσαλέα επίθεση σε αυτό που ορίζεται ως στόχος ή όνειρο. Κανένα coolness. Πίεση για να βγουν οι παίχτες έξω απότα όρια τους, εκεί που εδρεύει η αυτοβελτίωση. Κάπως έτσι, ο Άλφα Ντιάλο μετατράπηκε από έναν πολύτιμο defensive wing στον καλύτερο two-way πλάγιο της λίγκας και ο Μάικ Τζέιμς “ζέχνει” σοφία (ναι), οικειοποιούμενος το κατά τον Μπέργκμαν “η ηλικία είναι σαν την ανάβαση στον βουνό, κουράζεσαι όσο προχωράς αλλά έχεις πιο εκτενείς εικόνες για τη ζωή”.

Μοιάζει με αστείο αλλά οι “γαλαζοαίματοι” του Πριγκιπάτου διαθέτουν την πιο Badass ομάδα μπάσκετ στην Ευρώπη. Δεν είναι καθόλου τυχαία τα τελευταία αποτελέσματα τους απέναντι στον παραδοσιακά physical και δυσκολοκατάβλητο Ολυμπιακό του Γιώργου Μπαρτζώκα. Κατασκευαστικά η Μονακό έχει ποιοτικό βάθος ανάλογο με αυτό των ελληνικών ομάδων και η στελέχωση της αποτελεί μνημείο στις σύγχρονες τάσεις του αθλήματος στην Ευρώπη. Ταχυδύναμη, physicality, προσαρμοστικότητα. Οριζόντιο μέγεθος, παίχτες με άριστο conditioning, αθλητικά άρτιοι και ανθεκτικοί στο παιχνίδι επαφών, έτοιμοι να υπηρετήσουν διαφορετικούς ρόλους και σχήματα. Η Μονακό είναι ομάδα φτιαγμένη για μάχη.

Οι ζυμώσεις της περυσινής παρουσίας στον τελικό της διοργάνωσης λειτουργούν ευεργετικά στην ανάπτυξη των Μονεγάσκων που προσπαθούν υπομονετικά κάθε χρονιά να πάρουν το επόμενο βήμα. Η Offseason τους ήταν αρκετά δυνατή, ακολουθώντας ένα κακό κλείσιμο στη χρονιά με την απώλεια του τίτλου εντός συνόρων. Ο Σπανούλης πρόσθεσε περιφερειακή εκτέλεση με τους Νέντοβιτς-Μίροτιτς (αν και το πνευματικό προφίλ του Μαυροβούνιου δεν ταιριάζει σε αυτό το συνόλου-αρπακτικού που θέλει να οικοδομήσει ο ομοσπονδιακός μας στην Κυανή Ακτή) και τον καλύτερο αμυντικά Pick & Roll ψηλό στη λίγκα, στον Κεβάριους Χέιζ. Πλέον έχει ό,τι χρειάζεται σε όρους οπλοστασίου.

Τι είναι αυτό όμως που μπορεί να βγάλει τους Μονεγάσκους μπροστά από τον ανταγωνισμό; Η απάντηση είναι ξεκάθαρη. Ο two-way χαρακτήρας τους. Πρόκειται για το “τάλισμαν” της επιτυχίας στο σύγχρονο μπάσκετ και εντοπίζεται στην ικανότητα ενός συνόλου να πιάνει με συνέπεια υψηλά standards και στις δύο πλευρές του γηπέδου, σε άμυνα και επίθεση. Είναι μια κατάκτηση που σε βοηθάει να κερδίζεις μάχες διαφορετικής φύσεως, σαν και αυτές που βρίσκονται καθημερινά μπροστά σου στο μονοπάτι της Ευρωλίγκας. Είναι αυτό (το two-way προφίλ) που έλειψε πέρυσι από τον Ολυμπιακό και τον Παναθηναϊκό ώστε να πατήσουν στην κορυφή. Αυτό που είχαν σε πλεόνασμα η Μονακό και η Φενέρ. Αυτό ακριβώς το προφίλ που καλούνται να δημιουργήσουν φέτος οι “αιώνιοι” για να πάνε με τις καλύτερες προϋποθέσεις στις μεγάλες μάχες της Άνοιξης.