Παναθηναϊκός: Με τέτοια άμυνα και ΟΑΚΑ, αδιαπραγμάτευτο το Final 4!

Αυτό που συμβαίνει τους τρεις τελευταίους μήνες με τις διόλου ευκαταφρόνητες ατυχίες του «τριφυλλιού» και τον σεμιναριακό τρόπο αντιμετώπισής τους, θα μπορούσε κάλλιστα να αποτελέσει αντικείμενο μελέτης.

Δώστε λίγη βάση και θα εξηγήσουμε αμέσως τι εννοούμε. Στις 10 Δεκέμβρη γίνεται γνωστό ότι ο καλύτερος σουτέρ του (Γκριγκόνις) θα μπει στο χειρουργείο για την μέση του και στις 19 του ίδιου μήνα, τραυματίζεται σοβαρά ο ένας εκ των δύο βασικών πυλώνων του παιχνιδιού της ομάδας (Λεσόρ), σε μία χρονική στιγμή που η ομάδα ψάχνει να βρει την αγωνιστική της ταυτότητα.

Για την ακρίβεια, προέρχεται από έναν πολύ μέτριο – για τα δεδομένα της – Νοέμβριο (ρεκόρ 3-3 με δύο εντός έδρας ήττες από Ολυμπιακό και Μονακό) και έναν κάκιστο Δεκέμβριο (ρεκόρ 2-2 με δύο διαδοχικές πολύ βαριές ήττες από Παρτίζαν και Εφές).

Το σοκ στις τάξεις του οργανισμού είναι μεγάλο, αλλά η αντίδραση ακόμη πιο εντυπωσιακή. Η διοίκηση φέρνει έτοιμο παίκτη με συνοπτικές διαδικασίες (Γκέιμπριελ) και ο Αταμάν με τους παίκτες, παρουσιάζουν μέσα στο παρκέ μία εικόνα διαστημική, διαφυλάσσουν πλήρως την έδρα και παίρνουν ένα σημαντικό «διπλό» στο Μόναχο, που «δίπλωσε» τις νίκες με την Μπάγερν.

Σαν να μην ήταν αρκετή η «γκαντεμιά» που τον είχε βρει μέχρι τα μέσα της σεζόν, όμως, στο ξεκίνημα του «αιώνιου» ντέρμπι πρωταθλήματος, ο Παναθηναϊκός χάνει και τον δεύτερο σέντερ του (Γιουρτσεβέν) με έναν τραυματισμό που ακόμη τον έχει στο περιθώριο!

Δεύτερο μεγάλο χτύπημα στην ομάδα, η οποία, πάντως, βρίσκει έξτρα δυνάμεις μέσα από την ατυχία και υψώνει ένα πρώτο «απαγορευτικό» στον φορμαρισμένο Ολυμπιακό (προερχόταν από εμφατικό «διπλό» στην Μαδρίτη), εξασφαλίζοντας την πρωτιά και το πλεονέκτημα έδρας για τα playoff της Stoiximan GBL.

Κι εκεί που η λογική λέει ότι η βαθμολογική οπισθοχώρηση είναι θέμα χρόνου για τον «επτάστερο» στην Euroleague, έρχονται τέσσερις συνεχόμενες νίκες στο ΟΑΚΑ (με διαφορετικά χαρακτηριστικά η καθεμία), το Κύπελλο (με 2η νίκη επί του μεγάλου του αντιπάλου μέσα σε λιγότερο από έναν μήνα) και φυσικά η απόδραση από το “Astroballe”, για να συνθέσουν ένα πρωτόγνωρο σκηνικό, που αν μη τι άλλο αποδεικνύει το «μέταλλο» από το οποίο είναι χτισμένη» η ομάδα και την διάχυτη νοοτροπία του νικητή που επικρατεί στα αποδυτήρια.

Προσωπικά, πιστεύω ότι το εξωπραγματικό επιθετικό κρεσέντο του Ναν από τα μέσα Δεκέμβρη έως το πρώτο δεκαήμερο του Γενάρη ( σε 5 αγώνες είχε μέσο όρο 28,8 πόντους με 47,3% στα τρίποντα), διατήρησε τους πρωταθλητές Ευρώπης σε τροχιά τετράδας, αλλά το μεγάλο ηλεκτροσόκ, εκείνο που έβαλε τις βάσεις για την «αποκαθήλωση των «ερυθρόλευκων» στο Κύπελλο αλλά και συνολικά γι' αυτήν την – τηρουμένων των συνθηκών και δυσκολιών – υπέρβαση που βλέπουμε το τελευταίο τρίμηνο, οφείλεται στην τεράστια ανατροπή απέναντι στην Ζάλγκιρις.

Η ανεπανάληπτη επιστροφή από το -20 του 19ου λεπτού και το ολοκληρωτικό “blackout” που επέβαλαν οι «πράσινοι» στο 2ο μέρος (επιμέρους σκορ 55-25) με αποκορύφωμα ότι δεν δέχτηκαν καλάθι στα τελευταία 12'11” (οι Λιθουανοί είχαν 0-16 και 7/8 βολές), έπεισαν τους πάντες, αλλά πρωτίστως τους ίδιους τους εαυτούς για τις αμυντικές δυνατότητες που μπορούν να βγάλουν στο παρκέ.

Μπορεί στα περισσότερα από τα παιχνίδια που ακολούθησαν, να μην χρειάστηκε τόσο πολύ η αμυντική σκληράδα, γιατί η επιθετική πολυφωνία, η δημιουργία και ο έλεγχος των ριμπάουντ έκαναν την διαφορά (στα ματς με Φενέρ, Εφές και Βιλερμπάν, οι παίκτες του Αταμάν σκόραραν κατά μ.ο. 97 πόντους, είχαν +3,3 ριμπάουντ και 20,6 ασίστ ανά παιχνίδι), ωστόσο, όταν χρειάστηκε, όπως για παράδειγμα στην επίσκεψη της Ρεάλ, η ανασταλτική λειτουργία στάθηκε κάτι περισσότερο από το ύψος της!

Ο Τούρκος τεχνικός προέβη σε όλων των ειδών τις (πετυχημένες) «αλχημείες» για να κρύψει το «πράσινο» κενό μέσα στο «ζωγραφιστό» και την φυσιολογική και αναμενόμενη υστέρηση στα ριμπάουντ (35-42 στο σύνολο και 9-15 στα επιθετικά) και το τρίο Χουάντσο-Γκέιμπριελ-Μήτογλου, έκανε παραπάνω από ικανοποιητικά την δουλειά του (38 πόντους και 20 ριμπάουντ με 13/23 σουτ), απέναντι στο όγκο και το μεγαλύτερο μέγεθος της μαδριλένικης frontline.

Ειδικότερα ο τελευταίος ανταποκρίθηκε σε υψηλό βαθμό για δεύτερο σερί παιχνίδι στην θέση του σέντερ (μ.ο. 14,5 πόντους και 4,5 ριμπάουντ με 12/16 σουτ), με την ευχάριστη έκπληξη να έρχεται στα μετόπισθεν (είχε εξαιρετικές τοποθετήσεις, κλείνοντας χώρους και δυσκολεύοντας τις διεισδύσεις) και τα ριμπάουντ.

Σε γενικές γραμμές και χωρίς να πιάσει μεγάλη επιθετική απόδοση (αν ο Ναν και ο Σλούκας έβαζαν τα ελεύθερα η διαφορά θα έκλεινε πάνω από το +20), ο Παναθηναϊκός ήλεγξε πολύ πιο εύκολα απ' όσο θα περίμενε και ο πιο αισιόδοξος οπαδός το ματς και με την απόδοσή του, δεν προκάλεσε σε κανένα σημείο την παραμικρή αμφιβολία ότι μπορεί να χαθεί η νίκη (85-70).

Και αυτό γιατί και στα τρία νεκρά διαστήματα που είχε στην διάρκεια του ματς (στην 2η και την 3η περίοδο, που η Ρεάλ πλησίασε στους 6 και τους 4 πόντους και στο τελευταίο δεκάλεπτο που ψαλίδισε την διαφορά μέχρι το -8), έβγαλε αντίδραση μέσα από την άμυνα.

Ο Τζέριαν Γκραντ (11 πόντους, 3 ριμπάουντ, 9 ασίστ και 2 κλεψίματα) πιστοποίησε για πολλοστή φορά πόσο πολύτιμο γρανάζι είναι στην «πράσινη» μηχανή και πήρε δημόσια εύσημα από τον Κέντρικ Ναν, ο Σλούκας συνέχισε να βάζει την σφραγίδα του σε δημιουργία κι εκτέλεση (μ.ο. 16,0 πόντους και 5,8 ασίστ στα 6 τελευταία ματς) και με αυτά και με εκείνα, ο Παναθηναϊκός συμπλήρωσε 9 αγώνες αήττητος στο σπίτι του (από τις 29 Νοέμβρη και μετά την ήττα από τους Μονεγάσκους) κι έφτασε στο 10/10 στα ματς που δέχεται κάτω από τους 80 πόντους.

Μπορεί το εφετινό μέσο παθητικό του (10η άμυνα με μ.ο. 82,89 πόντους) να είναι απέχει αρκετά από την περυσινή του επίδοση (2η άμυνα με μ.ο. 75,88 πόντους), ωστόσο, το πολύ πιο επιθετικό μπάσκετ που παίζεται φέτος σε συνδυασμό μετά τα πολλά προβλήματα, αποτελούν πολύ λογική εξήγηση για την σημαντική αριθμητική διαφορά. Άλλωστε, το διαφαινόμενο πλεονέκτημα έδρας σε συνδυασμό με την ώθηση του ΟΑΚΑ, καθώς και η αποδεδειγμένη σκληράδα και συνέπεια που βγάζει η ομάδα στην άμυνα, όταν το χρειάζεται, επιτρέπουν μεγάλη αισιοδοξία για την 2η συνεχόμενη πρόκριση σε Final 4.

Υγ.1: Νομίζω ότι χθες, καταρρίφθηκε ο φόβος όλων όσοι φοβούνται και ιδανικά θα ήθελαν οι ομάδες μας να αποφύγουν την Ρεάλ στα playoff. Η «βασίλισσα» που είδαμε στο ΟΑΚΑ ήταν ομάδα-φάντασμα και δεν είχε καμία σχέση με την πρωταγωνίστρια ομάδα των έξι συμμετοχών και των δύο τίτλων στα επτά τελευταία Final 4 (από το 2017 και μετά).

Υγ.2: Αν εξαιρέσουμε τον Χεζόνια που είναι Βαλκάνιος και Παναθηναϊκός και έχει πάντα την περηφάνια να παίξει μπάσκετ και να δείξει ποιος είναι (πολλώ δε μάλλον μπροστά στο «πράσινο» κοινό), η γλώσσα του σώματος των περισσότερων παικτών του Ματέο (με πρώτο απ' όλους τον Καμπάτσο), υποδήλωνε ότι περισσότερο περιμένουν το τέλος της σεζόν, παρά ενδιαφέρονται για να μην χάσει το τρένο της post season.

Υγ.3: Με νίκες της Μπάρτσα (εκτός με την Άλμπα) και της Εφές (εντός με την Βίρτους) απόψε, η Ρεάλ θα πέσει στην 12η θέση και μόνο με 7/7 (έχει να κάνει δύο επισκέψεις στο Βελιγράδι, ενώ θα υποδεχθεί την Παρί και την Αρμάνι) θα αποφύγει την διαδικασία των αγώνων play in! Την βλέπετε εσείς ικανή για κάτι τέτοιο;