Παναθηναϊκός: Είναι κάτι βραδιές, σαν και αυτές...

• Η άμυνα, η σιγουριά και το «PHD δόγμα» από το πρόσφατο παρελθόν
• Στο επόμενο ματς ένα standing ovation στον Τζέριαν Γκραντ
• Δεν γίνεται να χαθεί το αβαντάζ της έδρας στα playoffs

Δεν ξέρω για εσάς, αλλά θέλω να σας πω κάτι συγκεκριμένο. Και ύστερα πείτε μου εάν νιώσατε ή σκεφτήκατε κάτι ανάλογο. Παρακολουθώντας, λοιπόν, το παιχνίδι του Παναθηναϊκού με τη Ρεάλ Μαδρίτης και βάσει της εικόνας που είχε η αναμέτρηση, ήμουν σίγουρος ότι οι «πράσινοι» βρέξε-χιονίσει θα κέρδιζαν το ματς. Και χωρίς να κινδύνευαν.

Ομολογώ ότι δεν θυμάμαι να υπήρχε στην... ατμόσφαιρα αυτή η σιγουριά, να υπήρχαν αυτά τα vibes (που λένε και στα χωριά των ΗΠΑ) σε ματς κόντρα στη Ρεάλ. Ακόμα και στον τελικό της Euroleague όπου ο Παναθηναϊκός έπαιρνε διαφορές στο δεύτερο ημίχρονο, υπήρχε μια επιφύλαξη. Και έλεγες: «Βρε λες να γυρίσει;» Και έτρεμε το φυλλοκάρδι. Βέβαια είναι τελείως διαφορετικό το διακύβευμα σ' έναν τελικό και τελείως διαφορετικό σ' ένα απλό παιχνίδι κανονικής περιόδου. Οπότε δεν μπορούν να μπουν στο ίδιο «καζάνι» αυτά τα ματς.

Η άμυνα, η σιγουριά και το «PHD δόγμα» από το πρόσφατο παρελθόν

Όμως καταλαβαίνετε τι θέλω να πω. Και εστιάζω στον Παναθηναϊκό. Σε καμία περίπτωση δεν σου έδινε την εντύπωση ότι μπορούσε να τα κάνει... μαντάρα όταν πλησίαζε η Ρεάλ στο σκορ και ότι θα έδινε μια κλωτσιά στην καρδάρα με το γάλα. Το αντίθετο. Απλά σκεφτόσουν με πόσους διαφορά θα κέρδιζε στο τέλος. Και στην τελική αυτό έγινε. Αν μη τι άλλο πρόκειται για ένα μεγάλο κέρδος συνολικά του οργανισμού. Να παίζει η ομάδα με τη Ρεάλ Μαδρίτης και να μην ιδρώνει καν το αυτί σου για τον τελικό νικητή. Γιατί πολύ απλά τον ήξερες. Ξαναλέω. Βάσει της εικόνας του συγκεκριμένου αγώνα και της σιγουριάς που έδιναν οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές.

Βέβαια η ομάδα ήταν εκείνη που φρόντισε με την απόδοσή της στο παρκέ να υπάρχει αυτή η σιγουριά, έτσι; Οι παίκτες κατά πρώτο λόγο και το τεχνικό τιμ κατά δεύτερο έκαναν τα πάντα να μοιάζουν τόσο εύκολα. Είτε σε επίπεδο τακτικής, είτε και σε επίπεδο θέλησης. Και με ποιον τρόπο αποτυπώνεται το «Passion, Hunger, Driven» (ελληνιστί: πάθος, πείνα και θέληση) που αποτελούσε (για όσους θυμάστε) και το «PHD δόγμα» του Ρικ Πιτίνο από το πρόσφατο παρελθόν; Μα φυσικά με την άμυνα!

Οι «πράσινοι» μπήκαν στο παρκέ έχοντας έναν και μόνο σκοπό: Να μην αφήσουν τη Ρεάλ να πάρει ανάσα. Να μην της δώσουν τίποτε εύκολο. Και όχι μόνο το έκαναν, αλλά το έκαναν και εμφατικά! Περιόρισαν του Μαδριλένους στους 70 πόντους, ήτοι 15 λιγότερους από τον φετινό τους μέσο όρο. Και αυτό ήταν και νούμερο «1» κλειδί για την τελική επικράτηση. Σε καμία από τις τέσσερις περιόδους δεν πέτυχε η Ρεάλ περισσότερους από 20 πόντους, έχοντας 13 στην πρώτη, 20 στην δεύτερη, άλλους 20 στην 3η και άλλους 17 στην τέταρτη και τελευταία.

Στο επόμενο ματς ένα standing ovation στον Τζέριαν Γκραντ

Με αυτόν τον τρόπο καλύφθηκαν και κάποια επιθετικά «κενά», ειδικά στο δεύτερο δεκάλεπτο όταν και σημείωσε ο Παναθηναϊκός μόλις 16 πόντους. Μεγαλύτερο παράσημο ώστε να φτάσει να ελέγχει ολοκληρωτικά το ματς ήταν η ανύπαρκτη παρουσία του Φακούντο Καμπάτσο. Εκτός αν τον είδατε εσείς. Γιατί εγώ δεν κατάλαβα καν ότι υπήρχε στο ΟΑΚΑ. Λέω να ρωτήσουμε τον Τζέριαν Γκραντ. Αυτός ίσως κάτι να γνωρίζει για την «εξαφάνισή» του από το ματς. Πλάκα-πλάκα, αλλά θα ακούει «Γκραντ» ο Αργεντινός πλέι μέικερ και θα αλλάζει στενό. Αρκετούς εφιάλτες έβλεπε πριν από αυτό το παιχνίδι. Να βλέπει και άλλους με τον Αμερικανό γκαρντ του Παναθηναϊκού;

Θα πω κάτι για τον Γκραντ. ΔΕΝ παίρνει την αναγνώριση και τα credits που αξίζει. Να ακούγεται τ' όνομα του Λεσόρ στο ΟΑΚΑ; Βεβαίως. 100%. Χαλασμός να γίνεται. Να ακούγεται τ' όνομα του Σλούκα; Να πέφτει το γήπεδο από τις φωνές! Να ακούγεται τ' όνομα του Ερνανγκόμεθ; Αυτουνού και αν έπρεπε να ακουστεί και δικαίως ακούστηκε! Να ακούγεται τ' όνομα του Ναν; Οι ιαχές MVP έχουν διαπεράσει και τα γραφεία της Euroleague στην Βαρκελώνη!

Όμως δεν πρέπει να γίνει και με τον Τζέριαν Γκραντ; Όχι ένα, όχι 10 , αλλά... 110 standing ovations πρέπει να γνωρίσει από τον κόσμο του Παναθηναϊκού. Σίγουρα έχει αναγνωριστεί η αξία του, σίγουρα ΟΛΟΙ σέβονται την προσπάθεια που κάνει, αλλά έχει φτάσει στο σημείο να αποτελεί τον απόλυτο συνδετικό κρίκο όλων των πεντάδων! Ο λεγόμενος και «glue guy» όπως λένε και στην Αμερική. Πάει με... όλους! Θέλετε κοντά σχήματα; Θέλετε ψηλά σχήματα; Ο Γκραντ ταιριάζει με κάθε επιλογή του Εργκίν Αταμάν λύνοντας τα χέρια του Τούρκου προπονητή.

Απέναντι στην Ρεάλ Μαδρίτης ήταν κάτι παραπάνω από πληθωρικός, καθώς βοήθησε εξίσου τόσο στην άμυνα πάνω τον Καμπάτσο όσο και στην επίθεση. Είτε «εκτελεστικά» έχοντας 11 πόντους, είτε οργανωτικά μοιράζοντας 9 ασίστ. Ε, εάν θέλετε και κανένα σκουπισματάκι στο σπίτι ή καμιά άλλη δουλειά, εδώ είναι ο Γκραντ. Έτοιμος να προσφέρει τα πάντα! Γι' αυτό επιμένω και λέω ότι πρέπει να ακουστεί το όνομά του στο ΟΑΚΑ. Το αξίζει και μάλιστα το αξίζει και με το παραπάνω!

Δεν γίνεται να χαθεί το αβαντάζ της έδρας στα playoffs

Για τους υπόλοιπους παίκτες δεν θέλω να πω κάτι περισσότερο. Με χαροποιεί ωστόσο η τρομερή άνοδος του Ντίνου Μήτογλου. Στα τελευταία ματς είναι ο παίκτης του πρώτου μισού της περσινής σεζόν. Και έχει λείψει φέτος από τον Παναθηναϊκό. Όμως κάλλιο αργά, παρά ποτέ. Στην τελική δεν πρέπει να ξεχνάμε κάτι για τον Έλληνα διεθνή φόργουορντ.

Πρώτον έχει αναγκαστεί και παίζει σε διαφορετική θέση. Και όπως έχω ξαναγράψει είναι διαφορετικό να παίζει «σκάρτα» πεντάλεπτα για να βοηθήσει σε κάποιες ειδικές καταστάσεις και τελείως διαφορετικό να γίνεται η... θέση του. Χρειαζόταν χρόνο. Και δεύτερον δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι στο πρώτο μισό της περσινής σεζόν όπου έκανε πράγματα και θαύματα, ο Χουάντσο είτε ήταν τραυματίας (ξέχασε κανείς τον τραυματισμό του στο δάχτυλο;), είτε δεν είχε προσαρσμοστεί. Όπερ και σημαίνει ότι ο ανταγωνισμός φέτος στο «4» και πριν μετακινηθεί στη θέση του σέντερ, ήταν πολύ μεγαλύτερος. Όμως τώρα δεν αρχίζουν τα δύσκολα; Τώρα δεν χρειάζονται τα step up απ ' όλους τους παίκτες; Τώρα δεν ξεκινάει η αντίστροφη μέτρηση για την τελική ευθεία της Euroleague;

Έχουμε και λέμε: Ο Παναθηναϊκός έχει να δώσει άλλα έξι ματς και ο Αταμάν ζήτησε τέσσερις νίκες για την είσοδο στην τετράδα. Να τα δούμε μαζί ποια είναι αυτά τα ματς κατά σειρά έως το τέλος; Ολυμπιακό εκτός. Άλμπα εντός. Μακάμπι εκτός. Παρί εντός. Μονακό εκτός. Ερυθρός Αστέρας εντός. Έως τώρα έχει μια νίκη περισσότερη (18-10) από τις Μονακό (17-11) και Μπαγερν (17-11) οι οποίες βρίσκονται στην 4η και 5η θέση. Όμως, θεωρητικά πάντα, τα τρία ματς στο ΟΑΚΑ είναι του χεριού του και θα έχει την ευκαιρία να «διπλώσει» Παρί και Ερυθρό Αστέρα, ενώ έχει ήδη «διπλώσει» την Μπάγερν.

Αν θέλετε την προσωπική μου άποψη ΔΕΝ πιστεύω ότι ο Παναθηναϊκός θα χάσει το πλεονέκτημα στα playοffs. Αυτή η νίκη απέναντι στην Ρεάλ ήταν το μισό και κάτι παραπάνω αβαντάζ. Αν το χάσει, αυτό σημαίνει ότι θα έχει «αυτοκτονήσει». Και δεν πιστεύω ότι θα το κάνει. Απλά μένει να δούμε σε ποια θέση θα τερματίσει και ποια ομάδα θα αντιμετωπίσει στην postseason. Όμως με το αβαντάζ της έδρας δεν έχει να φοβηθεί τίποτε και κανέναν στο δρόμο για το Final Four.

Πάντως η βραδιά στο ΟΑΚΑ ήταν ονειρική και γεμάτη από πλατιά και γεμάτα ευχαρίστηση χαμόγελα. Βραδιές σαν και αυτές βλέπουν οι πιτσιρικάδες και «σφυρηλατούν» την συλλογική τους προτίμηση. Βραδιές και αυτές δένονται με την αγαπημένη τους ομάδα. Και πώς να μην ήταν ονειρική η βραδιά. Τόσο στο ποδόσφαιρο για το 3-2 απέναντι στην Φιορεντίνα με το οποίο οι «πράσινοι» έκαναν το πρώτο βήμα πρόκρισης στην επόμενη φάση του Conferance, όσο για την εύκολη (όπως αποδείχθηκε) επικράτηση απέναντι στη Ρεάλ Μαδρίτης. Όμως για ποιον λόγο ήταν ακόμα πιο ονειρική; Λόγω του Ματίας Λεσόρ. Χωρίς ποδήλατο. Χωρίς μπότα. Χωρίς πατερίτσες. Ήταν εκεί για πρώτη φορά ξεσηκώνοντας ακόμα περισσότερο το ΟΑΚΑ. Δεν έπαιζε το παρκέ, αλλά ήταν σαν να παίζει έχοντας ανάψει την σπίθα στις εξέδρες. Καταλαβαίνετε και εσείς πόσο διαφορετικός μπορεί να παρουσιαστεί ο Παναθηναϊκός αν προλάβει ο Γάλλος τα playoffs. Αν...

ΥΓ: Πώς το είχε πει κάποτε ο Αντώνης Φώτσης στο Βερολίνο το 2009; «Κοκομπλόκο»! Μπορεί οι αντίπαλοι της μεγάλης ομάδας του Παναθηναϊκού να έπαθαν «κοκομπλόκο» σ' εκείνο το Final Four, αλλά εμείς πάθαμε «κοκομπλόκο» μόλις μπήκαμε μέσα στα αποδυτήρια. Σαν να μπαίνεις σε έναν τελείως διαφορετικό χώρο. Τρομερή η δουλειά που έγινε, μετατρέποντας τα αποδυτήρια -και βαδίζοντας στα πρότυπα του ΝΒΑ- από τα καλύτερα (μαζί με αυτά της Ζάλγκιρις) στην Ευρώπη.