Ένα χαμόγελο το έχει ανάγκη

Στον «θαυμαστό» κόσμο των social media, οι ήττες γιγαντώνονται και οι νίκες εξατμίζονται σε ελάχιστα λεπτά. Η υποβάθμισή τους άρχισε να εξελίσσεται σε αγαπημένη συνήθεια λες και υπάρχει κάποιας μορφής σύμβαση με την επιτυχία. Μήπως κάτι δεν πάει καλά; Πάμε από τα βασικά. Ο Άρης νίκησε στην Πολωνία και διατήρησε τις ελπίδες πρόκρισής τους στα Playoff του Eurocup. Παραμένει σε μειονεκτική θέση διότι ως ομάδα δεν έχει πείσει για την αγωνιστική συνέπειά της. Από τις αρχές του περασμένου Οκτώβρη βαδίζει σ’ ένα μονοπάτι γεμάτο λακκούβες. Αναταράξεις δεν υπήρξαν μόνο από παιχνίδι σε παιχνίδι αλλά ακόμη (και από) δεκάλεπτο σε δεκάλεπτο, στοιχείο το οποίο επιβεβαιώνει την αστάθεια του. Γι’ αυτόν τον λόγο είναι εξαιρετικά ριψοκίνδυνο να γράψει κανείς περί αγωνιστικών κατακτήσεων.

Συνεχίζουμε… Αυτή η ομάδα δεν έχει ανταποκριθεί στις προσδοκίες. Είναι βέβαιο ότι ο πήχης των στόχων που έθεσε ο καθένας (μας) ξεχωριστά τοποθετήθηκε πολύ ψηλότερα σε σύγκριση με αυτούς που μπορεί να υπηρετήσει η τωρινή ομάδα. Είναι εξίσου αδιαμφισβήτητο ότι θα έπρεπε να είχε ακολουθήσει διαφορετική μεθοδολογία κατά το διάστημα χτισίματος του γκρουπ. Υψηλότερο μπάτζετ, στα επίπεδα που πλέον έφτασε μετά τις προσθαφαιρέσεις, εξίσου απαραίτητη ήταν η επένδυση σε έμπειρο προπονητή και η αποφυγή πειραμάτων. Αυτά τα λάθη ήδη έχουν αναγνωριστεί και μ’ αυτά πορεύεται η ομάδα. Η ηγεσία του club είχε εκτιμήσει ότι ένα νέο project θα μπορούσε να υποστηριχθεί στον ενθουσιασμό και τη δίψα για επιτυχία ενός νεαρού προπονητή. Λάθος. Το πήρε το μάθημά της.

Πάμε παρακάτω… Αυτή η ομάδα συνεχίζει να προσπαθεί να ταιριάξει διαφορετικά αγωνιστικά χαρακτηριστικά προς όφελος εύρεσης της χημείας. Με εξαίρεση τον Στέλιο Πουλιανίτη δεν έχει άλλον καθαρό point guard αλλά shooting guard’s οι οποίοι έχουν μάθει να φτιάχνουν φάσεις για τους εαυτούς τους. Η μετάλλαξή τους είναι κάτι που επιδιώκεται εδώ και τρεις μήνες αλλά η όλη διαδικασία δεν είναι τόσο απλή. Κανείς επίσης δεν μπορεί να εγγυηθεί ότι θα πετύχει. (Και) γι’ αυτόν τον λόγο προστέθηκε στην ομάδα ο Ντανίλο Άντζουσιτς. Για την ικανότητά του στο pick n’ roll και στην τροφοδοσία των ψηλών οι οποίοι ελαχίστως «ταΐζονται». Στην Πολωνία, ο Σέρβος μοίρασε όσες τελικές πάσες έδωσαν μαζί οι Μήτρου Λονγκ-Τζόουνς. Καμία από αυτές δεν ήταν στο ανοιχτό γήπεδο αλλά όλες σε σετ παιχνίδι.

Πηγαίνοντας στα της άμυνας. Η πλειοψηφία των παικτών υστερεί σε αθλητικότητα, στο στοιχείο δηλαδή που είναι το άλφα και το ωμέγα στο σύγχρονο μπάσκετ. Πολλές φορές ο Ιγκόρ Μίλιτσιτς απαιτεί από τους παίκτες του πράγματα τα οποία εκ των πραγμάτων δεν μπορούν να προσφέρουν. Ο Άντζουσιτς, ο Κουλμπόκα, ο Μπράις Τζόουνς δεν θα μεταλλαχθούν σε αμυντικοί πυλώνες. Οι δύο πρώτοι θα βάλουν πάνω από το 70% των ελεύθερων σουτ που θα βγάλει η ομάδα και ο δεύτερος θέλει χώρο για να κάνει αυτό που ξέρει καλά, το ένας μ’ έναν. Το ίδιο ισχύει και για τον Λονγκ ο οποίος επίσης κάνει κατάχρηση ντρίμπλας. Επίσης, ο Φόρεστερ δεν θα γίνει ποτέ ο εγκεφαλικός παίκτης, τέτοιος είναι ο Αμίν Νούα. Για τους ψηλούς δεν είναι τόσο απλό να κάνουν hedge out's και ταυτοχρόνως να βγάλουν άμυνες στους κοντούς του αντιπάλου και παράλληλα να είναι και rim protector's.

Μπορώ να γράψω άλλα τόσα, αυτή είναι όμως η ομάδα και μ’ αυτούς τους παίκτες θα πορευτεί. Με αυτούς θα προσπαθήσει να αλλάξει την ρότα μιας χρονιάς και είναι δεδομένο ότι θα υπάρξουν στιγμές χαράς αλλά και εκνευρισμού. Δεν γίνεται όμως να μην έχει το δικαίωμα να χαμογελάσει έπειτα από μια νίκη. Με τα καλά και τα στραβά του, ο Άρης νίκησε εκτός έδρας τη Σλασκ. Βαθμολογικά, η πολωνική ομάδα ήταν αδιάφορη. Αγωνιστικά, πρώτη φορά βλέπω «αδιάφορη» ομάδα να πηγαίνει το παιχνίδι στη δεύτερη παράταση και να «σκίζεται» να το κερδίσει. Δεν είναι τόσο απλό να νικήσεις σε εκτός έδρας ευρωπαϊκό παιχνίδι. Ρίξτε μια ματιά πώς πανηγυρίζουν τις εκτός έδρας νίκες τους στην Euroleague οι δύο ελληνικές ομάδες ακόμη κι όταν είναι επί αντιπάλων με χαμηλότατους προϋπολογισμούς. Η δε Παρτίζαν Βελιγραδίου έκανε το μεγαλύτερο μπάτζετ στην ιστορίας της κι έχει εξελιχθεί σε «θίασο».

Κανείς δεν θριαμβολογεί έπειτα από τη νίκη επί της Σλάσκ. Ναι, αυτή η ομάδα όφειλε να είχε στρώσει διαφορετικά το τραπέζι της και να μην είχε εκτεθεί στα εντός έδρας παιχνίδια με Τσεντεβίτα Ολίμπια και Χαποέλ Τελ Αβίβ ή από την Μανρέσα στην Ισπανία. Όφειλε να είχε τουλάχιστον +2 νίκες στο ελληνικό Πρωτάθλημα. Στο Eurocup, μέχρι στιγμής, έχει πληρώσει ακριβά κάθε κακή βραδιά της βρισκόμενη σ’ έναν όμιλο με ομάδες οι οποίες είναι εντός πεντάδας στα Πρωταθλήματα των χωρών τους, πλην της Μανρέσα. Δεν γίνεται όμως να νικά εκτός έδρας παιχνίδι και να μην μπορεί να χαμογελάσει.

Καταλήγουμε με την ουσία. Αν η διατήρηση της ελπίδας αποτελεί το βασικό κέρδος από τη νίκη στην Πολωνία, το δεύτερο είναι ο Λευτέρης Μποχωρίδης. Αυτός έκλεισε διαδρόμους στην άμυνα και εξασφάλισε το αμυντικό ριμπάουντ. Ο ίδιος πρόσφερε επιπλέον έκφραση στην επίθεση μέσα από το post παιχνίδι του και τις δημιουργίες που έφερε. Ο Ιγκόρ Μίλιτσιτς θα έπρεπε να είχε πιστέψει περισσότερο στον αρχηγό του γιατί τα αυξημένα αγωνιστικά λεπτά του θα περιορίσουν το streetball. Το εγκεφαλικό παιχνίδι θα βοηθήσει αρκετά παίκτες όπως οι Νούα, Άντζουσιτς και Κουλμπόκα, μπορεί επίσης να οδηγήσει σε κάτι που δεν έχει αυτή η ομάδα (και με δική της ευθύνη). Την προσφορά των ψηλών.