Την κρυστάλλινη σφαίρα στον μάστορα

Tη μία και μοναδική φορά που η ΑΕΚ έπαιξε φάιναλ-φορ μακριά από την πόλη της στους μοντέρνους καιρούς, το 1998, είχε προπονητή τον Ιωαννίδη, αντιπάλους στο παρκέ τον Ομπράντοβιτς και τον Μεσίνα, κόσμο αρκετό στις κερκίδες και ένα όνειρο τρελό στο μυαλό.

Πολλοί από τους σημερινούς παίκτες της ήταν βρέφη ή και αγέννητοι τότε, αλλά ο Ντράγκαν Σάκοτα βρισκόταν ήδη στα μέσα της προπονητικής θητείας του, είχε στο λαρύγγι του το νέκταρ της κατάκτησης ενός ευρωπαϊκού τίτλου με τον ΠΑΟΚ (το Σαπόρτα του 1991) και απείχε τρία χρόνια από τον πρώτο γάμο του με τον «Δικέφαλο» του νότου.

Δεν μπορώ να θυμηθώ αν ο Σάκοτα ήταν παρών στο εκείνο το φάιναλ φορ της εποχής Φιλίππου, σίγουρα όμως θα εστελνε την κρυστάλλινη σφαίρα του στον μάστορα, αν έβλεπε ξαφνικά μέσα της τον εαυτό του παρόντα σε ευρωπαϊκό τελικό στην ίδια (περίπου) πόλη, με τα χρώματα της ΑΕΚ, εικοσιοχτώ χρόνια αργότερα.

Και, ποιος ξέρει, μπορεί μεθαύριο (απέναντι στο γιο του Σαρούνας Μαρτσουλιόνις) ο αιωνίως υποτιμημένος Σερβοέλληνας να κατακτήσει το τρίτο του τρόπαιο και να ανοίξει για λογαριασμό της «Ένωσης» την πόρτα του …ΝΒΑ Europe. Με τίτλους και με δουλειά μεγαλώνουν οι ομάδες, όχι με λόγια. Ούτε καν με λεφτά πεταμένα σε βαρέλια δίχως πάτο.

Στο ίδιο παρκέ που το 1992 καθαγιάστηκε από τον Τζόρνταν, τον Μάτζικ και τον Λάρι Μπερντ, ο Φρανκ Μπάρτλεϊ σούταρε τρίποντακαι τραμπούκιζε αντιπάλους σαν Μπαρκλεϊ, ο Γκρεγκ Μπράουν κάρφωνε σαν τον Καρλ Μαλόουν, ο Τζέιμς Νάναλι γέμιζε το γήπεδο σαν Πίπεν, ο Βασίλης Χαραλαμπόπουλος έδωσε μία ασίστ βγαλμένη κατ’ ευθείαν από το ανθολόγιο του Μάτζικ Τζόνσον και ο Λούκας Λεκάβιτσιους έπαιξε σαν μετενσάρκωση του Στόκτον.

Πέρα από τα μεταφυσικά και από τις ιεροσυλίες, η ΑΕΚ παρέδωσε στη Μπανταλόνα σεμινάριο μπάσκετ, όπως κάνει όλη τη χρονιά στο BCL. Όλα κι όλα δύο παιχνίδια έχει χάσει φέτος η «Ένωση» στην Ευρώπη: ένα βαθμολογικά αδιάφορο το φθινόπωρο στην Ουγγαρία και ένα άγραφο (αφού δεν μέτρησε) στη σειρά με τη μελαγχολική οικοδέσποινα της διοργάνωσης Γιοβεντούτ.

Η άμυνα του πρώτου ημιχρόνου κράτησε τη δις τροπαιούχο Ουνικάχα στους 21 πόντους (με 9/30 σουτ και μηδέν βολές), ενώ ο έλεγχος του ρυθμού άγγιξε το απόλυτο, απέναντι στους μετρ του γκαζιού Ισπανούς. Όταν ο αρχσκόρερ της διοργάνωσης Φρανκ Μπάρτλεϊ πέτυχε τους πρώτους πόντους του, η ΑΕΚ βρισκόταν ήδη στο +12. Από τα μισά κιόλας του αγώνα, οι παίκτες του Ιμπόν Ναβάρο σημάδευαν με κομμένα πόδια και εκτόξευαν σουτ αέρος αέρος μολονότι ανενόχλητοι.

Το ίδιο βράδυ που ο δικός τους Σέρτζιο Σκαριόλο επέστρεφε σε φάιναλ-φορ με το κοστούμι της Ρεάλ (πάλι στην Αθήνα, όπως το 2007 όταν καθόταν στον πάγκο της Μάλαγα), η Ουνικάχα εξοστρακίστηκε από την αίθουσα του θρόνου όπου είχε στησει στασίδι από το 2024.

Το σουαρέ ολοκληρώθηκε με πάρτι από 700-800 «Ενωσίτες» που οραματίζονται βόλτες στις ράμπλας αγκαλιά με το τρόπαιο αργά το βράδυ του Σαββάτου, αν και θα έχουν και αυτοί πολλή δουλειά στη μάχη της κερκίδας απέναντι σε 2.000 Λιθουανούς. Κάπου στους ουρανούς, πάντως, η ψυχούλα ενός παλαιού ΑΕΚτζή, που έφυγε πριν από ακριβώς 28 χρόνια, απόψε πετάρισε. Σας ευχαριστώ εκ μέρους του, κύριε Σάκοτα.

Για τα της Euroleague σας παραπέμπω στο σπαρταριστό σημερινό Old School, όπου μαζί με τον Δημήτρη Κωνσταντινίδη αναλύσαμε διεξοδικά πρόσωπα και πράγματα της σειράς Παναθηναϊκού – Βαλένθια και προχωρήσαμε ευθαρσώς σε προβλέψεις. Το αγαπημένο σας Gazz Floor επιστρέφει δριμύτερο το βράδυ της Παρασκευής, με τη λήξη της τέταρτης αναμέτρησης. Συντονιστείτε και προσδεθείτε, διότι το φάιναλ φορ είναι επί θύραις και ετοιμάζονται στο Gazzetta πραγματάκια. Ή μάλλον …πραγματάρες.