Άρης: Η επιτομή του σύγχρονου μπάσκετ

Πόσο (ν’) απέχει η Μύκονος από την Καρδίτσα; Μάλλον, έξι νίκες. Τόσες – και μάλιστα διαδοχικές – έκανε ο Άρης από εκείνο το προβληματικό απόγευμα στη Θεσσαλία όταν το βλέμμα του Βασίλη Σπανούλη αγρίεψε επικινδύνως και παράλληλα είχε «αστράψει και βροντήξει» σ’ εκείνη τη συνέντευξη Τύπου. Ήταν τόσο εκνευρισμένος και αποφασισμένος να βγάλει τα εσώψυχά του. Ουσιαστικά προκαλούσε με τον τρόπο του τις πολλές ερωτήσεις που του είχαν υποβληθεί και δεν χόρταινε να μιλά, αν και είναι Σπαρτιάτης στον λόγο του. Εκείνο το απόγευμα, ο Άρης ηττήθηκε στην Καρδίτσα και απομονώνοντας δύο τομείς της στατιστικής, είχε έξι κλεψίματα για 21 λάθη.

Εκ τότε, πλην του αγώνα με την ιταλική Ντερτόνα στο Nick Galis Hall όπου περιορίστηκε στα έξι κλεψίματα, στα υπόλοιπα η στατιστική κατέγραψε διψήφιο νούμερο. Σε δύο περιπτώσεις υπήρξε απόλυτη ισορροπία μεταξύ κλεψιμάτων και λαθών, στα παιχνίδια με ΑΕΚ (10-10) και Μαρούσι (13-13), ενώ στο πρόσφατο εμφατικό πέρασμα από την έδρα της Ρόστοκ, τα κλεψίματα (11) ήταν περισσότερα από τα λάθη (9). Κάπως έτσι άλλαξε μια θεμελιώδης σύγκριση στο μπάσκετ, ο συσχετισμός μεταξύ ασίστ/λαθών. Στον Άρη πλέον ο αντίστοιχος είναι μεταξύ κλεψιμάτων (111) και λαθών (132) στις επτά νίκες που πέτυχε, συμπεριλαμβανομένης και αυτής στην πρεμιέρα του Eurocup με τη Λε Μαν γιατί, συνολικά, οι τελικές πάσες (244) είναι σχεδόν διπλάσιες σε σύγκριση με τα λάθη.

Κατά τον Σπανούλη, αυτό επιτάσσει το σύγχρονο μπάσκετ. Ένταση, πίεση και κλέψιμο μπάλας (ή εξασφάλισης του ριμπάουντ) στην άμυνα και αμεσότητα στην επίθεση. Και σήμερα, στο σημείο που ο Άρης νικούσε με διψήφια διαφορά, υπενθύμισε στους παίκτες του ότι αυτή είναι η βασική αρχή της ομάδας. Κανένα παιχνίδι με τον χρόνο, καμία αλλαγή στον τρόπο σκέψης και στην ταχύτητά της στο παρκέ. Προφανώς, μπορεί να το κάνει σε συγκεκριμένα παιχνίδια ή μάλλον, αναλόγως της χρονικής στιγμής αυτών, κύριο στοιχείο όμως στην αγωνιστική ταυτότητα αυτής της ομάδας είναι η ταχύτητα και η ένταση.

Στη Μύκονο, οι «κίτρινοι» έκαναν ένα λάθος περισσότερο σε σχέση με τα κλεψίματα (14). Κάθε λάθος είχε κόστος με πόντους στο transition παιχνίδι του αντιπάλου, συν το κενό πεντάλεπτο της 3ης περιόδου κατά το οποίο διαπιστώθηκε έλλειμμα στην ένταση και ο Ζερμέιν Λοβ βρήκε ορθάνοιχτη τη ρακέτα του Άρη. Αν κανείς ρίξει μια ματιά στη στατιστική δεν θα χαρακτηρίσει κακό το 44% στο τρίποντο. Κι όμως, ο Άρης είχε 6/10 στην πρώτη περίοδο και 7/19 στο υπόλοιπο διάστημα. Και δεν μπήκαν πολλά ελεύθερα από τον Ματ Μόργκαν. Ο δε Βασίλης Τολιόπουλος έβαλε ένα απίθανο στο τέλος της 3ης περιόδου κι έχασε τρία «πέναλτι», για το επίπεδό του, στο υπόλοιπο διάστημα.

Το επίπεδο προόδου αυτής της ομάδας αποτυπώνεται μέσα από τις έξι διαδοχικές νίκες ή ακόμη, το 7/8 που έχει πετύχει στο ξεκίνημα της χρονιάς. Το αντίστοιχο ετοιμότητας αποφεύγει αν το εκτιμήσει ακόμη και ο ίδιος ο προπονητής και το είπε εξάλλου σήμερα (24/10). Κανείς δεν μπορεί να ξέρει τις πραγματικές δυνατότητες μιας νέας ομάδας στις 24 Οκτωβρίου. Υπήρξαν εξάλλου φάσεις που χαίρεσαι να τις βλέπεις, σαν μια επαναφορά κάτω από τη ρακέτα στο πρώτο ημίχρονο, αλλά και αντίστοιχες που απαιτείται να διαγραφούν.

Αντί επιλόγου. Ρεπορταζιακά, είναι απολύτως αληθές ότι εκείνη η ήττα στη Λάρισα από τον Φάρο είχε κοστίσει τη συνεργασία του Άρη με τον Παναγιώτη Γιαννάκη. Κανείς δεν ήθελε αυτό το τέλος, αλλά το αρνητικό σερί των ηττών (θαρρώ ότι ήταν επτά) οδήγησε σ’ εκείνη την απόφαση γιατί εκτιμήθηκε ότι η ομάδα χρειαζόταν ένα «ηλεκτροσόκ», που έλεγε και μια ψυχή. Γενικώς, (και) επί Γιαννάκη τη σεζόν 2017-18, ο Άρης είχε κάκιστες διαιτησίες. Τότε είχαμε χαρακτηριστεί γραφικοί. Οκτώ χρόνια μετά φαίνεται ότι ούτε ο Γιαννάκης χρειαζόταν «ζουρλομανδύα», ούτε εμείς βλέπαμε τα ματς με παρωπίδες…