Η εικόνα ντροπής βάρεσε «καμπανάκι»

Τίποτε απ’ όσα είπε ο Βασίλης Σπανούλης στη συνέντευξη Τύπου δεν απέχει από την πραγματικότητα. Χάος και ντροπή. Οι ήττες γίνονται αποδεκτές όταν προηγείται μάχη. Όταν το βλέμμα σου πετάει σπίθες, όταν επίσης βάζεις το σώμα σου για το αγωνιστικό πρεστίζ σου, γι’ αυτούς που σε πιστεύουν και σε ακολουθούν. Καμία ήττα δεν είναι αποδεκτή όταν αποχωρείς από το γήπεδο ξεχνώντας τις στοιχειώδεις ευθύνες σου. Από το σημερινό (3/10) κάζο στην Καρδίτσα υπάρχουν πράγματα που μπορούν να δικαιολογηθούν. Σίγουρα όχι το μπασκετικό «ξύλο» που έφαγε όμως ο Άρης από το 12-22 κι έπειτα. Αυτό είναι ανεπίτρεπτο. Απαγορευτικό για μια ομάδα που χτίστηκε με σκοπό να πρωταγωνιστήσει. Γιατί ξεφεύγει από τα μπασκετικά όρια και αγγίζει την κουλτούρα και τη νοοτροπία που θα έπρεπε να είχε καθένας που πάτησε στο παρκέ.

Έχοντας εικόνα από τα φιλικά και επίσημα παιχνίδια αυτής της ομάδας, αυτό που είδαμε στην Καρδίτσα ήταν πραγματικά σοκαριστικό. Γιατί μια σκληροτράχηλη ομάδα ξαφνικά έγινε πιο μαλθακή και από το λιωμένο βούτυρο. Πίεση υπήρχε και φάνηκε από την αποφυγή ανάληψης της ευθύνης (ενός σουτ!) από παίκτες με ικανότητα από μακρινή απόσταση. Δεν ήταν θέμα αναζήτησης καλύτερης επιλογής αλλά φόβου. Κυρίως όμως, δεν δικαιολογείται να βγαίνεις χαμένος απ’ όλες τις προσωπικές μονομαχίες επί 30 λεπτά! Δεν είναι αποδεκτό. Δεν μπορεί να το αντέξει ο αθλητικός εγωισμός. Αν το αντέχει είναι πρόβλημα.

Στην Καρδίτσα, τα γκαρντ του Άρη ήταν σε άλλο γήπεδο και πλην των Ρόμπινσον Ερλ και Λιντέλ, το ίδιο ισχύει και για τους υπόλοιπους. Οι γκαρντ, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, δεν δημιούργησαν, δεν έβαλαν τα κορμιά τους, δεν είχαν μια σωστή διαχείριση των pick n’ roll της Καρδίτσας. Το ίδιο και οι ψηλοί οι οποίοι χάζεψαν τα καρφώματα των άμεσων αντιπάλων τους.

Εν αντιθέσει με τον 35χρονο Νίκο Γκίκα ο οποίος συμμάζεψε το παιχνίδι της ομάδας του και ουσιαστικά αυτός άλλαξε τα πάντα. Η στατιστική έγραψε εννιά ασίστ όπως και τα ονόματα των Φράνσις, ΜακΡέι αλλά αυτός ο μπαρουτοκαπνισμένος γκαρντ εξέθεσε τους αντίστοιχους του Άρη. Έκανε αυτό που μάταια περίμενε ο Σπανούλης από τους δικούς του. Μια σωστή ανάγνωση, μια πάσα στο σωστό timing.

Και δεν ήταν μόνο αυτό. Σε μάχη σώμα με σώμα δεν πας με πασούλες πίσω από την πλάτη αλλά προβάλλεις το κορμί σου και δείχνεις τη δύναμή σου. Δεν γίνεται να μην έχουν καταλάβει οι παίκτες του Άρη το κίνητρο των άλλων. Στοιχειώδης λογική. Από τα δε 21 λάθη που έγραψε η στατιστική, τα τέσσερα έγιναν στα τελευταία πέντε λεπτά! Εκεί δηλαδή που περιμένεις από μια ομάδα να δείξει την προσωπικότητά της και κυρίως την ικανότητα διαγραφής όλων όσων προηγήθηκαν, αυτή εμφανίζεται λιγόψυχη (και) στο φινάλε, παρότι η Καρδίτσα είχε πρόβλημα στη διαχείριση της διαφοράς της.

Βάζοντας στην εξίσωση και τους αριθμούς, δεν υπάρχει ούτε ένας τομέας στον οποίον να μην πλεονεκτεί η Καρδίτσα. Από τους πόντους δεύτερης ευκαιρίας, στον αιφνιδιασμό ή από λάθη αντιπάλου. Όταν ο Άρης ήταν στο +10 (12-22) είχε διπλάσια ριμπάουντ και τελικώς μάζεψε ένα περισσότερο. Κυρίως όμως, πώς να κερδίσεις όταν έχεις 21 λάθη και τα μισά κλεψίματα (13-6) ή σουτάρεις με 36% στο δίποντο και 22% στο τρίποντο; Κι όταν όλοι αυτοί οι αριθμοί συνδυάζονται με το αγωνιστικό θάρρος που έβγαλε η Καρδίτσα και μπράβο της.

Στο τελικό ταμείο, καμία ήττα δεν κάνει καλό. Καμία γωνία δεν είναι στρόγγυλη. Στη διαχείριση μιας εσωτερικής κατάστασης, ναι, μπορεί να χρησιμοποιηθεί. Θαρρώ όμως ότι ακόμη κι αν στο τέλος ο Άρης άλλαζε ολοκληρωτικά την εικόνα του, αυτά που είπε ο Βασίλης Σπανούλης στη συνέντευξη Τύπου, θα τα έλεγε και στους παίκτες του. Το πρώτο καμπανάκι για τον Άρη χτύπησε πολύ νωρίς. Καμία ήττα δεν φέρνει την καταστροφή στις 3 του Οκτώβρη, αλλά δεν μπορεί και να περάσει έτσι…