Ο Σούλης δεν μιλούσε ποτέ δυνατά, δεν το είχε ανάγκη…

Ο Σούλης Μαρκόπουλος του Κυπέλλου Κόρατς, του ΠΑΟΚ, του Άρη, του Ηρακλή, της ΑΕΚ, του Αμαρουσίου, του Δημοκρίτου, του Μακεδονικού. Ο Σούλης των παικτών του, των συνεργατών του, των μαθητών του, του ελληνικού μπάσκετ.

Ο Σούλης της Σταματίας, του Χάρη και της Νάνσυ, άφησε στα 77 του χρόνια την τελευταία του πνοή. Πρόωρα, απροσδόκητα και κυρίως άδικα.

Η είδηση του θανάτου του έφτασε το πρωί της Παρασκευής και ήταν από εκείνες που διαβάζεις μία και δύο φορές μέχρι να καταλάβεις ότι δεν έχει γίνει κάποιο λάθος. Δεν είχε γίνει. Ο Σούλης έφυγε και η μπασκετική Θεσσαλονίκη, όχι μόνο ο ΠΑΟΚ, ο Άρης ή ο Ηρακλής, είναι από σήμερα πολύ, πολύ φτωχότερη. Το ίδιο και ολόκληρο το ελληνικό μπάσκετ.

Τον Οκτώβριο του 2015 είχα γράψει στο Gazzetta ένα κείμενο με τίτλο «Ο Σούλης τα ’χει 300!». Ετοιμαζόταν τότε να συμπληρώσει 300 επίσημα παιχνίδια στον πάγκο του ΠΑΟΚ. Έγραφα για τον μακροβιότερο προπονητή της Α1, για τα ρεκόρ του, τις νίκες, τις επιστροφές του στον ασπρόμαυρο πάγκο. Έντεκα χρόνια μετά, εκείνο το κείμενο διαβάζεται αλλιώς. Γιατί πίσω από τους αριθμούς ήταν ο Σούλης. Χωρίς πολλά λόγια, χωρίς φωνές για να ακουστεί, χωρίς την ανάγκη να υπενθυμίζει διαρκώς τι είχε κάνει και τι είχε πετύχει. Όσοι γνώριζαν μπάσκετ ήξεραν πολύ καλά ποιος ήταν ο Μαρκόπουλος.

Από το 1967 έως και το 1972 έπαιξε στην ομάδα Όλυμπος 40 Εκκλησιών, ενώ συνέχισε στον Δημόκριτο μέχρι το 1978, που σχετικά πολύ νωρίς αποσύρθηκε από τα παρκέ.

Η σχέση του με τον ΠΑΟΚ είχε αρχίσει πολύ πριν από εκείνο το Κύπελλο Κόρατς. Δίπλα στον Ντούσαν Ίβκοβιτς αρχικά και στη συνέχεια ως πρώτος προπονητής, όταν τις πρώτες ημέρες του 1994 ο Απόστολος Οικονομίδης τού έδωσε τα κλειδιά μιας ομάδας γεμάτης προσωπικότητες. Το επίσημο ντεμπούτο του ως πρώτου προπονητή καταγράφηκε στις 5 Ιανουαρίου 1994 απέναντι στη Ρεκοάρο Μιλάνο. Ο ΠΑΟΚ νίκησε 71-67 και λίγους μήνες αργότερα ο Μαρκόπουλος είχε στα χέρια του ένα ευρωπαϊκό τρόπαιο. Το Κύπελλο Κόρατς του 1994 έμεινε ως μία από τις κορυφαίες στιγμές της ιστορίας του ΠΑΟΚ και φυσικά της δικής του καριέρας.

Ακολούθησαν ο Άρης, ο Μακεδονικός, η ΑΕΚ, το Μαρούσι. Είχαν προηγηθεί ο Δημόκριτος και ο Ηρακλής. Άλλες εποχές, διαφορετικές ομάδες, άλλες απαιτήσεις, αλλά ο ίδιος άνθρωπος. Το 2005 επέστρεψε στον ΠΑΟΚ και το καλοκαίρι του 2009 ξαναγύρισε. Αυτή τη φορά μαζί του ήταν και ο Χάρης. Ο γιος του, ο μαθητής που ακολούθησε τα βήματα του πατέρα του και μπήκε στους πάγκους όταν ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας τον ανάγκασε να σταματήσει πολύ νωρίς το μπάσκετ ως παίκτης. Πατέρας και γιος μαζί στον ΠΑΟΚ, μια εικόνα που έγινε για χρόνια απολύτως φυσιολογική στο «Παλατάκι».

Ο Σούλης εκείνης της περιόδου δεν είχε στα χέρια του τον ΠΑΟΚ του Μπέρι, του Στογιάκοβιτς, του Πρέλεβιτς και των μεγάλων ευρωπαϊκών βραδιών της δεκαετίας του ’90. Είχε έναν άλλο ΠΑΟΚ. Με πολύ λιγότερα χρήματα, πολλά προβλήματα και χρονιές στις οποίες έπρεπε πρώτα να μετρηθούν τα κουκιά και μετά να στηθεί η ομάδα. Κι όμως, τον κράτησε ψηλά. Οι τρίτες θέσεις του 2011, του 2014 και του 2015 είχαν τότε διαφορετική αξία από αυτή που μπορεί να αντιληφθεί κάποιος σήμερα κοιτάζοντας απλώς μια βαθμολογία. Τότε είχα γράψει πως για πολλούς ΠΑΟΚτσήδες εκείνες οι τρίτες θέσεις ισοδυναμούσαν «με πρωταθλήματα και κύπελλα μαζί». Και δεν ήταν υπερβολή.

Ο Μαρκόπουλος ήξερε να φτιάχνει ομάδες. Κυρίως ήξερε να δουλεύει. Και ήξερε πολύ μπάσκετ. Πέρασαν από τα χέρια του μεγάλα ονόματα, παιδιά που τότε ξεκινούσαν, ξένοι που ήρθαν στην Ελλάδα σχεδόν άγνωστοι. Δεν συμφώνησαν όλοι μαζί του και δεν θα μπορούσε να συμβεί αυτό με έναν προπονητή τεσσάρων δεκαετιών. Δύσκολα, όμως, θα βρεις άνθρωπο εκείνης της μπασκετικής εποχής να αμφισβητήσει τις γνώσεις του. Οι 500 νίκες στο ελληνικό πρωτάθλημα, τα 600 παιχνίδια στη μεγάλη κατηγορία, οι 300 νίκες στην Α1 ήταν αριθμοί μιας τεράστιας διαδρομής. Σήμερα, όμως, οι αριθμοί έχουν μικρότερη σημασία.

Γιατί σήμερα έρχεται στο μυαλό περισσότερο ο άνθρωπος. Ο χαμηλός τόνος της φωνής του, ο τρόπος που μπορούσε να μιλάει για μπάσκετ χωρίς ποτέ να προσπαθεί να σε εντυπωσιάσει, εκείνο το μονίμως σοβαρό ύφος που πολλές φορές σε ξεγελούσε μέχρι να έρθει ένα χαμόγελο ή μια ατάκα του. Πίσω από τον προπονητή υπήρχε ένας βαθιά απλός άνθρωπος και, πάνω απ’ όλα, ένας άνθρωπος της οικογένειας.

Η Σταματία ήταν η κολόνα και το στήριγμά του σε όλη αυτή τη μεγάλη διαδρομή. Στις νίκες, στις ήττες, στις μετακινήσεις, στις ατελείωτες ώρες στα γήπεδα, στις καλές και στις δύσκολες ημέρες. Ο Χάρης πήρε τον δρόμο του πατέρα του, έζησε μαζί του τον πάγκο, έμαθε δίπλα του και συνέχισε μόνος του. Και η Νάνσυ ήταν το χαμόγελό του. Εκεί, μακριά από τα τάιμ άουτ, τα πινακάκια, τις προπονήσεις και την πίεση των αγώνων, βρισκόταν ο άλλος Σούλης. Αυτός που δεν γνώριζε ο κόσμος από τις τηλεοράσεις και τα γήπεδα.

Εμείς μπορούμε να μιλάμε για το Κόρατς, τις εκατοντάδες νίκες, τις ομάδες του, τις τρίτες θέσεις με τον ΠΑΟΚ, τα ρεκόρ και τις τέσσερις και πλέον δεκαετίες στους πάγκους. Η Σταματία, ο Χάρης και η Νάνσυ έχασαν τον άνθρωπό τους. Κι αυτό δεν χωράει σε κανένα στατιστικό.

Πριν από έντεκα χρόνια έγραφα «Ο Σούλης τα ’χει 300!». Σήμερα θα προτιμούσα να μη χρειαζόταν να γράψω τίποτα. Να ήταν ακόμη εδώ. Να τον συναντούσαμε στο γήπεδο, να λέγαμε δυο κουβέντες, να τον ρωτούσαμε για μπάσκετ κι εκείνος να άρχιζε να εξηγεί. Με εκείνη τη χαμηλή φωνή, χωρίς περιττές κουβέντες, όπως έκανε μια ζωή.

Τώρα θα μιλήσουν οι υπόλοιποι για εκείνον. Οι παίκτες του, οι συνεργάτες του, οι μαθητές του, οι ομάδες στις οποίες άφησε το αποτύπωμά του. Και κυρίως το ίδιο το ελληνικό μπάσκετ.

Καλό ταξίδι, κόουτς...