Κεφάλαιο «Euroleague»: Πόσο κοντά ή μακριά βρίσκεται ο Άρης;

Πέραν της ολοφάνερης αλλαγής πορείας που διαγράφει ο Άρης από την ημέρα αλλαγής του ιδιοκτησιακού καθεστώς και απόκτησης του πλειοψηφικού πακέτου των μετοχών της εταιρίας από το επενδυτικό fund στο οποίο ηγείται ο Ρίτσαρντ Σιάο, είναι εξίσου ευδιάκριτη η ολοκληρωτική αλλαγή και σε επίπεδο οικονομικής πολιτικής. Ειδικά στους τελευταίους πέντε μήνες, ο Άρης προχώρησε σε ενέργειες οι οποίες δεν προβλέπονταν στο αρχικό επιχειρηματικό πλάνο.

Πρώτον: Ραγδαία αύξηση του αγωνιστικού προϋπολογισμού. Το μπάτζετ που διαθέτουν σήμερα οι «κίτρινοι» - βάσει αρχικού πλάνου – προβλεπόταν να «σκαρφαλώσει» την 3η ή την 4η χρονιά δραστηριοποίησης του Ρίτσαρντ Σιάο. Προφανώς, αυτό ήταν το φυσικό επακόλουθο της επίτευξης συμφωνίας και με τον Βασίλη Σπανούλη καθώς η συνεργασία με τον 44χρονο τεχνικό προϋπόθετε συνθήκες για τη δημιουργία (όχι απλά) ανταγωνιστικής ομάδας αλλά ενός συνόλου που θα μπορεί να ισχυρίζεται τον πρωταγωνιστικό ρόλο στις διοργανώσεις στις οποίες συμμετέχει.

Δεύτερον: Sports&Wellbeing Park. Μέχρι στιγμής, η ΚΑΕ δεν έχει προχωρήσει στην κοινοποίηση λεπτομερειών σχετικά με τα έργα ολοκληρωτικής αναβάθμισης των αθλητικών εγκαταστάσεών της ή ακόμη της κατασκευής προπονητηρίων που επίσης προβλέπονται. Είναι δεδομένη η κυβερνητική βούληση για την παραχώρηση του Αλεξανδρείου για τα επόμενα 49 χρόνια, ο Άρης έχει θέσει τους όρους (πέραν του opt out που θα περιλαμβάνει η σύμβαση όταν αυτή υπογραφεί απ’ όλους τους αρμόδιους φορείς) κι επίσης έχει αποφασιστεί αύξηση της σχετικής επένδυσης με σκοπό τον απόλυτο εκσυγχρονισμό του Παλέ. Είναι χαρακτηριστικό μάλιστα το γεγονός – στο πλαίσιο του… κοινωνικού αποτυπώματος που συνεχώς επαναλαμβάνει ο CEO της εταιρίας Αγαπητός Διακογιάννης – ότι πέραν της διάθεσης χρημάτων για τη δημιουργία χώρου πρασίνου, ο Άρης λειτουργεί με σκοπό να μην δημιουργηθεί το παραμικρό λειτουργικό και στεγαστικό πρόβλημα για τις ομοσπονδίες οι οποίες βρίσκονται στο Αλεξάνδρειο.

Τρίτον: Επιστροφή στην Euroleague. Εδώ εντοπίζονται τα περισσότερα ερωτήματα σε σημείο ύπαρξης αμφιβολία για την απόσταση του Άρη από την κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση. Το αρχικό πλάνο προέβλεπε την επιστροφή μέσω του Eurocup. Ακολούθησαν όμως οι ολοκληρωτικές αλλαγές από την Euroleague (λόγω του ξεκάθαρου ανταγωνισμού με το ΝΒΑ Europe) και της πρόσκλησης της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης προς όλα τα ευρωπαϊκά brand’s για τη δημιουργία franchise, μέσα από τα οποία θα επιλεγούν ομάδες για τη διεύρυνση της Λίγκας και τη συμμετοχή 24 club.

Πρόσφατα ο Άρης επιβεβαίωσε ότι δεν προχώρησε στην αποστολή σχετικής αίτησης στην Euroleague, ξεκαθαρίζοντας όμως ότι παραμένει σε ανοιχτή γραμμή με τη διοργανώτρια αρχή. Η δε τελευταία, κοινοποίησε ότι 11 franchise’s ήδη έχουν πάρει προέγκριση και στην πραγματικότητα από… χθες, αυτά έγιναν 12. Πιθανόν να αυξηθούν ακόμη περισσότερο μέχρι τα τέλη του μήνα όπου (θεωρητικά) εκπνέει η προθεσμία. Είναι ευνόητο ότι η Euroleague θέλει τις αιτήσεις όσο το δυνατόν περισσοτέρων ομάδων καθώς η «προτίμησή» της στοιχειοθετεί το σπουδαιότερο διαπραγματευτικό της όπλο αλλά και εχέγγυο μεγέθυνσης της αξίας της διοργάνωσης.

Εδώ βρίσκεται και μία από τις σημαντικότερες αποφάσεις που καλείται να πάρει η ιδιοκτησία της ΚΑΕ. Δηλαδή, αν θα αποφασίσει να δεσμεύσει ένα ποσό μεταξύ 60 και 100 εκατομμυρίων ευρώ ή όχι και κυρίως, βάσει των συνθηκών που δημιουργούνται, αν αυτό κρίνεται απαραίτητο ως προς την επίτευξη του στόχου. Αυτό που προφανώς γνωρίζει για τη διαδικασία των franchise είναι ότι δεν υπάρχει η υποχρέωση της άμεσης καταβολής των χρημάτων καθώς επίσης και ότι αυτή θα γίνει σε βάθος πενταετίας. Αυτό που δεν γνωρίζει – όπως και οι υπόλοιπες ομάδες – είναι το ύψος της ανταποδοτικότητας. Αυτό θα εξαρτηθεί και από την αξία της διοργάνωσης. Αν δηλαδή αυτή (π.χ.) τριπλασιαστεί σε βάθος τριετίας, αυτομάτως θα έχει την ίδια απόδοση και η τιμή της μετοχής που θα έχει αποκτήσει το κάθε franchise.

Βάσει των όσων έχει εξαγγείλει η Euroleague και με ανοιχτό το ενδεχόμενο επιστροφής των ρωσικών ομάδων, αυτή τη στιγμή υπάρχουν δύο τρόποι συμμετοχής στην Euroleague για τις ομάδες που δεν είναι μέτοχοι. Είτε η κατάκτηση του Eurocup είτε μέσω εγκεκριμένου franchise. Γι’ αυτόν τον λόγο, ο Άρης καλείται να αποφασίσει για το πώς θα πορευτεί, βλέποντας επίσης ότι κάποιες ντουζίνες ομάδων ήδη προχώρησαν στη διαδικασία κατάθεσης αίτησης για την οποία σημειώνεται ότι έχει δεσμευτικό χαρακτήρα. Στην πραγματικότητα όμως, δεν ξεφεύγει από τα όρια του letter of intent που είναι απαιτητό σε κάθε μορφή μεγάλης συνδιαλλαγής αλλά περιλαμβάνει και ρήτρα αποδέσμευσης…