Άρης: Ο Σπανούλης δεν ανέφερε ονόματα αλλά είπε τα κριτήρια επιλογής

Το μάθημα νοοτροπίας από έναν κατ’ εξοχήν γεννημένο ηγέτη ήταν εντός της προβλεπόμενης διαδικασίας, ομοίως και η χαρακτηριστική «αλλεργία» του λεγάμενου σε κάθε μορφή ονοματολογίας. Είτε αυτή αφορά παίκτες οι οποίοι ανήκουν στην κατηγορία των «μη προσεγγίσιμων» χάριν προσγείωσης στη σκληρή πραγματικότητα, είτε αθλητές οι οποίοι ήδη έχουν συμφωνήσει με το club και δεν έχουν ανακοινωθεί γιατί συνεχίζουν να έχουν υποχρεώσεις με τις ομάδες τους. Πέραν τούτου, οτιδήποτε άλλο θα οδηγούσε μέγιστο επικοινωνιακό λάθος. Κοτζαμάν ιδιοκτήτης αποχώρησε από το πάνελ και κάθισε σε μπροστινή θέση μετατρέποντας τον εαυτό του σε απλό θεατή, σεβόμενος το τιμώμενο πρόσωπο.

Από την άλλη πλευρά, είναι κατανοητό και τουλάχιστον σεβαστό ότι τα ονόματα είναι το… όπιο του λαού καθώς πάνω σε αυτά χτίζει τα όνειρα του. Δίχως να ανήκω στη συνομοταξία των ανθρώπων που γνωρίζουν ή έχουν βιώσει το «Spanoulis Rules», δεν περίμενα από τον 44χρονο τεχνικό να παραβεί τους αδιαπραγμάτευτους κανόνες του. Κατέστη σαφές ότι πρωτίστως ήθελε να καταθέσει και κυρίως να απορροφήσει – όσο το δυνατόν περισσότερο κόσμο – στη δική του κουλτούρα κι εν συνεχεία να περιγράψει την ομάδα που θέλει να φτιάξει. Τα ονόματα έχουν την αξία τους, πολλές φορές όμως η σημασία τους είναι μικρότερη σε σχέση με τα κριτήρια επιλογών των παικτών.

Σε αγωνιστικό επίπεδο, ο ιδανικός συνδυασμός περιλαμβάνει αθλητικότητα, μπασκετικό IQ και ικανότητα ανταπόκρισης και στις δύο πλευρές του παρκέ. Δεν το είπε αλλά εννόησε ότι… «δεν γίνεται να έχω έναν παικταρά στην επίθεση ο οποίος θα είναι και φύρα στην άμυνα». Παλιότερα, η ιεραρχία διέφερε καθώς οι εγκεφαλικοί παίκτες θεωρούνταν πιο πολύτιμοι από έναν πραγματικό αθλητή ο οποίος βασιζόταν περισσότερο στην ενέργεια και λιγότερο στη σκέψη. Σήμερα, αυτός που διαθέτει και τα δύο στοιχεία σε υψηλό βαθμό πληρώνεται κάποια εκατομμύρια τον χρόνο. Ο Σπανούλης παρέλειψε ή μάλλον δεν θέλησε να αναφερθεί στην αναγκαία ανθεκτικότητα. Με εξαίρεση τον Κεμ Μπιρτς οι υπόλοιποι παίκτες έχουν την ευχέρεια χρησιμοποίησης σε τουλάχιστον δύο θέσεις.

Ο εγκεφαλικός Ντιμιτρίγεβιτς παίζει και στο «2» ενώ ο Μοκόκα είναι «2αρο3άρι», «σκυλί του πολέμου» στην άμυνα ενώ στην επίθεση λατρεύει το off ball παιχνίδι και κάθε χρόνο παρουσιάζει βελτίωση στα σουτ από μακρινή απόσταση. Ο Βασίλης Χαραλαμπόπουλος έχει αποδείξει ότι μπορεί να «ακουμπήσει» στο «4» ενώ ο I Τζέι Λίντελ έχει την ευχέρεια εκτέλεσης από μακρινή απόσταση αλλά και στο post παιχνίδι παίζοντας και στις δύο θέσεις των φόργουορντ. Υποψιάζομαι ότι αντίστοιχο κριτήριο θα ισχύσει και για τους υπόλοιπους που θα έρθουν. Θα χρειαστεί scoring guard αλλά με decent επίπεδο δημιουργίας. Ο δε φόργουορντ θα πρέπει να έχει την ικανότητα εκτέλεσης με περισσότερους από έναν τρόπους και ο ψηλός να μπορεί να συνδυαστεί τόσο με τον Μπιρτς όσο και με τον Κώστα Αντετοκούνμπο.

Σε τέτοιου είδους πλάνο «κουμπώνει» καλά και ο Αμίν Νούα του οποίου η υπόθεση πέρασε από πολλά κύματα, στην πραγματικότητα συνεχίζει να θαλασσοδέρνεται σε αυτά, με συνέπεια την έντονη αμφιβολία για την παρουσία του στην ομάδα της επόμενης χρονιάς. Οι μέχρι στιγμής κινήσεις υποδηλώνουν ότι δεν αποτελεί προτεραιότητα του Άρη εκεί που ο Γάλλος έδειχνε φευγάτος. Φαίνεται όμως ότι η προοπτική της Βιλερμπάν δεν τον γοήτευσε όπως λανθασμένα έσπευσαν να εκτιμήσουν οι συμπατριώτες του.

Παρά την ύπαρξη συμβολαίου και ξεκάθαρων δεδομένων που αφορούν το opt out από την πλευρά του παίκτη, εκτιμώ ότι αξίζει τον κόπο μια ουσιαστική συζήτηση και κυρίως μια προσπάθεια περιγραφής – και κατανόησης από την πλευρά του παίκτη – των νέων δεδομένων. Δηλαδή, ότι στον νέο Άρη, ο πρωταγωνιστικός ρόλος πρέπει να κερδισθεί μέσα από την καθημερινότητα και τα στοιχεία που ανέφερε ο Βασίλης Σπανούλης κατά την περιγραφή των χαρακτήρων με τους οποίους θέλει να συνεργαστεί. Ξεκινώντας από τη φιλοδοξία και καταλήγοντας στη συνέπεια, στην πειθαρχία και στην τοποθέτηση της ομάδας πάνω απ’ οτιδήποτε άλλο. Αν διαπιστωθεί μη ταίριασμα χαρακτήρων ή αδυναμία αφομοίωσης του ρόλου, τότε ας ενεργοποιηθεί το Plan B.