Παναθηναϊκός - Αταμάν: Τέλος εποχής

Ο κύκλος του Έργκιν Άταμαν στον Παναθηναϊκό έκλεισε εχθές, μετά από μια έντονη τριετία κατά την οποία ο σύλλογος επανήλθε δυναμικά στην ευρωπαϊκή ελίτ. Η απόφαση αυτή για διακοπή της συνεργασίας, ήταν μια από τις καλύτερες που μπορούσαν να πάρουν οι δύο πλευρές.

Τέλος εποχής λοιπόν. Η εκπληκτική, χολιγουντιανή πρώτη σεζόν δεν είχε την ανάλογη συνέχεια για τον Παναθηναϊκό του Έργκιν Άταμαν όμως ήταν αρκετή για να βάλει θετικό πρόσημο αναφορικά με την αξιολόγηση τη συνολικής του θητείας στο “τριφύλλι”. Οι πράσινοι επέστρεψαν, κέρδισαν, μεγάλωσαν κι άλλο το legacy τους και έχουν τις βάσεις για να συνεχίσουν να διεκδικούν την κορυφή και τα επόμενα χρόνια.

Παρόλα αυτά η απόφαση που έφερε τους “τίτλους τέλους”, κρίνεται απολύτως σωστή. Σε οργανισμούς όπως ο Παναθηναϊκός, και δη αυτός του “win-now mode”, συνήθως τα πάντα κρίνονται εκ του αποτελέσματος (τίτλοι). Στην προκειμένη περίπτωση (και παρότι το αποτέλεσμα σαφέστατα μετράει πολύ), το πιο ηχηρό μήνυμα είχε φθάσει στο club νωρίτερα στη σεζόν.

Η φετινή ομάδα κουβαλούσε -σε αγωνιστικό επίπεδο- παθογένειες από την προηγούμενη σεζόν. Μια ματιά στην επικοινωνία της στο αμυντικό κομμάτι (εκτέλεση περιστροφών, 2 vs 2 αμυντικές δράσεις) μπορεί να δώσει μια αρκετά πειστική απάντηση για τη διαιώνιση ενός προβλήματος, ως προς την επίλυση του οποίου ο κόουτς Άταμαν χρησιμοποίησε λανθασμένη μεθοδολογία, ακριβώς γιατί πρωτίστως είχε προβεί σε μη ορθή ανάγνωση.

Κάπως έτσι η υποδειγματική άμυνα της πρώτης χρονιάς (κλειδί για την κατάκτηση της κορυφής) από ένα ρόστερ λιγότερο φορτωμένο με ταλέντο σε σχέση με τα δύο επόμενα, μπήκε στο συρτάρι με το “τριφύλλι” να μη μπορεί να πιάσει με συνέπεια υψηλά αμυντικά standards, σε μια εποχή όπου το να είσαι “τοπ” και στις δύο πλευρές του γηπέδου, είναι προαπαιτούμενο για να πας μακριά. Η απουσία two-way χαρακτήρα (όπως βέβαια και οι επιτυχίες, από την άλλη πλευρά, ώστε να είμαστε ακριβοδίκαιοι) φέρει φαρδιά-πλατιά την υπογραφή του κόουτς.

Πλέον ο Παναθηναϊκός θέλει να ανοίξει την πόρτα σε μια νέα εποχή. Είναι προφανές, εδώ και καιρό και ανεξάρτητα από τις τακτικές επιλογές, ότι οι πράσινοι χρειάζονται μια καινούργια “φωνή” στα αποδυτήρια τους. Έναν καινούργιο ηγέτη που θα ενώσει, θα συσπειρώσει, θα “τρέξει” ίσως ένα διαφορετικό μοντέλο διοίκησης/ηγεσίας, κάποιον που σίγουρα θα φέρει μια νέα ματιά αναφορικά με την αξιολόγηση αυτού του ρόστερ και του αγωνιστικού προφίλ του.

Αυτός ο νέος ηγέτης, στη φάση που διανύει η ομάδα τώρα, δεν πρέπει να είναι απλά ένας σπουδαίος tactician. Είναι σημαντικό, αλλά δεν αρκεί. Πρέπει να είναι κάποιος που μπορεί να λειτουργήσει ως “κυματοθραύστης” με την αύρα και την προσωπικότητα του. Κάποιος που θα συσπειρώσει, θα δώσει όραμα και του οποίου η παρουσία θα λειτουργήσει κατευναστικά στις δύσκολες περιόδους. Ας μη γελιόμαστε. Ο Έργκιν Άταμαν είχε την προσωπικότητα για να επωμιστεί αυτόν τον ρόλο, σηκώνοντας ακριβώς αυτό το βάρος. Αυτός είναι και ένας βασικός λόγος που οι πράσινοι ένιωθαν καλά πηγαίνοντας με αυτόν μπροστάρη σε “οριακές μάχες”. Κάποιες κέρδισαν, κάποιες έχασαν, όμως είναι εξόχως σημαντικό (και πέραν των αμφιλεγόμενων τακτικών αποφάσεων του) για έναν τέτοιον οργανισμό, ότι η παρουσία δημιουργούσε αυτοπεποίθηση πριν τη “μάχη”.

Για αυτό (ή μάλλον και για αυτό) λοιπόν, ο στόχος του Παναθηναϊκού για την αντικατάσταση του Έργκιν Άταμαν είναι μόνο ένας. Αυτός που θα σηματοδοτήσει το πέρασμα σε μια νέα αλλά και ιστορική -για πολλούς λόγους- εποχή.