Ολυμπιακός, Παναθηναϊκός: Από το «back to back» έως το «νταμπλ» ένα... τσιγάρο δρόμος!

• «Ερυθρόλευκο» ταρακούνημα και «πράσινη» αφύπνιση!
• Περι διαιτησίας

Αν για κάτι μας έκανε σοφότερους ο πρώτος τελικός ανάμεσα στους δύο «αιώνιους αντιπάλους», κατά την ταπεινή μου άποψη, αυτό ήταν ότι ούτε η περιρρέουσα ατμόσφαιρα γύρω από τα δύο «στρατόπεδα» αλλά ούτε και το πρόσφατο αγωνιστικό πρόσωπο των δύο ομάδων, επαρκούν για να βγει κάποιο ασφαλές συμπέρασμα για την τελική έκβαση της μονομαχίας!

Πολλώ δε μάλλον για να προεξοφλήσει κάποιος τον νικητή μίας σειράς ανάμεσα στους δύο «κολοσσιαίους αυτούς οργανισμούς! Δύο συλλόγους που «αλληλοσπρώχνονται» και «αλληλοσυμπληρώνονται και που η επιτυχία του ενός προσδίδει έξτρα κίνητρο στον άλλον!

Μην πάτε μακριά γιατί το όλο κλίμα που επικρατούσε πριν την έναρξη των τελικών, ήταν εντελώς παρεμφερές. Από την μία πλευρά ο πρωταθλητής Ευρώπης, Ολυμπιακός, πιο απελευθερωμένος από ποτέ μετά την κατάκτηση της Euroleague στην έδρα του μεγαλύτερου αντιπάλου του!

Έχοντας «ξορκίσει» την κατάρα των 4 διαδοχικών «αποτυχημένων» Final Four και της πρωτιάς στην regular season της EL και με τον νικηφόρο «αέρα» κόντρα στο «τριφύλλι» (ρεκόρ 7-1 από τον περασμένο Ιούνιο κι εντεύθεν) και σχεδόν κλείσει το ρόστερ της νέας σεζόν (Μίλερ-Μακιντάϊρ και Μοντέρο και εκκρεμότητα τον άντι-Πίτερς).

Από την άλλη, ένας Παναθηναϊκός που ρίχτηκε στην μάχη των ημιτελικών με τον ΠΑΟΚ με mindset που παρέπεμπε περισσότερο στην αναμονή για το τέλος της σεζόν (ειδικότερα μετά τον αποκλεισμό από το Final Four και την ήττα από την Βαλένθια με 2-3 από 2-0 στις νίκες) και λιγοτερο σε μία δίψα για την ολική επαναφορά στους τελικούς και την κατάκτηση του «νταμπλ»!

Κακά τα ψέματα στο προσκήνιο της «πράσινης»επικαιρότητας, παραμονές των τελικών βρισκόταν περισσότερο η επόμενη μέρα του συλλόγου (συνεχή ρεπορτάζ για την επιστροφή του Ομπραντοβιτς, φημολογία περί πώλησης και αλλαγής ιδιοκτησίας), ενώ παρά την πιο παταγωδώς αποτυχημένη ευρωπαϊκή σεζόν στην σύγχρονη ιστορία της ομάδας – με βάση τις προσδοκίες, το budget, την ποιότητα του ρόστερ και την εντοπιότητα του Final Four – o Έργκιν Άταμαν δήλωσε ότι η ομάδα του είναι καλύτερη από τους Πειραιώτες και θα πάρει το πρωτάθλημα!

Κάτι που δεν φάνηκε σε καμία περίπτωση από την απόδοση των παικτών του (μοιάζουν να έχουν αποξενωθεί τελείως από τον Τούρκο τεχνικό), με αποτέλεσμα ο Ολυμπιακός, που έχει ποσοστό επιτυχίας 68,8% στα ντέρμπι των «αιωνίων» στα τελευταία πέντε χρόνια (31 νίκες και 14 ήττες) να μοιάζει με απόλυτο φαβορί και αρκετοί να ποντάρουν ακόμη και σε εύκολη επικράτησή τους στους τελικούς.

«Ερυθρόλευκο» ταρακούνημα και «πράσινη» αφύπνιση!

Όλα αυτά, όμως, ίσχυαν μέχρι το τζάμπολ του 1ου τελικού, που βρήκε τον Ολυμπιακό να κερδίζει με 82-76 και να κάνει το πρώτο βήμα για την κατάκτηση του εφετινού πρωταθλήματος!

Και πριν προχωρήσω παρακάτω, σας θυμίζω μία πολύ σημαντική λεπτομέρεια, έτσι για την οικονομία της συζήτησης και η οποία έχει να κάνει με το νικητή του Game 1 των δύο τελευταίων τελικών της Stoiximan GBL (πέρυσι ήταν οι «πράσινοι» και πρόπερσι οι «ερυθρόλευκοι»), ο οποίος – όπως αποδείχτηκε – δεν ήταν και ο πρωταθλητής!

Τι είδαμε, λοιπόν, στον πρώτο τελικό... Κατ’ αρχάς, έναν Ολυμπιακό που μπήκε στην σειρά με εμφανή την διάθεση να «ταϊσει» τον Μιλουτίνοφ και να μεταφέρει την μπάλα μέσα στο «ζωγραφιστό» με post-up καταστάσεις και διεισδύσεις των κοντών, για να αξιοποιήσει το χαμηλότερο μέγεθος του αντιπάλου μέσα στην ρακέτα (λόγω της απουσίας του Έρνανγκόμεθ) και να τιμωρήσει το mismatch που δημιουργούσε η παρουσία του Σορτς στο παρκέ.

Αν και το παιχνίδι τους χαρακτηρίστηκε από αρκετά βεβιασμένα μακρινά σουτ και με ξεκάθαρη βιασύνη στην επίθεση (6 λάθη στην 1η περίοδο), οι Πειραιώτες επικράτησαν από το ξεκίνημα στην μάχη των κατοχών και με τις έξτρα επιθέσεις και την καθολική κυριαρχία στα ριμπάουντ, έφτασαν σταδιακά την διαφορά μέχρι το +14 (40-26) λίγο πριν την ανάπαυλα!

Οι δε επτά αναπάντητοι πόντοι με τους οποίους οι παίκτες του Μπαρτζώκα διαμόρφωσαν το 49-32 του 22ου λεπτού (49-32) και λίγο αργοτερα το επιμέρους 12-7 από το ημίχρονο και μετά (54-37 στο 25’), ήταν η απόλυτη απόδειξη ότι έχουν πάρει πλήρως τον «αέρα» των φιλοξενουμένων και ότι τα εναπομείναντα 15 λεπτά της αναμέτρησης θα είχαν διαδικαστικό χαρακτήρα.

Αυτό το συμπέρασμα, μέχρι εκείνο το σημείο, όμως, δεν έβγαινε μόνο χάρη στην επικράτηση των γηπεδούχων στους νευραλγικούς τομείς του αγώνα (47-23 τα ριμπάουντ). Άλλωστε, δεν έπαιζαν κάποιο μπάσκετ περιωπής, απλά έκαναν κυνικά την δουλειά.

Εξαγόταν και από την εικόνα του «επτάστερου» που αν εξαιρέσεις τις ατομικές πρωτοβουλίες και εξάρσεις του Όσμαν (23π.) και του Ναν (20π., 4κλ. & 5λ.) στην επίθεση, από πλευράς ομαδικής εκτέλεσης και πλάνου, δεν είχαν τίποτε αξιόλογο να επιδείξουν.

Ίσα-ίσα που έδειχνε άνιωθος (με την κακή έννοια), ο Άταμαν ανακάτευε συνεχώς την τράπουλα ψάχνοντας σχήμα για αντίδραση και η συνολική εικόνα δεν φαινόταν ανίκανη να αποτρέψουν την διαφαινόμενη ήττα του που άρχιζε να παίρνει διαστάσεις. Σε εκείνο ακριβώς το σημείο, όμως, εμφανίστηκε ο Μήτογλου (14π. & 4ρ. με 4/6 τριπ. σε 22’) και μας θύμισε το περυσινό παιχνίδι της κανονικής περιόδου στο ΣΕΦ.

Ναι ο Ντίνος που, έως τώρα δεν βλεπόταν για καιρό, επειδή έπαιρνε από ελάχιστο έως μηδαμινό χρόνο στην φυσική του θέση (το “4”) και βολοδέρνοντας για μικρά χρονικά διαστήματα στο “5”, από πολλούς αποκαλούνταν «πρώην παίκτης», βρήκε τα spot-up τρίποντα, «τιμώρησε» την άμυνα του Ολυμπιακού και ξανάβαλε την ομάδα για τα καλά στο ματς!

Ήταν τέτοιο το σάστισμα των Πειραιωτών (έπαιξε ρόλο και το overuse από τον Μπαρτζώκα σε Μιλουτίνοφ, Φουρνιέ και Βεζένκοβ, οι οποίοι έπαιξαν από 30 έως 32 λεπτά) και των παικτών του που μέσα ελάχιστο χρονικό διάστημα έμοιαζαν αγνώριστοι και εξαιρετικά ευάλωτοι.

Είναι χαρακτηριστικό ότι στο 2ο μέρος, μέσα σε 9 λεπτά, ο Παναθηναϊκός σκόραρε περισσότερους πόντους (33) απ΄όσους είχε πετύχει στα πρώτα 22 λεπτά (32)! Με αυτά και με εκείνα και με τους «πράσινους» να προσπερνούν με 64-65 στο 32ο λεπτό, μοιραία το momentum άλλαξε και από ‘κει που έγερνε προς τους γηπεδούχους, εξελίχθηκε σε θρίλερ με την δύναμη της έδρας να κρίνει το τελικό αποτέλεσμα.

Συμπερασματικά, θεωρώ ότι όπως πολύ σωστά επεσήμανε ο Ιωάννης Παπαπέτρου στο “Gazz Floor” powered by Novibet, ανεξαρτήτως του αποτελέσματος, το ματς είχε θετικά “takeaways” για αμφότερες τις ομάδες.

Κατά πρώτον για τον Ολυμπιακό, που μπορεί να «νίκησε» το ενεργειακό άδειασμα και το κλίμα ευφορίας από τα επινίκια για τον 4ο ευρωπαϊκό τρόπαιο και να βρίσκεται στο 1-0, αλλα που ταυτόχρονα κατάλαβε στο Game 1 ότι αν δεν έχει διάρκεια, και δεν είναι συνεπής στο πλάνο του, δεν θα λυγίσει τον «αιώνιο αντίπαλό» του με μπάσκετ 20 λεπτών! Μόνο και μόνο επειδή ο Παναθηναϊκός είναι στα σχοινιά...

Και κατά δεύτερον για την ομάδα του Άταμαν, που χθες συνειδητοποίησε ότι η έκβαση των τελικών εξαρτάται και από την δική της απόδοση και πίστεψε περισσότερο στις πιθανότητές της. Στοιχειωδώς αξιοπρεπής να ήταν ο Χέιζ-Ντέιβις (2π., 2ρ., 2ασ. & 4κλ. με 1/13 σουτ) και λίγο πιο συγκεντρωμένοι όλοι οι παίκτες στο ριμπάουντ, τώρα θα είχε γίνει το break και θα λέγαμε άλλα!

Οπότε έχει πολύ ψωμί ακόμη πριν την στέψη και τίποτε δεν θεωρείται δεδομένο.

Περι διαιτησίας

Για όποιον δεν έχει δει το ματς, η διαφορά των βολών (29-5 υπέρ του Ολυμπιακού) κάνει σίγουρα αρνητική εντύπωση. Ωστόσο, για αυτούς που παρακολουθούν στενά το άθλημα, ο τρόπος παιχνιδιού των πρωταθλητών και η υπεροχή τους στο μέγεθος (16-8 τα επιθετικά ριμπάουντ), σε συνδυασμό με την σκληρή αντιμετώπιση των επαφών στην οποία αναγκαστικά πήγε ο Παναθηναϊκός (αλλά και τα πολλά μακρινά σουτ), εξηγεί εν πολλοίς το παραπάνω νούμερο.

Όσον αφορά το φάουλ που καταλόγισε η Βάσω Τσαρούχα στον Ναν και έστειλε τον Φουρνιέ στις βολές για το 77-73 στα 44 δευτερόλεπτα, θεωρώ ότι ήταν μία λανθασμένη απόφαση, που λόγω του ενός replay που είδαμε, έτυχε πολύ μεγαλύτερης αποδοκιμασίας και αρνητικής κριτικής απ’ όσο άξιζε. Αυτό δεν σημαίνει ότι άλλαξα άποψη βλέποντας το replay από την αντίθετη πλευρά. Απλά, η κίνηση του Ναν που στρέφει το χέρι του προς προς εκείνο του Φουρνιέ, που δεν έχει αφήσει την μπάλα και δείχνει να το τραβάει πριν τον ακουμπήσει, ξεγελάει τους διαιτητές. Και αυτό γιατί τόσο η θέση της Τσαρούχα, όσο και του Κατραχούρα που καταλογίζουν το φάουλ, δεν βοηθάει και ουσιαστικά τιμωρούν την κίνηση (η Τσαρούχα έχει μπροστά της τον Χέιζ-Ντέιβις και ο Κατραχούρας το σώμα του Αμερικανού guard).

Και όλα αυτά τα σημειώνουμε, έχοντας δει το replay δεκάδες φορές και χωρίς την πίεση να αποφασίσουμε στο κλάσμα του δευτερολέπτου. Επομένως, είμαι της άποψης (και αυτό το καταθέτω και για τον εαυτό μου), ότι θα πρέπει να είμαστε πιο προσεκτικοί στους χαρακτηρισμούς και λιγότερο απόλυτοι στις κρίσεις μας, γιατι ο βαθμός δυσκολίας αυτού που καλούνται να κρίνουν οι διαιτητές, πολλές φορές είναι εξαιρετικά υψηλός.

Υγ.1: Ο Σπανούλης αποφάσισε να απαντήσει θετικά στο ευγενικό pressing, την πολύ σοβαρή προσέγγιση και πρόταση του Άρη, μετά την κατ’ ιδίαν συνομιλία που είχε με τον Γιάννη Αντετοκούνμπο στο περιθώριο του Final Four. Οι εγγυήσεις του “Greek Freak” και το meeting που ακολούθησε με Γιάννη, Θανάση, Σιάο, Ζήση, Διακογιάννη και Αντωνιάδη «κλείδωσε» το deal.

Υγ.2: Η κίνηση αυτή καθεαυτή και η χρονική διάρκεια της συμφωνίας (3ετές συμβόλαιο) καταδεικνύει την σοβαρότητα με τον οποίο προσεγγίζει η διοίκηση του «αυτοκράτορα» την μετάβαση στην νέα εποχή. Όταν την 1η χρονιά αποπληρώνει τα χρέη ετών και στην 2η δίνει τα κλειδιά της ομάδας στο πιο περιζήτητο προπονητή στην Euroleague, τότε δεν υπάρχει καλύτερη απόδειξη της ανοδικής τροχιάς στην οποία έχει ήδη μπει ο σύλλογος.

Υγ.3: Δεν μου άρεσε καθόλου η ανάρτηση του Μίσκο Ραζνάτοβιτς. Εξέπεμψε αλαζονεία και τάση αποπροσανατολισμού, ειδικότερα όταν πηγές με ξεκάθαρη γνώση του όλου παρασκηνίου, ξέρουν καλά πώς κλείστηκε το deal αλλά και σε πόσο άβολη θέση τον έφερε. Θυμίζω ότι ο Σέρβος ατζέντης ήταν αυτός που πήγε στον ΠΑΟΚ τον Αντρέα Τρινκιέρι. Με ό,τι αυτό συνεπάγεται... Και νοών νοείτω...