Παναθηναϊκός: Και να θέλεις να μιλήσεις για μπάσκετ, μπορείς;

Ό,τι λέει ο τίτλος. Ακριβώς ό,τι λέει ο τίτλος. Για ποιο μπάσκετ να μιλήσουμε;

Και οι τυφλοί είδαν. Τώρα θα νομίζετε ότι σας κάνω πλάκα με αυτό που θα σας πω, αλλά πραγματικά ΔΕΝ θέλω να μιλάω για την διαιτησία. Πραγματικά ΔΕΝ θέλω. Όμως είναι τόσες πολλές οι αφορμές που δεν γίνεται να κλείσουμε τα μάτια, να κάνουμε ότι δεν έγινε τίποτε απολύτως και απλά να πάμε παρακάτω. Απλά, δεν γίνεται.

Οι αφορμές; Ουκ ολίγες. Θέλετε στην Euroleague και στη σειρά με την Βαλένθια όπου έμειναν οι «πράσινοι» εκτός Final Four; Θέλετε τώρα που ξεκίνησαν οι τελικοί όπου οι διαιτητές έκριναν -στην ουσία- και το 1-0 στη σειρά; Πραγματικά, δηλαδή, από που να αρχίσει και που να τελειώσει κάποιος.

Και κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι δεν έπαιξαν και τον μεγαλύτερο ρόλο οι διαιτητές για την διαμόρφωση του τελικού αποτελέσματος. Κατάφερε η τριάδα των Τσαρούχα, Τσιμπούρη και Κατραχούρα να κλέψει τη λάμψη των παικτών. Γιατί οι παίκτες είναι οι πρωταγωνιστές. Όχι οι διαιτητές. Και ΔΕΝ πρέπει να είναι οι διαιτητές.

Το τελευταίο διάστημα οι «πράσινοι» έχουν πολλά παράπονα από τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζονται από την διαιτησία. Εντός και εκτός των συνόρων. Και όχι. Δεν νομίζουν ότι τους κυνηγούν... φαντάσματα. Είναι μια πραγματικότητα η οποία έχει ειπωθεί, έχει γραφτεί και συνεχίζει να υφίσταται. Και φάνηκε με το «καλημέρα» των τελικών όπου έχουν κάθε λόγο να «φωνάζουν» (ακόμα και να ωρύονται) για τη διαιτησία.

Όπως έλεγα χθες το βράδυ και στην εκπομπή, θύμισε λίγο και τη διαιτησία του Game 4 (και πάλι στο ΣΕΦ) των τελικών του 2024. Επιεικώς απαράδεκτη. Και είναι κρίμα για την προσπάθεια που έκανε ο Παναθηναϊκός μετά από μια -πραγματικά- πολύ δύσκολη περίοδο που έχει περάσει. Με έντονη (αλλά και δίκαιη) αμφισβήτηση. Να πούμε ότι ο Παναθηναϊκός δεν είναι σε καλή κατάσταση; Ότι δεν παίζει καλά; Ναι, ισχύουν όλα αυτά. Όμως το γεγονός αυτό δεν μπορεί να μειώσει την παρουσία των «πρασίνων» στο ΣΕΦ και ειδικά στο δεύτερο ημίχρονο όπου έκαναν μια μεγάλη ανατροπή.

Υπενθυμίζω ότι είχαν βρεθεί πίσω στο σκορ με 17 πόντους διαφορά (54-37) αλλά οι παίκτες του Άταμαν δεν τα παράτησαν ποτέ. Δεν παρέδωσαν σώμα και πνεύμα όπως θα μπορούσε να πιστέψει κάποιος. Βρήκαν μεγάλα σουτ, έτρεξαν, πήραν πόντους στο τρανζίσιον και έφτασαν στο σημείο και να προηγηθούν στο σκορ με 64-65 έχοντας πραγματοποιήσει επιμέρους σκορ 28-10! Ακόμα και με τη διαιτησία κόντρα, είχε ο Παναθηναϊκός τις ευκαιρίες να αποδράσει από το ΣΕΦ με τη νίκη και το «break».

Αστόχησε σε ελεύθερα σουτ, ο Χέιζ-Ντέιβις έμελλε να πραγματοποιήσει το χειρότερο και πιο άστοχο με 1/13 εντός παιδιάς παιχνίδι του, ο Σορτς να αστοχήσει σε floater που έμοιαζε με πέναλτι στο 75-73 με 01:06 για το τέλος και σε γενικές γραμμές να χάσει την ευκαιρία για να ολοκληρώσει μια παλικαρίσια και σπαθάτη ανατροπή έως την τελική επικράτηση.

Πράγματι θα μπορούσαμε να πούμε πολλά και να σταθούμε και στο αμιγώς αγωνιστικό κομμάτι. Ακόμα και για τη μεγάλη διαφορά στα ριμπάουντ θα μπορούσαμε να μιλήσουμε και για το γεγονός ότι ο Ολυμπιακός «κατέβασε» 24 περισσότερα (47 έναντι 23) από τον Παναθηναϊκό. Όπως και για την (λανθασμένη κατ' εμέ) επιλογή του Άταμαν να χρησιμοποιήσει τον Σορτς στην εξάδα των ξένων και όχι τον Χουάντσο με αποτέλεσμα να λείψει το μέγεθος, η σκληράδα και το Physicality. Ειδικά στα ριμπάουντ.

Θα μπορούσαμε να βάλουμε πολλά στο τραπέζι. Όμως επισκιάστηκαν τα πάντα από τα σφυρίγματα των διαιτητών. Και δεν πρέπει να παραλειφθεί φυσικά και η τεράστια διαφορά στις βολές. Τι 29-5; Αυτά τα νούμερα δεν υπάρχουν. Και δεν είναι ότι δεν υπήρχαν επαφές από τη μία και ήταν τα πάντα επαφές από την άλλη. ΚΑΙ ο Παναθηναϊκός ΔΕΝ πήρε φάουλ που έπρεπε να πάρει, αλλά ΚΑΙ ο Ολυμπιακός πήρε φάουλ που ΔΕΝ έπρεπε να πάρει. Και μιλάω για τη μεγάλη εικόνα του ντέρμπι.

Και πιο ειδικά για τη φάση στα 44'' όταν ο Φουρνιέ κέρδισε φάουλ από τον Ναν για βολές με το σκορ στο 75-73; Ανακάλυψη; Βάλτε όποια λέξη θέλετε δίπλα για να περιγράψετε το εν λόγω σφύριγμα. Μέχρι και οι ίδιοι οι φίλοι του Ολυμπιακού γελούσαν στις εξέδρες βλέποντας το replay της φάσης. Είδα αργότερα και την διαφορετική λήψη που δημοσίευσε η «ερυθρόλευκη» ΚΑΕ θέλοντας να τονίσει ότι υπήρχε φάουλ. Και όμως. Δεν υπήρχε φάουλ. ΑΝ ήταν φάουλ αυτό, τότε οι βολές θα έπρεπε να ήταν 29-39 υπέρ του Παναθηναϊκού χθες. Και όχι 29-5.

Απλά θέλω να πω ότι ο Ολυμπιακός ΔΕΝ έχει ανάγκη καμία διαιτησία. Κανένα σφύριγμα ή μη σφύριγμα. Είναι μεγάλη ομάδα, με εξαιρετικό προπονητή και πρωτοκλασάτους παίκτες. Είναι η ομάδα που κατέκτησε την Euroleague πριν από 10 ημέρες. Μπορεί, έτσι και αλλιώς, να κερδίσει τον Παναθηναϊκό. Ειδικά αυτήν την εποχή που ταλανίζεται από πολλά προβλήματα. Όμως το να φτάσει το ντέρμπι σε αυτό το σημείο, το «τριφύλλι» έπρεπε να είχε τη δυνατότητα να διεκδικήσει τη νίκη. Την άξιζε.

Ακόμα και έτσι, ο Παναθηναϊκός είχε την ευκαιρία του, αλλά την έχασε. Και άρχισε ήδη να παίζει με την πλάτη στον τοίχο. Σίγουρα θα έχει πολύ δύσκολο έργο μπροστά του, αλλά το ενθαρρυντικό είναι ότι έδειξε σημάδια ζωής. Αντίδρασης. Δεν τα παράτησε ποτέ. Ακόμα και αν τα πάντα (του) πήγαιναν κόντρα. Θα έχει και άλλες ευκαιρίες με το Game 2 να είναι, πλέον, το πιο σημαντικό για τους «πράσινους» ενόψει της συνέχειας των τελικών. Αλλιώς θα πάει στο ΣΕΦ με 1-1 και αλλιώς με 0-2. Και δεν γίνεται συνέχεια... reverse sweep. Ειδικά τώρα και στην κατάσταση που βρίσκονται (ως γενική εικόνα) οι δύο ομάδες.

Το ζητούμενο έχει να κάνει με την διαιτησία. Να σταθεί στο ύψος της και να ΜΗΝ χρειαστεί να μπει έστω και στο ελάχιστο στην κουβέντα του Game 2. Να μιλήσουμε, επιτέλους για μπάσκετ και ΜΟΝΟ για μπάσκετ. Και όποια από τις δύο ομάδες παίξει καλύτερα να κερδίσει με το σπαθί της. Και εδώ θα είμαστε να κάνουμε την κριτική μας.

ΥΓ: Κάτι άσχετο με το ντέρμπι: Υπέροχα τα μπασκετικά νέα από τη Θεσσαλονίκη. Άρης και ΠΑΟΚ άρχισαν να θυμίζουν εποχές 80's. Δεν ξέρω (και δεν πιστεύω) ότι μπορούν να μπουν ακόμα «σφήνα» σε Παναθηναϊκό και Ολυμπιακό αλλά σίγουρα υπόσχονται ανταγωνισμό και ματσάρες τη νέα σεζόν.