Δεν χρειάζεται προπονητή, αλλά φιλότιμο

Υπάρχουν ήττες που είναι απλώς ένα κακό βράδυ και υπάρχουν ήττες που λειτουργούν ως καθρέφτης μιας βαθύτερης κρίσης. Η νέα ήττα του Παναθηναϊκού AKTOR από τον Ηρακλή δεν είναι απλώς ένα αποτέλεσμα στο ελληνικό πρωτάθλημα, είναι ένα ακόμη επεισόδιο σε μια περίοδο όπου ο σύλλογος μοιάζει να παλεύει περισσότερο με τον εαυτό του παρά με τους αντιπάλους του. Και όταν μιλάμε για έναν οργανισμό που έχει χτίσει την ταυτότητά του γύρω από την διεκδίκηση του τροπαίου της EuroLeague, η πραγματικότητα αυτή μοιάζει σχεδόν δυστοπική.

Ο Παναθηναϊκός AKTOR δεν είναι μια ομάδα που μετρά απλώς νίκες και ήττες. Είναι ένας οργανισμός που για δεκαετίες διαμόρφωσε μια ολόκληρη μπασκετική κουλτούρα, όπου η φιλοδοξία ήταν κανόνας και όχι εξαίρεση. Όταν λοιπόν εμφανίζει τέτοια σκαμπανεβάσματα στο παιχνίδι του, το πρόβλημα ξεπερνά το αγωνιστικό κομμάτι. Αγγίζει την ίδια την ταυτότητα του συλλόγου.

Και εδώ βρίσκεται ίσως το πιο παράδοξο στοιχείο αυτής της κατάστασης. Το ρόστερ του Παναθηναϊκού AKTOR είναι τέτοιο που, θεωρητικά, δεν θα έπρεπε να χρειάζεται καν προπονητή για να κερδίσει ένα παιχνίδι απέναντι στον Ηρακλή, με όλο τον σεβασμό φυσικά προς την ομάδα του Ζόραν Λούκιτς και τους παίκτες της. Η διαφορά ποιότητας είναι δεδομένη. Όταν λοιπόν μια ομάδα με τέτοια ονόματα και τέτοιες φιλοδοξίες φτάνει στο σημείο να χάνει με αυτόν τον τρόπο (από το +21), το πρόβλημα δεν είναι απλώς τακτικό. Είναι βαθύτερο.

Η διοίκηση του Δημήτρη Γιαννακόπουλου έχει επενδύσει τα τελευταία χρόνια με τρόπο που ελάχιστοι ιδιοκτήτες στην Ευρώπη θα τολμούσαν. Έκανε κινήσεις για να διορθώσει αγωνιστικές ανορθογραφίες, ενίσχυσε το ρόστερ και έφτασε στο σημείο να αποκτήσει ακόμη και έναν παίκτη όπως ο Νάιτζελ Χέιζ-Ντέιβις με ένα συμβόλαιο που φτάνει τα 10 εκατομμύρια δολάρια, ακριβώς για να ανεβάσει το επίπεδο της ομάδας και να κλείσει τα κενά στο παιχνίδι της ομάδας (ειδικά στο post-up που δεν είχε).

Κι όμως, αυτό που εισπράττει στο παρκέ από τους παίκτες του μοιάζει απογοητευτικό. Στο δεύτερο ημίχρονο ενός τέτοιου αγώνα, η εικόνα της ομάδας έδειχνε ένα σύνολο που έμοιαζε σχεδόν αδιάφορο. Η ένταση στην άμυνα εξαφανίστηκε, η συγκέντρωση χάθηκε και ο Ηρακλής με την επιθυμία και το πάθος του έφερε το παιχνίδι στα μέτρα των παικτών του.

Αυτό είναι ίσως το σημείο που ενοχλεί περισσότερο τον κόσμο. Όχι μόνο το αποτέλεσμα, αλλά η εικόνα. Γιατί ο κόσμος βλέπει παίκτες που έχουν συμπεριφορές και αντιδράσεις σούπερ σταρ και ασχολούνται κυρίως με την προσωπική τους εικόνα οι οποίες δεν μπορεί να συμβαδίζουν με μια παρουσία στο παρκέ που δεν αντανακλά ούτε στο ελάχιστο αυτό το στάτους. Η λάμψη έξω από το γήπεδο πρέπει να εναρμονίζεται με την ευθύνη μέσα σε αυτό.

Σε τέτοιες στιγμές, η ψυχολογία γίνεται καθοριστικός παράγοντας. Όταν μια ομάδα συνηθισμένη να κυριαρχεί αρχίζει να... αμφιβάλλει, το παιχνίδι της αλλάζει. Οι αποφάσεις γίνονται πιο βιαστικές, η ένταση μετατρέπεται σε άγχος και η αυτοπεποίθηση αντικαθίσταται από μια συνεχή προσπάθεια επιβεβαίωσης. Αυτός είναι ο φαύλος κύκλος στον οποίο μπορεί να εγκλωβιστεί ακόμη και ένας μεγάλος σύλλογος.

Η αγωνία για την ευρωπαϊκή πορεία και για τη θέση στην Ευρωλίγκα κάνει την κατάσταση ακόμη πιο φορτισμένη. Για τον Παναθηναϊκό AKTOR, η διοργάνωση αυτή δεν είναι απλώς μια συμμετοχή, είναι το φυσικό του περιβάλλον, το πεδίο όπου γράφτηκε το μεγαλύτερο μέρος της σύγχρονης ιστορίας του.

Πλέον, όμως, έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον το πώς θα αντιδράσει η ομάδα από εδώ και πέρα. Η επόμενη πρόκληση στην EuroLeague απέναντι στη Ζάλγκιρις Κάουνας στο Telekom Center Athens αποκτά χαρακτήρα πολύ μεγαλύτερο από έναν απλό αγώνα κανονικής περιόδου. Θα είναι ένα πρώτο τεστ αντίδρασης, ένα παιχνίδι όπου ο Παναθηναϊκός AKTOR θα κληθεί να δείξει αν μπορεί να αφήσει πίσω του τον κακό του εαυτό και να θυμηθεί ποια ομάδα υποτίθεται ότι είναι.

Η δυστοπία που βιώνει σήμερα ο Παναθηναϊκός AKTOR δεν είναι απαραίτητα ένα μεγάλο αδιέξοδο. Μπορεί να είναι απλώς το πιο δύσκολο κεφάλαιο μιας ιστορίας που έχει αποδείξει πολλές φορές ότι ξέρει να ξαναγράφεται. Το ερώτημα πλέον δεν είναι αν υπάρχει ποιότητα στο ρόστερ. Το ερώτημα είναι αν υπάρχει η διάθεση να τη δείξει εκεί που πραγματικά έχει σημασία στο glass floor και στα παρκέ της Ευρώπης.

ΥΓ: Χρειάζεται κάποιος μέσα από τον Οργανισμό, όποιος κι αν είναι αυτός, να πείσει, να εμπνεύσει ή ακόμη και να υποχρεώσει τους παίκτες να ευθυγραμμιστούν στον κοινό στόχο που έχει τεθεί από την αρχή της χρονιάς και τουλάχιστον να βρουν τον τρόπο να μην γίνονται... ρεζίλι με ήττες-σοκ. Μετά βλέπουμε για το Final Four...