Άρης: Οι συγκρίσεις που δεν ωφελούν και δεν στέκουν

Κάθε προσπάθεια αιτιολόγησης ενός κακού αποτελέσματος αντιμετωπίζεται με σεβασμό υπό την προϋπόθεση ύπαρξης σοβαρής επιχειρηματολογίας. Αν η τελευταία στηρίζεται σε ανούσιες και μάλλον άστοχες συγκρίσεις, αυτομάτως χάνει τη δυναμική της. Επιμένοντας στις συγκρίσεις, ουσιαστικά συνθέτουν την πάγια επικοινωνιακή τακτική του πολιτικού κόσμου με ξεκάθαρη επιδίωξη τη μετατόπιση της κουβέντας στα λάθη των προηγούμενων και την αποφυγή εστίασης στο σήμερα. Πατροπαράδοτη μέθοδος η οποία υιοθετείται ακόμη και από τα μαθητούδια στην πολιτική.

Υπό αυτό το πρίσμα, οι συγκρίσεις που συνηθίζει ο Ιγκόρ Μίλιτσιτς κακώς κυριαρχούν στην επιχειρηματολογία του καθότι είναι τουλάχιστον άστοχο να τοποθετούνται στην ίδια ζυγαριά τα πεπραγμένα της περασμένης διετίας με τα αντίστοιχα φετινά. Γιατί από το περασμένο καλοκαίρι άλλαξε ολοκληρωτικά το προφίλ του club, το μέγεθος της οικονομικής επένδυσης και η καθημερινότητα της ομάδας. Στην πραγματικότητα, δεν στέκει ουδεμία σύγκριση με κριτήριο τη δαπάνη χρημάτων, τις παροχές που απολαμβάνουν οι αθλητές αλλά και τις διευκολύνσεις που προσφέρει συνολικά το club στον προπονητή. Ακόμη κι ενόψει του Final 8, για την καλύτερη δυνατή προετοιμασία της ομάδας, (ορθώς) αποφασίστηκε η μετάβαση της αποστολής στην Κρήτη δύο ημέρες πριν τον προημιτελικό αγώνα με το Μαρούσι για να αποφύγει τις μεταβάσεις με ενδιάμεση στάση τη Μύκονο.

Αντιθέτως, ο Άρης της περασμένης διετίας κινήθηκε με εξαιρετικά περιορισμένη οικονομική δυνατότητα και με τη λήψη ισχυρών ρίσκο με την απόφαση συμμετοχής στο Eurocup. Στην πρώτη χρονιά (2023-24) τα αποτελέσματά του ήταν εντυπωσιακά βάσει του προϋπολογισμού των 700-800 χιλιάδων ευρώ και τη δεύτερη (2024-25) απέτυχε παταγωδώς καθώς η ευρωπαϊκή συμμετοχή εξελίχθηκε σε αγωνιστικό μαρτύριο λόγω της αστοχίας των επιλογών.

Ωστόσο, σε καμία από αυτές τις δύο σεζόν δεν είχε την οικονομική δύναμη για καίριες παρεμβάσεις στο αγωνιστικό και την ενίσχυση αυτού με παίκτες επιπέδου Euroleague όπως συνέβη την τωρινή χρονιά. Γιατί φέτος προστέθηκε ένας παίκτης (σ. σ. Αμίν Νούα) ο οποίος ομόρφυνε το αγωνιστικό προφίλ και σε συντριπτικό βαθμό σ’ αυτόν οφείλεται η βελτίωση που παρουσίασε η ομάδα. Καθώς ο Ιγκόρ Μίλιτσιτς δεν ξεκίνησε στη σεζόν και προσλήφθηκε στη διάρκεια αυτής, του δόθηκε η απόλυτη ελευθερία επιλογής για μια ακόμη σημαντική και δαπανηρή προσθήκη σαν αυτή του Ντανίλο Άντζουσιτς. Προς την κατεύθυνση παροχής βοηθειών στον προπονητή έγινε η προσθήκη του Κώστα Αντετοκούνμπο και παράλληλα έγιναν δεκτές οι εισηγήσεις για τον περιορισμό ενός ευρύτατου ρόστερ. Συνεπώς, καλά-καλά δεν μπορούν να συγκριθούν ούτε οι μήνες της τωρινής χρονιάς, πολλώ δε μάλλον η φετινή σεζόν με τη διετία που προηγήθηκε.

Καταλήγοντας, η υιοθέτηση συγκρίσεων στο πλαίσιο αιτιολόγησης δύο κάκιστων εμφανίσεων στοιχειοθετεί τη χειρότερη δυνατή επικοινωνιακή πολιτική. Πιο σοφή είναι η αναζήτηση και η εστίαση στις αιτίες της αποτυχίας του τακτικού πλάνου και την πλήρους πνευματική ανετοιμότητας της ομάδας στα δύο παιχνίδια απέναντι σε Κλουζ και Μαρούσι σε Eurocup και Κύπελλο Ελλάδας. Με κριτήριο τη συνολική εικόνα αλλά και τη δυναμική των υπολοίπων, ουδείς είχε την ψευδαίσθηση κατάκτησης κάποιου από τους δύο τίτλους. Είχε όμως την απαίτηση να δει και ψυχωμένη ομάδα στον… τελικό της Ρουμανίας και να μην εκτεθεί από το αποδεκατισμένο Μαρούσι στον προημιτελικό του Final 8. Και μετά από τέτοιες αποτυχίες, το παρελθόν, είναι το τελευταίο που μπορεί να επικαλεστεί ο οποιοσδήποτε.