Δεν κερδίζει γιατί έγινε προβλέψιμος

• Δεν είναι τυχαία η μείωση της «παραγωγής»
• Γιατί είναι απαραίτητες οι αλλαγές

Ο Άρης δεν στάθηκε περισσότερο απ’ ότι έπρεπε σ’ εκείνη την απρόσμενη νίκη επί του Παναθηναϊκού στην πρεμιέρα της Basketleague, αποδείχθηκε όμως ότι δεν είχε τη δυνατότητα να την ενισχύσει. Λόγω των λεπτομερειών που κάνουν τη διαφορά σε κάθε κλειστό παιχνίδι, της έλλειψης εμπειρίας που προφανώς χαρακτηρίζει την τωρινή ομάδα αλλά και του μικρού rotation που ούτως ή άλλως είχε αποφασιστεί αλλά συρρικνώθηκε περισσότερο λόγω των τραυματισμών. Δεν είναι τυχαίο δηλαδή το γεγονός ότι α) ο αγώνας με τον Ιωνικό κρίθηκε στην παράταση καθώς οι «κίτρινοι» έχασαν ευκαιρίες να το τελειώσουν στην κανονική διάρκεια μετουσιώνοντας μια ανατροπή, β) αυτός με τον Κολοσσό Ρόδου κρίθηκε σε δύο κατοχές, γ) ο αντίστοιχος με την ΑΕΚ (πέραν της δράσης του Ηλία Κορομηλά) επίσης κρίθηκε 4’’ πριν το τέλος και χθες (30/10) στην ήττα από το Λαύριο, όλα ήταν υπόθεση ενός λεπτού. Βγάζοντας δηλαδή από την εξίσωση το παιχνίδι στη Νίκαια που κρίθηκε στην παράταση, η ομάδα του Γιάννη Καστρίτη έχασε τρία παιχνίδια με συνολική διαφορά εννιά πόντων!

Το τελευταίο στοιχείο αποδεικνύει το επίπεδο ανταγωνιστικότητας της φετινής ομάδας, προς το παρόν όμως φαίνεται ότι αυτό δεν είναι αρκετό για να εξασφαλίσει νίκες και φυσικά να διασφαλίσει μια ομαλή πορεία, μακριά από άγχη παραμονής στην κατηγορία και όλα τα… συν αυτώ. Είναι η ανησυχία που κυριαρχεί εδώ και τρία χρόνια στο εσωτερικό της ομάδας, ένα κακό όνειρο που ξυπνά κάθε τέτοια περίοδο.

Δεν είναι τυχαία η μείωση της «παραγωγής»

Στους δύο τελευταίους αγώνες, οι Θεσσαλονικείς σκοράρουν κατά μέσο όρο 65.5 πόντους και πληρώνουν σε μεγάλο βαθμό την περιορισμένη παραγωγή των δεύτερων ημιχρόνων η οποία περιορίζεται στους 29 πόντους. Αυτή η επίδοση είναι τρομερά χαμηλά για μια ομάδα η οποία παίζει σε high tempo, όπως κάνει αυτή του Γιάννη Καστρίτη, αναδεικνύει τα χαμηλά ποσοστά αποτελεσματικότητάς της και προφανέστατα δείχνει ότι κάτι πρέπει να αλλάξει. Γιατί αυτό που έγινε στους τρεις πρώτους αγώνες με τον Ολιβιέ Χάνλαν είναι αδύνατο να συμβαίνει σε κάθε παιχνίδι, αυτό επιβεβαιώθηκε εξάλλου στους δύο τελευταίους. Ο Καναδός γκαρντ είχε 30.3 πόντους κατά μέσο όρο στα τρία πρώτα παιχνίδια με 62% στα σουτ εντός παιδιάς και 40% από μακρινή απόσταση. Στα δύο τελευταία, ο μέσος όρος πόντων κατρακύλησε στους 12 πόντους, κυρίως όμως με 4/29 σουτ. Η εξήγηση είναι απλή, σχετίζεται με τις προϋποθέσεις των προσπαθειών του και τις προσαρμοσμένες άμυνες πάνω στο παιχνίδι του, με συνέπεια τα περισσότερα σουτ του να μην είναι ελεύθερα αλλά να γίνονται υπό το καθεστώς πίεσης.

Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και με τον Άντονι Κάουαν ο οποίος στα πρώτα τρία παιχνίδια είχε 16.3 πόντους κατά μέσο όρο με 9/23 δίποντα και 6/19 τρίποντα. Ο βραχύσωμος γκαρντ έφτασε στο σημείο να μην μπορεί να πάρει προσπάθειες λόγω των αμυντικών προσαρμογών γι’ αυτό εξάλλου το σύνολο αυτών που ανέλαβε στα δύο τελευταία παιχνίδια δεν ξεπερνούν τις οκτώ! Κι όταν οι κινητήριοι μοχλοί της επιθετικής λειτουργίας μιας ομάδας κινούνται σ’ αυτά τα επίπεδα, κάτι δεν πάει καλά. Για παράδειγμα, η έκπληξη του χθεσινού αγώνα με το Λαύριο ήταν ότι ο Άρης έφτασε να διεκδικήσει τη νίκη στο τελευταίο λεπτό παρότι οι κύριοι πρωταγωνιστές του δεν είχαν τρόπο εκτέλεσης.

Γιατί είναι απαραίτητες οι αλλαγές

Η απάντηση είναι πολύ απλή. Έχοντας διαβάσει το παιχνίδι του, δίχως ποιοτική ενίσχυση και προσθήκη επιθετικών πόλων, ο Άρης θα συνεχίσει να χτυπάει το κεφάλι του στον τοίχο γιατί όλοι θα εφαρμόζουν (αμυντικά) ό,τι έκανε η ΑΕΚ στο κλειστό των Άνω Λιοσίων και το Λαύριο στο Nick Galis Hall. Προς αυτήν την κατεύθυνση, προστέθηκε ο Τζέιμς Κέλι του οποίου η αγωνιστική απραξία για διάστημα σχεδόν 15 μηνών αναδείχθηκε μέσα από τις μουδιασμένες και πολύ προσεκτικές ενέργειές του στην αναμέτρηση με το Λαύριο. Ο Αμερικανός είχε το νου του σε δύο πράγματα. Προσπάθησε να αποφύγει μυϊκό τραυματισμό (σ. σ. δεν τον απέφυγε αλλά δεν είναι κάτι σοβαρό) και τα λάθη. Δεδομένου του ότι ο Άρης ήδη έχει «σημαδέψει» τον εντός έδρας αγώνα με τον Ηρακλή, εκτιμάται ότι αυτές οι δύο εβδομάδες που θα μεσολαβήσουν, θα λειτουργήσουν ευεργετικά γι’ αυτόν. Ο 28χρονος undersized σέντερ έχει παιχνίδι στο καλάθι και θεωρείται ότι κατ’ αυτόν τον τρόπο θα δημιουργηθούν χώροι για τους δύο κατ’ εξοχή εκτελεστές της ομάδας. Το ίδιο ισχύει και για τον Ζίριους Ουίλιαμς του οποίου οι κινήσεις ταιριάζουν σε σμολ φόργουορντ. Δεν είναι τυχαίος ο διπλάσιος αριθμός προσπαθειών που πήρε έξω από τα 6.75 σε σχέση με τα σουτ εντός παιδιάς.

Με το ίδιο σκεπτικό αποφασίστηκε η αντικατάσταση του Έρικ Λόκετ. Η εμφάνισή του απέναντι στο Λαύριο ήταν ένα… ευχάριστο διάλειμμα σε σχέση με την εικόνα που είχε στους πρώτους τέσσερις αγώνες. Ο Αμερικανός επιβεβαίωσε τη φήμη του «εργάτη», αμυντικά έκανε εξαιρετική δουλειά, επιθετικά όμως δεν μπορεί να υπηρετήσει πιο βασικό ρόλο και κυρίως να βοηθήσει τους κοντούς. Χρειάζεται ένας γκαρντ ο οποίος θα παρέχει βοήθειες στους Χάνλαν-Κάουαν, ως ένα βαθμό θα τους αποδεσμεύει από μικρά πράγματα που κάνουν σήμερα στο γήπεδο και τα οποία αυξάνουν τις αγωνιστικές ευθύνες τους, γι’ αυτό ο Άρης προχώρησε σε συμφωνία με τον Αϊζαια Κάζινς. Η περίπτωση του Αμερικανού είναι διαφορετική από την αντίστοιχη του Κέλι γιατί πέρυσι είχε γεμάτη χρονιά στο Ισραήλ. Εκτιμάται ότι με την προσθήκη του θα εμπλουτιστεί το επιθετικό παιχνίδι καθώς επίσης και ότι θα δημιουργήσει χώρους για τους υπόλοιπους.

Αν επιβεβαιωθεί η αίσθηση των ανθρώπων του Άρη, θα βελτιωθεί το παιχνίδι της ομάδας και θα έρθουν τα αποτελέσματα. Αν όχι, η χρονιά θα κυλήσει όπως οι προηγούμενες…

@Photo credits: Intime