ΟΦΗ: Κάθε όνειρο επιτρέπεται

• Η μεγάλη σιγουριά
• Θα το ζήλευε ο Ρεχάγκελ
• Μια κατάθεση ψυχής

O Χρήστος Κόντης την παραμονή του παιγνιδιού του ΟΦΗ με την Χοφενχάιμ για το Eurora League δεν είχε μιλήσει απλά για την ανάγκη η ομάδα του να κάνει ένα πολύ καλό ματς απέναντι στους Γερμανούς αλλά είχε αναφερθεί και στους βαθμούς που χρειάζεται για να προκριθεί στην επόμενη φάση τονίζοντας ότι είναι απαραίτητοι 9 με 11. Μολονότι όπως είπε η ομάδα του θα κοιτάξει κάθε ματς ξεχωριστά, καταλάβαινες ότι υπάρχει στο μυαλό του ένα σχέδιο πρόκρισης και ότι με βάση αυτό ο ΟΦΗ έπρεπε να ξεκινήσει με νίκη. Κάπως έτσι προέκυψε η χθεσινή εντυπωσιακή βραδιά: μια νύχτα σπαρμένη θάματα στο Ηράκλειο. Ο ΟΦΗ κέρδισε την Χοφενχάιμ αποδεικνύοντας πως κανένα όνειρο δεν απαγορεύεται ακόμα και στο πολύ δύσκολο Europa League γιατί είχε κυκλώσει το ματς. Το αντιμετώπισε με μεγάλη πίστη, με γνώση του αντιπάλου και με δυο τουλάχιστον μεγάλες σιγουριές. Την σιγουριά ότι ο ίδιος είναι πολύ καλά και την σιγουριά ότι έχει μπροστά του μια μεγάλη ευκαιρία.

Η μεγάλη σιγουριά

Η σιγουριά ότι ο ΟΦΗ είναι καλά του προκύπτει από το γεγονός ότι έχει αντιμετωπίσει τρεις μεγάλες ελληνικές ομάδες πολύ νωρίς στη σεζόν και δεν έχει χάσει από καμία σε στιγμές μάλιστα που αυτές ήθελαν (και πολύ) να κερδίσουν. Ο ΟΦΗ κέρδισε την ΑΕΚ στον τελικό του Σούπερ καπ τον Αύγουστο: δεν έδωσε μαζί της ένα καλοκαιρινό φιλικό αλλά κέρδισε ένα τρόπαιο στερώντας το από την πρωταθλήτρια. Πήγε στην Θεσσαλονίκη να παίξει στο κύπελλο με ένα πληγωμένο ΠΑΟΚ που ήθελε μια νίκη βάλσαμο και του απέσπασε μια λευκή ισοπαλία θυμίζοντας του ότι η περσινή του νίκη στον τελικό του κυπέλλου Ελλάδος δεν ήταν τυχαία. Σίγουρα το αποτέλεσμα που εκτόξευσε την αυτοπεποίθησή του είναι η νίκη κόντρα στον Ολυμπιακό. Κουβαλούσε ένα πολύ κακό σερί από συνεχόμενες ήττες, βρήκε τον Ολυμπιακό με νέο προπονητή και θέληση για ένα νέο ξεκίνημα και παρόλα αυτά τον κέρδισε. Ο Κόντης είχε σταθεί πολύ σε αυτή την νίκη λέγοντας πριν το ματς με τους Γερμανούς πως η δυσκολία του ματς με την Χόφενχαϊμ είναι αντίστοιχη με αυτή με το ματς με τον Ολυμπιακό. Δεν το έκανε για να συγκρίνει τον Ολυμπιακό με τους Γερμανούς, αλλά για να πείσει τους παίκτες του πως όλα γίνονται. Το να έχει ένας προπονητής ένα απτό παράδειγμα για να το χρησιμοποιήσει ως μπούσουλα επιτυχίας είναι κάτι σπουδαίο. Οι παίκτες καταλαβαίνουν ευκολότερα τα απλά: τα σύνθετα είναι για τους οπαδούς, τους δημοσιογράφους κτλ. Το να μπορείς να πείσεις τους παίκτες σου ότι αν παίξουν με ένα δεδομένο τρόπο θα κερδίσουν είναι ό,τι καλύτερο: το έκανε πολύ ο Οτο Ρεχάγκελ – τα παιδιά του το θυμούνται και το λένε ακόμα.

Θα το ζήλευε ο Ρεχάγκελ

Δεν το επισήμανα αυτό τυχαία: η νίκη του ΟΦΗ μου θύμισε σε πολλά τις μεγάλες βραδιές της Εθνικής του Ρεχάγκελ. Κοινή συνισταμένη άλλωστε στα καλά αποτελέσματα του ΟΦΗ με τους μεγάλους του ελληνικού πρωταθλήματος ήταν η άριστη αμυντική του λειτουργία και κάτι ανάλογο είδαμε και χθες. Ο ΟΦΗ βρήκε δυο γκολ. Αλλά αυτό που του έδωσε την νίκη ήταν η άριστη άμυνα του.

Ο ΟΦΗ περίμενε την Χοφενχάιμ αλλά το έκανε πολύ οργανωμένα και φυσικά παίζοντας γενναιόψυχα και σοβαρά. Ο Κόντης είχε ξεκάθαρες ιδέες και εμφάνισε την ομάδα που κέρδισε τον Ολυμπιακό στο Καραϊσκάκη, άφησε δηλαδή εκτός αρχικής ενδεκάδας τον Νους και τον Αποστολάκη: και οι δύο μπήκαν στην επανάληψη για να δώσουν ο πρώτος ταχύτητα και ατομικές ενέργειες (δημιουργώντας στην Χόφενχάιμ πονοκεφάλους σε μια στιγμή που οι παίκτες της ένοιωθαν πως έλεγχαν το ματς) και ο δεύτερος τρεξίματα και ανακτήσεις μπάλας (σε μια στιγμή που αυτό ήταν απαραίτητο).

Ο Κόντης είχε στην εστία τον Χριστογεώργο που αυτή την στιγμή μπορεί να είναι και ο πιο φορναρισμένος τερματοφύλακας από όσους αγωνίζονται στην Ελλάδα, έβαλε πάλι τα τρία του στόπερ του (τον Πούγγουρα, τον Κωστούλα και τον Κρίζμανιτς) για να μας θυμίσει ότι η ομάδα του παίζει άριστα το 3-5-2 και τις παραλλαγές του, είχε ως συνήθως αριστερά τον Αθανασίου και δεξιά τον Ντίκμαν, πόνταρε στο δίδυμο Ανδρούτσος – Μπουχαλάκης στα χαφ κι είχε στην επίθεση τους Αϊτόρ και Φούντα πίσω ή δίπλα στον Κόντρο: όλα προβλεπόμενα, όλα δοκιμασμένα, όλα όπως η περίσταση απαιτούσε.

Οι Γερμανοί κράτησαν εξ αρχής την μπάλα περισσότερο και γιατί ο ΟΦΗ στρατηγικά τους το επέτρεψε. Ο Κόντης ήξερε πως η Χόφενχάιμ δεν είναι ομάδα που θα καθόταν να περιμένει και ότι θα προσπαθήσει να παίξει πολύ από τον άξονα: το πρόδωσε αυτό και η επιλογή του κόουτς Κρίστιαν Ιλτσερ να χρησιμοποιήσει από την αρχή τον Ντε Κατ αντί του Ντάγκχιμ: ο Βέλγος είναι ένας ντεμί χαφ ικανός να παίξει και πίσω από τους κυνηγούς, ο 19χρονος Δανός είναι εξτρέμ.

Ο ΟΦΗ έκλεισε πολύ τους χώρους μπροστά από την άμυνα του χάρη και στο μεστό παιγνίδι του Ανδρούτσου και του Μπουχαλάκη, ενώ στα μετόπισθεν μεγάλωσε δέκα χρόνια σε ένα βράδυ ο Κωστούλας βοηθώντας τον Πούγγουρα και τον Κρίζμανιτς στον περιορισμό – στο μέτρο του δυνατού – του Χλόζεκ. Κυρίως όμως ο ΟΦΗ είχε στο μυαλό του το πως θα χτυπήσει στην κόντρα: το γκολ του Αϊτόρ στο 30΄είναι η επιτομή του άμεσου ποδοσφαίρου. Επειτα από βολέ του Χριστογεώργου, ο Κόντρο κατέβασε την μπάλα κι έτρεξε την άμυνα των Γερμανών πριν βρει τον Αϊτόρ ανενόχλητο στα δεξιά: το σουτ ήταν άψογο και προκάλεσε ντελίριο στο Παγκρήτιο. Ο Κόντρο είναι πραγματικό κερδισμένο λαχείο: δεν σκοράρει μόνο αλλά δημιουργεί γιατί βλέπει τους συμπαίκτες του. Στο 54΄δημιούργησε και μια τεράστια ευκαιρία και για τον Φούντα, αλλά το σουτ έφυγε άουτ.

Μια κατάθεση ψυχής

Βέβαια όλο το ματς ήταν μια κατάθεση ψυχής. Η Χόφενχάιμ πίεσε πολύ. Ο Χριστογεώργος έκανε πολλά: η φάση που σταματά τον Χλόζεκ μπουσουλώντας στα πόδια του είναι ένα χάι λάιτ καριέρας. Ο ΟΦΗ δεν έχει υστερήσαντες, αλλά έχει και στιγμές που υποφέρει: ο Ιλτσερ ρίχνει στο ματς και τους Ασλάνι και Ντάγκχιμ απαντώντας στο πέρασμα του Νους και του Αποστολάκη αλλά ο ΟΦΗ άντεξε. Κι αφού άντεξε η ομάδα, μίλησε ο Κόντης. Σαν χαρτοπαίκτης κάνει δυο αλλαγές τραβώντας άσους από το μανίκι: ο Μπόρχα Γκονζάλες και ο νεαρός Κανελλόπουλος, αποδείχτηκαν οι κατάλληλοι για να ολοκληρώσουν τον θρίαμβο. Ένα κόρνερ που χτύπησε ο πρώτος έδωσε στον μικρό την δυνατότητα να γίνει σκόρερ στο 84΄. Και το όνειρο συνεχίζεται.