Ο Άλεκ Πίτερς είναι ο «παγκίτης» που αγαπήθηκε πιο πολύ κι από «βασικούς» στον Πειραιά
Πολλές φορές προσπαθείς να είσαι αντικειμενικός με έναν παίκτη και δεν μπορείς. Μια τέτοια περίπτωση είναι και ο Άλεκ Πίτερς, ο οποίος αποτελεί έναν παίκτη που για το καλό του Ολυμπιακού έβαλε το «εγώ» του ΠΟΛΥ κάτω από αυτό που άξιζε.
Είναι δεδομένο πως ο Άλεκ Πίτερς αξίζει θέση βασικού σε όποια ομάδα αγωνίζεται. Και αυτό το έδειξε και με το παραπάνω τη σεζόν 2023 – 2024. Είχε την ατυχία όμως να έχει μπροστά του τα υπόλοιπα χρόνια του στον Ολυμπιακό έναν εξωγήινο. Γιατί ο Σάσα Βεζένκοβ είναι εξωγήινος.
Φεύγοντας αφήνει δύο what if στο Λιμάνι, καθώς αν έπαιρνε χρόνο στον τελικό της EuroLeague το 2023 ή στον ημιτελικό του 2025, η ιστορία μπορεί να ήταν διαφορετική. Όπως και να έχει όμως, ήταν πολυτέλεια να έχεις έναν παίκτη σαν τον Άλεκ Πίτερς στον πάγκο και στον Ολυμπιακό ήξεραν πως αυτή η πολυτέλεια δεν θα μπορούσε να διαρκέσει αιώνια.
Ο Άλεκ Πίτερς ήθελε να παίζει. Αυτό ήταν το μοναδικό αγκάθι για εκείνον στον Ολυμπιακό. Και ήξερε πως με τον Βεζένκοβ δεν θα μπορούσε να παίξει περισσότερο.
Στον Ολυμπιακό έδωσε ό,τι είχε. Έπαιζε λίγο, αλλά δεν μιλούσε, δεν γκρίνιαζε και ίσα – ίσα, ήταν ο πρώτος που είχε χαρεί όταν ο Σάσα Βεζένκοβ επέστρεψε στον Ολυμπιακό. Αποκορύφωμα η παρουσία του στο Final Four, εκεί όπου ερχόμενος από τον πάγκο, έκανε την διαφορά και συνέβαλε καθοριστικά στην κατάκτηση της EuroLeague.
Προσωπικά δεν θυμάμαι άλλον παίκτη που να έρχεται από τον πάγκο στα παιχνίδια και να δέχεται τόσο μεγάλη αγάπη από τον κόσμο. Οι φίλοι του Ολυμπιακού είχαν καταλάβει και το ταλέντο του Πίτερς, αλλά και το πόσο θυσίαζε το εγώ του για την ομάδα. Και για αυτό τον αγάπησαν τόσο και για αυτό έκαναν τόσο μεγάλη μάχη προκειμένου να τον πείσουν να μείνει.
Η κατάσταση δεν ήταν εύκολη όμως, με τον Πίτερς να παίρνει μια πολύ δύσκολη απόφαση που μπορεί για τον παίκτη Πίτερς να ήταν η σωστή, για τον «Αλέκο» όμως δεν ήταν καθόλου εύκολη.
Τα λόγια του, τα οποία θα σας παραθέσουμε αυτούσια, δείχνουν το πόσο δύσκολο ήταν για εκείνον αυτό το «αντίο», αλλά και το πόσο αγαπάει ο ίδιος τον Ολυμπιακό, την πόλη του Πειραιά και τον κόσμο.
«Αυτό θα είναι δύσκολο. Είναι περίεργο όταν σκέφτομαι ότι φόρεσα αυτή τη φανέλα για τελευταία φορά. Και ακόμα και σήμερα δυσκολεύομαι να βρω τις λέξεις για να συνοψίσω. Το να ξέρεις ότι έχεις παίξει το τελευταίο σου παιχνίδι στο ΣΕΦ, το τελευταίο σου παιχνίδι μπροστά σε αυτούς τους οπαδούς, το τελευταίο παιχνίδι για τον σύλλογο, με τους συμπαίκτες σου, τους προπονητές, άτομα με τα οποία έχεις δουλέψει σκληρά, προσπαθώντας να παίξουμε αυτό το παιχνίδι και να καταφέρουμε κάτι μαγικό να συμβεί τα τελευταία τέσσερα χρόνια.
Μου φαίνονται σαν δέκα. Νιώθω σαν να το κάνουμε για πολύ περισσότερο καιρό. Και νομίζω ότι αυτό είναι που κάνει αυτό το μήνυμα τόσο δύσκολο. Ακόμη κι αν είναι το σωστό, είναι δύσκολο. Νομίζω ότι αν μου είχες πει πριν από τέσσερα χρόνια, ότι θα καθόμουν εδώ, πρωταθλητής EuroLeague, πολλαπλός πρωταθλητής Ελλάδας, ότι θα είχα χτίσει τις σχέσεις και την κοινότητα που έχω χτίσει ή ότι θα ξεκινούσα την οικογένειά μου, θα μεγάλωνα την οικογένειά μου, ότι θα δημιουργούσα μία επιτυχημένη επιχείρηση με όλες τις συνεργασίες και τους ανθρώπους που ήρθαν στον δρόμο μου, θα έλεγα, είμαι μέσα.
Όποια πρόκληση, νίκη ή ήττα, ό,τι κι αν χρειαστεί, φέρτο μου, αυτό είναι σίγουρο. Νομίζω ότι αυτό είναι μέρος της ομορφιάς, αλλά είναι επίσης το δύσκολο κομμάτι, το να κάθεσαι εδώ και να φτιάχνεις αυτό το μήνυμα. Νομίζω ότι το όμορφο με τον Ολυμπιακό, το όμορφο πράγμα για τον σύλλογο είναι η ατμόσφαιρα που έχουμε εκεί, που κάνει δύσκολο τον αποχαιρετισμό.
Κάνει δυσκολότερο το να μπορείς να βάλεις μέσα στο μήνυμα λέξεις, όπως δεν θα συνεχίσω πια με τον σύλλογο και θέλω πραγματικά να εκφράσω την ευγνωμοσύνη μου στους ιδιοκτήτες και τις προσπάθειές τους και όλα όσα έκαναν τον τελευταίο χρόνο και τα τελευταία τέσσερα χρόνια, που με έφεραν εδώ να υπογράψω, επιτρέποντάς μου να είμαι μέρος σε κάτι πολύ μεγαλύτερο από τον εαυτό μου.
Και αυτό που καταφέραμε να πετύχουμε αυτή τη χρονιά νομίζω ότι συνοψίζει τέλεια το έργο, την επένδυση, την προσπάθεια, την υπερηφάνεια που έχουν για κάθε έναν από τους παίκτες και για τον σύλλογο γενικότερα. Και θέλω όλοι να καταλάβουν πλήρως ότι έγινε μεγάλη προσπάθεια από όλες τις πλευρές για να δούμε αν αυτό μπορούσε να συνεχιστεί και στο τέλος της ημέρας είναι μία επιλογή που έκανα για την καριέρα μου, για εμένα ως μπασκετμπολίστα.
Είναι η σωστή κίνηση και είμαι ενθουσιασμένος, είμαι χαρούμενος γι’ αυτό. Τώρα, προκαλεί πολλά συναισθήματα, ειδικά όταν κερδίζεις τη EuroLeague και γιορτάζεις με τα δικά σου παιδιά, με τους συμπαίκτες σου, με την οικογένειά σου, με την πόλη και τους οπαδούς, κάνοντας παρέλαση. Πόσο τέλειο ήταν αυτό; Και γνωρίζοντας ότι αυτές ήταν οι τελευταίες μου στιγμές ως παίκτης του Ολυμπιακού, δεν θα μπορούσα να σκεφτώ καλύτερο τρόπο να φύγω.
Και μπορεί να μη φοράω τη φανέλα του Ολυμπιακού από εδώ και πέρα, αλλά νιώθω ακόμη ότι θα είμαι Ολυμπιακός για μια ζωή. Μπορεί αυτό να μη συμβαίνει στο γήπεδο πια, αλλά ισχύει και εκτός γηπέδου και αυτός είναι ο λόγος που έχτισα μία επιχείρηση εδώ, ένας από τους λόγους που ξεκινήσαμε το εστιατόριο. Μπορεί να μην είμαι εδώ, αλλά αν ψάχνετε ένα μικρό κομμάτι μου, κάντε μία μικρή βόλτα στο Μικρολίμανο και θα με βρείτε εκεί.
Δεν θέλω να πω αντίο, αλλά θέλω να βεβαιωθω ότι είναι από την καρδιά μου, είναι από εμένα. Είναι όσο πιο ουσιαστικό θα μπορούσα να το κάνω για εσάς, που ήσασταν μαζί μου, που με στηρίξατε σε αυτό το ταξίδι. Θα πω ξανά, ευχαριστώ.
Σας ευχαριστώ όλους και εύχομαι να μπορούσα να αγγίξω κάθε έναν σας ξεχωριστά για να σας πω πόσο εκτιμώ την αγάπη, την υποστήριξη, τις στιγμές τις αναμνήσεις, τις εμπειρίες, όλα όσα έχουμε ζήσει μαζί. Η αγάπη μου, η στήριξή μου σε όλους σας, σε αυτή τη χώρα για όλα όσα μου έχει προσφέρει, είμαι απλά τόσο ευλογημένος και τόσο ευγνώμων, που έχω υπάρξει μέρος της. Σας ευχαριστώ, θα σας ξαναδώ σύντομα».
Μπορούμε να πούμε πολλά ακόμη, όμως τα λόγια του Άλεκ Πίτερς τα λένε όλα από μόνα τους. Κύριος ήρθε ΚΥΡΙΟΣ φεύγει και γεμάτος αγάπη. Αγάπη που άξιζε και πήρε και αγάπη που δεν είναι εύκολο να δώσει ο κόσμος του Ολυμπιακού. Όταν έχεις μάθει να βλέπεις τεράστιους παίκτες να φοράνε τη φανέλα της ομάδας σου, είναι λογικό πως για να αγαπήσεις κάποιον πρέπει να είναι ξεχωριστός.
Και ο Άλεκ Πίτερς ήταν, είναι και ΘΑ είναι ένας ξεχωριστός παίκτης. Ένας στρατιώτης που για την ομάδα του Ολυμπιακού έδωσε τα πάντα. Και στο τέλος της ημέρας, δεν μπορείς να ζητήσεις κάτι περισσότερο από ένα παίκτη.
Ο «Αλέκος» θα έχει μόνο φίλους στον Πειραιά. Και όταν επιστρέψει ως αντίπαλος με την Αρμάνι Μιλάνο, θα αποθεωθεί όσο ελάχιστοι. Γιατί τους στρατιώτες τους τιμάς και ο Ολυμπιακός έχει δείξει πως ποτέ δεν ξεχνά εκείνους που μάτωσαν για τον δαφνοστεφανωμένο έφηβο...
ΥΓ. Μην αγχώνεστε, το μαγαζί του παραμένει στο Μικρολίμανο και θα συνεχίσει να λειτουργεί.
ΥΓ2. Πραγματικά ανυπομονώ για το Ολυμπιακός - Αρμάνι Μιλάνο.
Διάβασε όλα τα τελευταία νέα της αθλητικής επικαιρότητας. Μάθε για όλους τους live αγώνες σήμερα και δες τις αθλητικές μεταδόσεις της ημέρας και της εβδομάδας μέσα από το υπερπλήρες Πρόγραμμα TV του Gazzetta. Ακολούθησέ μας και στο Google News.
