Για τις παλιές αγάπες μη μιλάς...

Τίποτα δεν είναι παντοτινό και αιώνιο στο σύγχρονο ποδόσφαιρο. Παίκτες, προπονητές, ακόμα και πρόεδροι έρχονται και φεύγουν με το πέρασμα του χρόνου. Άλλοι αφήνουν το στίγμα τους και άλλοι περνάνε και δεν ακουμπάνε. Που και που όμως υπάρχουν και κάποιοι που καταφέρνουν να αφήσουν ανεξίτηλα το σημάδι τους στην ομάδα τους, ένα σημάδι το οποίο θα μνημονεύεται στοργικά τα επόμενα χρόνια.

Έτσι συμβαίνει και με τους ποδοσφαιριστές. Είναι ορισμένοι ανεξάρτητα τα χρόνια που φόρεσαν την φανέλα της αγαπημένης τους ομάδας-άλλωστε το σύγχρονο ποδόσφαιρο και τα εκατομμύρια που απλώνονται στα πόδια των ποδοσφαιρικών «αστέρων» δεν αφήνουν πολλά περιθώρια για ρομαντισμούς και συναισθήματα-που το όνομά τους είναι συνυφασμένο με έναν σύλλογο και να αποτελούν το σήμα κατατεθέν της σύγχρονης ιστορίας ενός ποδοσφαιρικού συλλόγου.

Στην Αργεντινή η επιστροφή των άσωτων «υιών» αποτελεί κύριο χαρακτηριστικό των μεταγραφικών περιόδων, αποτελεί μια γνωστή διαδρομή για όλους αυτούς που μέσα τους έχουν βαθιά ριζωμένα αισθήματα για τους συλλόγους που τους ανέδειξαν. Και τα παραδείγματα των Τέβες, Μιλίτο, Καβενάγκι και Μάξι Ροντρίγκες το αποδεικνύουν. Σε αντίθεση όμως με τον άσωτο υιό που τα είχε χάσει όλα, και οι τέσσερις παράτησαν τα μεγαλεία (Premier League, Serie A, Champions League) μόνο και μόνο για να επιστρέψουν ξανά στις ρίζες τους, στο σπίτι τους, στην οικογένειά τους.

Και όπως ο πατέρας στην παραβολή καρτερούσε μέρα με τη μέρα να δει τον γιο να γυρίζει για να τον αγκαλιάσει, έτσι και οι Μπόκα, Ράσινγκ, Ρίβερ, και Νιούελς περίμεναν με ανοικτές αγκάλες τα παιδιά τους. Και αυτά τους έδωσαν το καλύτερο δώρο για την επιστροφή τους. Ένα πρωτάθλημα.

Μάξι Ροντρίγκες

Πρώτος το βήμα το έκανε ο Μάξι Ροντρίγκες. Ο 34χρονος άσος γέννημα θρέμμα «λεπρόσο» αναδείχτηκε από τις ακαδημίες της Νιούελς με την οποία αγωνίστηκε για τρία πριν περάσει τον Ατλαντικό για χάρη της Εσπανιόλ. Στην Ισπανία έμεινε συνολικά 7,5 χρόνια και τον Ιανουάριο του 2010 μετακομίζει στην Λίβερπουλ υπογράφοντας συμβόλαιο για 3,5 χρόνια. Στο Ροζάριο και στη Νιούελς όμως είχαν αποφασίσει ότι 8 χρόνια απουσίας για το είδωλό τους ήταν πάρα πολλά και ξεκίνησαν ένα σχέδιο που είχε καταστρώσει ο πρόεδρος των «λεπρών», Γκιγιέρμο Λορέντε, το οποίο περιελάμβανε τον ίδιο τον Μάξι, την οικογένειά του, την Λίβερπουλ, αλλά και όλους τους οπαδούς της ομάδας.

​

Το σχέδιο πήρε σάρκα και οστά το 2009 όταν ο Λορέντε έριξε στον Ροντρίγκες την ιδέα της επιστροφής και κάθε φορά που επέστρεφε στο Ροζάριο ο Λορέντε γινόταν όλο και πιο πιεστικός. Το επόμενο όπλο για τον Λορέντε ήταν η οικογένειά το ποδοσφαιριστή με την οποία βρισκόταν σε ανοικτή επικοινωνία. Η γέννηση της δεύτερης κόρης του Αϊτάνα και το γεγονός ότι η άλλη του κόρη του, Άλμα, μεγάλωνε μακριά από την πατρίδα της τον έβαλε σε σκέψεις. Στη συνέχεια στην μάχη ρίχτηκε και ο απλός κόσμος της ομάδας. Στους οπαδούς είχε δοθεί ρητή εντολή όπου έβλεπαν τον Μάξι να τον βομβαρδίζουν με μηνύματα αγάπης υπενθυμίζοντάς του ότι στο «Μαρσέλο Μπιέλσα» τον περιμένουν με ανοικτές αγκάλες.

Ο ίδιος άρχισε σιγά σιγά να εμφανίζεται πιο διαλλακτικός και οι πρώτες σκέψεις επιστροφής άρχισαν να περνάνε από το μυαλό του και το γεγονός ότι δεν είχε θέση βασικού στην Λίβερπουλ τον οδήγησαν στο να πάρει την μεγάλη απόφαση. Έτσι, παρά το γεγονός ότι στο Άνφιλντ ήθελαν την παραμονή, καταφέρνει και πείθει τους Άγγλους να τον αφήσουν να γυρίσει στην αγαπημένη του Νιούελς. Ο Μάξι με επιστολή του ευχαριστεί την Λίβερπουλ και στις 16 Ιουλίου παρουσιάζεται με τον κόσμο να παραληρεί στις εξέδρες. Ο ίδιος μπαίνει άμεσα στην ομάδα του Μαρτίνο και αφού πρώτα καταφέρνει να την απομακρύνει από τον υποβιβασμό, φορώντας το περιβραχιόνιο του αρχηγού την οδηγεί στην κατάκτηση του Torneo Final.

Φερνάντο Καβενάγκι

Καλοκαίρι του 2011 και ο Φερνάντο Καβενάγκι βρίσκεται στην Βραζιλία και το Πόρτο Αλέγκρε αγωνιζόμενος με την φανέλα της Ιντερνασιονάλ. Η αγαπημένη του Ρίβερ μόλις είχε γράψει την πιο μαύρη σελίδα στην σύγχρονη ιστορία της. Οι «μιγιονάριος» δεν καταφέρνουν να ξεπεράσουν το εμπόδιο της Μπελγράνο σε αγώνες μπαράζ κάτι που σημαίνει τον υποβιβασμό της ομάδας. Ο σύλλογος με τους περισσότερους εγχώριους τίτλους θα ήταν απούσα για πρώτη φορά από την μεγάλη κατηγορία. Ο Καβενάγκι βλέποντας τις δύσκολες στιγμές που ζούσε η αγαπημένη του Ρίβερ Πλέιτ αποφασίζει να επιστρέψει για να την βοηθήσει. Στην Αργεντινή ο έρωτας που δημιουργείται για την φανέλα και την ομάδα είναι τόσο αληθινός και ρομαντικός που ως πιστοί στρατιώτες θα είναι εκεί στην πρώτη γραμμή όταν τους καλεί το καθήκον.

Έτσι, ξεκαθαρίζει στον εκπρόσωπό του ότι θα πρέπει να βρει τρόπο για να επιστρέψει στο «Μονουμεντάλ». Ο μάνατζέρ του Νέστορ Σίβορι τα βρίσκει σε όλα με την Μπορντό στην οποία ανήκει και αφήνει την Βραζιλία για να επιστρέψει στο Μπουένος Άιρες. Τα χρήματα για αυτόν δεν παίζουν ρόλο και με ελάχιστα λεφτά γίνεται ο άνθρωπος που θα πάρει στις πλάτες του την Ρίβερ και θα την καθοδηγήσει στα χωράφια της Β' κατηγορίας. Ο ίδιος κάνει ντεμπούτο απέναντι στην Τσακαρίτα και λίγο πριν μπει στον αγωνιστικό χώρο, ένα δάκρυ κυλάει στο πρόσωπό του. Μαζί με τον Τρεζεγκέ συνθέτουν ένα φονικό δίδυμο και με 19 γκολ σε 37 συμβάλει τα μέγιστα ώστε ο εφιάλτης της Β' κατηγορίας να αποτελέσει μια κακή ανάμνηση.

Η αχαριστία όμως δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο και ο πρόεδρος των «μιγιονάριος» Ντανιέλ Πασαρέλα του δείχνει την πόρτα της εξόδου παρά το γεγονός ότι ο Καβενάγκι τα παράτησε όλα για να βοηθήσει την ομάδα στην πιο δύσκολη στιγμή. Ο ίδιος όμως δεν το βάζει κάτω και δίνει υπόσχεση ότι θα επιστρέψει μια και καλή για να φορέσει ξανά την φανέλα με την banda όταν ο Πασαρέλα θα αποχωρήσει από το προεδρικό θώκο. Η νίκη στις εκλογές του Ροδόλφο Ντ' Ονόφριο ανοίγει τον δρόμο για την δεύτερη επιστροφή και στις αρχές του 2014 οι πόρτες του Μονουμεντάλ ανοίγουν ξανά με τα γνωστά αποτελέσματα. Μέσα σε ένα χρόνο κατακτά τα πάντα (Πρωτάθλημα, Σουνταμερικάνα, Λιμπερταδόρες και Ρεκόπα). Πλέον το τέλος εποχής είχε φτάσει. «Μια εποχή τελειώνει εδώ. Ένας κύκλος κλείνει και είμαι υπερήφανος που σήκωσα την μεγαλύτερη κούπα», δηλώνει, ανακοινώνοντας το κλείσιμο της καριέρας του στη Ρίβερ.

​

Ντιέγκο Μιλίτο

Ο «El Príncipe» το καλοκαίρι του 2014 μετά από 11 χρόνια σπουδαίας καριέρας σε Ισπανία και Ιταλία παίρνει την μεγάλη απόφαση να γυρίσει στην Αργεντινή με το όνειρο να κλείσει την καριέρα του με έναν τελευταίο γύρο θριάμβου με την Ράσινγκ στο «Χουάν Περόν». Έχοντας κατακτήσει τα
πάντα με την Ίντερ, και αποτελέσει τον φόβο και τρόμο όλων των αντίπαλων τερματοφυλάκων, αποφασίζει ότι έφτασε η ώρα ώστε να πραγματοποιήσει και το τελευταίο του όνειρο, το πρωτάθλημα στην Αργεντινή, ένα πρωτάθλημα στο οποίο θα είναι αυτός ο πρωταγωνιστής.

Το 2001 και στον προηγούμενο τίτλο ήταν ένας παίκτης της σειράς παλεύοντας με τους Ράφαελ Μακερατέσι και Μάξι Εστέβες για μία θέση στην γραμμή κρούσης. Δεκατρία χρόνια ο ρόλος του ήταν διαφορετικός. Έχοντας κατακτήσει σχεδόν τα πάντα ο Μιλίτο με την εμπειρία του, την προσωπικότητά του και την ποιότητά που κουβαλούσε γίνεται ο ηγέτης αυτής της Ράσινγκ. Στο ντεμπούτο του σκοράρει στη νίκη επί της Ντεφένσια με 3-1, ενώ εκτός από γκολ δίνει και κρίσιμες ασίστ όπως στον αγώνα με την Μπόκα Τζούνιορς στο «Μπομπονέρα», ενώ με δύο γκολ στο Ροζάριο απέναντι στην Ροζάριο Σεντράλ μία αγωνιστική πριν το τέλος κλειδώνει ουσιαστικά τον τίτλο. Με έξι γκολ και τέσσερις ασίστ σε 17 συμμετοχές είναι η ειδοποιός διαφορά για την «Ακαδημία».

«Το τελευταίο μου ποδοσφαιρικό όνειρο δεν είναι πλέον όνειρο, είναι αλήθεια», δηλώνει στους δημοσιογράφους κατά την διάρκεια των πανηγυρισμών βάζοντας τέλος στην ανομβρία 13 ετών.

Κάρλος Τέβες

Ήταν Δεκέμβριος του 2014 όταν ο Κάρλος Τέβες αποκαλύπτει στον Ντάνιελ Ανχελίχι την επιθυμία του να επιστρέψει στην Μπόκα Τζούνιορς. Σχεδόν μια δεκαετία μακριά από το σπίτι του όταν και αποχώρησε για την Κορίνθιανς ήταν αρκετά. Ο πρόεδρος της Μπόκα είχε βρεθεί στην Ιταλία για να
επισκεφτεί το μέρος όπου είχαν γεννηθεί οι πρόγονοί του. Μετά το τέλος του αγώνα της Γιουβέντους με την Σαμπντόρια ο Τέβες του αποκαλύπτει την επιθυμία του και ο Ανχελίχι δεν χάνει καιρό. Την επόμενη ημέρα συναντά τον Αντρέα Ανιέλι και του εκφράζει το ενδιαφέρον για τον «Απάτσε».

Το εγχείρημα του Ανχελίχι από δύσκολο έως ακατόρθωτο. Έχοντας ήδη υποστεί ήττες στις υποθέσεις των Ρικέλμε και Μπιάνκι ο Ανχελίχι ήξερε ότι μια τρίτη αποτυχία θα σήμαινε και το τέλος του από την προεδρία της Μπόκα. Τώρα όμως είχε ένα δυνατό όπλο στα χέρια του για να φέρει εις πέρας την δύσκολη αυτή αποστολή. Η επιθυμία του Τέβες να επιστρέψει πίσω εκεί που λατρεύεται, εκεί που ανήκει, στις φτωχογειτονιές του Μπουένος Άιρες στο Fuerte Apache όπου υπάρχει και η τοιχογραφία με το πρόσωπό του.

Ο Ανχελίχι ήξερε καλά ότι με τον ερχομό του Τέβες θα πετύχαινε κάτι πολύ πιο πάνω από μια μεταγραφή. Πρώτα από όλα θα έφερνε στην Αργεντινή έναν ποδοσφαιριστή σε άριστη ποδοσφαιρική ηλικία (31) και όχι στην δύση της καριέρας του έχοντας κίνητρο την κατάκτηση τίτλων. Με τον Τέβες στο «Μπομπονέρα» θα κέρδιζε τον κόσμο με τον οποίο δεν είχε και τις καλύτερες σχέσεις, ενώ θα έφερνε επιτέλους στα χιλιοταλαιπωρημένα αποδυτήρια της ομάδας ένας παίκτη παγκόσμιας εμβέλειας η οποία θα προκαλούσε τον απόλυτο σεβασμό από όλους ανεξαιρέτως τους ποδοσφαιριστές.

Τέλος, η Μπόκα θα δυνάμωνε τόσο πολύ στο αγωνιστικό κομμάτι που θα γινόταν το απόλυτο φαβορί για τον τίτλο. Οι διαπραγματεύσεις μεταξύ της Μπόκα και της Γιουβέντους κρατάνε έξι μήνες και τον Ιούλιο του 2015 οι «μπιανκονέρι αναγνωρίζουν την ήττα τους (προσπάθησαν να τον πείσουν να παραμείνει αλλά ο Τέβες είχε πάρει την απόφασή του). Έτσι, οι Ιταλοί ανακοινώνουν με κάθε επισημότητα την παραχώρησή του έναντι 6,5 εκατ. ευρώ και τον διετή δανεισμό του Βαδαλά αλλά και τα δικαιώματα άλλων νεαρών παικτών των «χενέιζες».

Η είδηση προκαλεί πανικό στην Αργεντινή και στις 14 Ιουλίου στο «Μπομπονέρα» 60.000 οπαδοί παραληρούν. Είχαν περάσει 3.860 ημέρες από το τελευταίο παιχνίδι του με τη Μπόκα και ο Τέβες δεν μπορεί να κρύψει την συγκίνησή του. Γονατίζει και φιλάει το ιερό χώμα του «Μπομπονέρα»
δίνοντας την υπόσχεση ότι θα ξανακάνει τον κόσμο αυτό να χαμογελάσει. Και ο ίδιος δεν τους απογοητεύει. Με 5 γκολ σε 11 συμμετοχές είναι η ειδοποιός διαφορά για το πρωτάθλημα, ενώ καθοριστική του είναι η συμβολή και στο Κύπελλο όπου μετράει 5 συμμετοχές και 4 γκολ με την ομάδα του Αρουαμπαρένα να κάνει το νταμπλ.

Και οι τέσσερις έχουν περάσει από τεράστιες ομάδες έχοντας κατακτήσει τίτλους γεμίζοντας τους τραπεζικούς τους λογαριασμούς με άπειρα λεφτά, αλλά όπως φαίνεται η αγάπη για την φανέλα είναι κάτι πολύ πιο πάνω. Τελικά ποιος είπε ότι δεν υπάρχει ρομαντισμός και αγνή αγάπη στο σύγχρονο ποδόσφαιρο;