Ένα(ς) Φορντ με τα φρένα σπασμένα! (vids&pics)

Το λήμμα “Φορντ”

Ας υποθέσουμε ότι είσαι νέος καλαθοσφαριστής. Ταλαντούχος. Κάποιοι σου λένε ότι έχεις έφεση στο σκορ. “Επικοινωνείς” με το καλάθι. Αρχίζεις να “ψηλώνεις” επικίνδυνα και η ματαιοδοξία αναλαμβάνει τον έλεγχο των κινήσεων σου. Θεωρείς ότι αξίζεις την κορυφή του κόσμου και η “αυλή” σου σε κρατά στην άγνοια σου. Πώς υπάρχει κάποιος καλύτερος από σένα που μπορεί να βάλει πιο εύκολα την μπάλα στο καλάθι. Δεν πτοείσαι και η έπαρση όλο και μεγαλώνει. Ώσπου κάποιος που δεν σε αντέχει και θέλει να σε συνετίσει σου λέει ένα όνομα: Αλφόνσο Φορντ. Ακόμη κι αν δεν σου “λέει” τίποτα ή προσποιείσαι ότι δεν τον ξέρεις, υπάρχει και η εικόνα.

Ε, εκεί ή αναθεωρείς και συνεχίζεις σεμνά και ταπεινά ή αφήνεσαι στη μακαριότητα σου και όπου σε βγάλει. Ο Φορντ είναι ο ορισμός του σκόρερ. Κι αν υπήρχε αντίστοιχο λήμμα στο λεξικό θα ήταν κάπως έτσι: Αθλητής με υψηλό δείκτης ευφυΐας που δεν ορρωδεί προ ουδενός για να πετύχει τον στόχο του. Το... λήμμα αυτό επιβλήθηκε στο μπασκετικό-αθλητικό λεξικό από τον ίδιο τον Αλφόνσο Φορντ. Εμείς το εμπεδώσαμε και χάρη στον Κώστα Μίσσα, καθώς αυτός τον έφερε στην Ελλάδα. Ακολουθούν τα τεκμήρια της κατοχύρωσης του ονόματος του ως συνώνυμου του μεγάλου σκόρερ.

Δύο ξεχωριστές παραστάσεις

Πρώτα απ' όλα η επιβεβαίωση της φήμης του στο υψηλότερο επίπεδο στην Ευρώπη. Στην Ευρωλίγκα. Όταν η διοργάνωση της ULEB έκανε τα πρώτα της βήματα, ο Φορντ ήταν εκεί για να τη βοηθήσει να μεγαλώσει. Εννοείται ότι δεν ήταν ο μόνος που συνέβαλε στη μεγέθυνση της και φυσικά η αρωγή ήταν αμφίδρομη. Εντούτοις, η Ιστορία έχει γράψει ότι ο “Αλ” βρέθηκε στο κατάλληλο σημείο και ξεδίπλωσε το πηγαίο ταλέντο του στην επίθεση. Η δήλωση του στο παρκέ ήταν τόσο δυνατή που δεν υπήρχε αντίλογος. Για να υπάρξει τέτοιος έπρεπε να βρεθεί ικανός αμυντικός να τον σταματήσει. Ποτέ. Τη σεζόν 2000-01 κυριάρχησε στον συγκεκριμένο τομέα με 26 πόντους μέσο όρο. Είχε αρχίσει να χαράζεται το όνομα του δίπλα στον τίτλο του πρώτου σκόρερ. Σε λίγο τα δύο θα γίνονταν ένα. Μέχρι τότε ο Φορντ αποδείκνυε σε κάθε παιχνίδι ότι η άμυνα δεν αρκεί για να αναχαιτίσεις μια... Ford Mustang με τα φρένα σπασμένα. Αυτή είναι η καλύτερη παρομοίωση για τον τρόπο παιχνιδιού του.

Οι καλές του εμφανίσεις στην Ευρωλίγκα ουκ ολίγες. Σπάνια δεν θα ήταν στους διακριθέντες,. Σε αυτή την προσωπική μπασκετική τοιχογραφία δύο είναι οι παραστάσεις που ξεχωρίζουν: Οι 41 πόντοι εναντίον της ΤΑΟΥ Κεράμικα στο “Top 16” και οι 35 απέναντι στην Εστουδιάντες. Ειδικά η πρώτη ανήκει στη σφαίρα του θρύλου. Στο post game η εμφάνιση του ξεπερνά τα τετριμμένα και ανάγεται στον εκλεπτυσμένο χώρο της μουσικής. Βιρτουόζος, έτσι τον χαρακτηρίζει στην αναφορά της η Ευρωλίγκα. Γλυκιά μελωδία με τον πιο σκληρό τρόπο έκφρασης για τους αντιπάλους. Ο “Αλ” τελείωσε το ματς με 41 πόντους, 9 ριμπάουντ, 9/19 2π., 3/4 3π. σε 37 λεπτά συμμετοχής.

Βέβαια, δεν επρόκειτο για ξέσπασμα. Υπήρξαν προειδοποιητικές βολές, με πιο δυνατή αυτή της 19ης Οκτωβρίου 2000. Το Περιστέρι αντιμετώπιζε τους “φοιτητές” της Εστουδιάντες και ο Φορντ ήταν ασταμάτητος. Εκείνο το βράδυ είχε 7/11 2π., 5/9 3π., 3 ριμπάουντ, 4 ασίστ σε 37 λεπτά.

Ο θρύλος και η επιστροφή του Θρύλου

Το δεύτερο τεκμήριο ήταν η παρουσία σε ομάδες μεγαλύτερου διαμετρήματος. Όπως αυτή στον Ολυμπιακό. Οι “ερυθρόλευκοι”, την περίοδο 2001-02, του έδωσαν μονοετές συμβόλαιο για 1 εκατομμύριο δολάρια. Ο σύλλογος “διψούσε” για τίτλους και ο Φορντ ανέλαβε την ευθύνη της επιστροφής στον δρόμο της δόξας. Από το 1997 και το “τριπλ κράουν” είχαν να πανηγυρίσουν οι Πειραιώτες. Η εξαργύρωση δεν άργησε να έρθει. Ο Φορντ ήταν από τους πρωταγωνιστές στην κατάκτηση του Κυπέλλου Ελλάδας. Μάλιστα, στον ημιτελικό με τον Παναθηναϊκό είχε 20 πόντους, 7 ασίστ, 3 ριμπάουντ. Στην Ευρωλίγκα, βοήθησε σημαντικά στο να φτάσει μία ανάσα από το φάιναλ φορ και πήρε και πάλι τον τίτλο του πρώτου σκόρερ με 24.8 πόντους μέσο όρο. Ο Ολυμπιακός έχασε το πρωτάθλημα από την ΑΕΚ, όμως η τύχη του ίσως να ήταν διαφορετική αν ο Φορντ δεν έχανε τους δύο τελευταίους αγώνες λόγω τραυματισμού. Στον πέμπτο τελικό θα μπορούσε να είναι στο παρκέ, αφού πήγε στον προπονητή του (Σούμποτιτς) και του ζήτησε να αγωνιστεί. Αυτός δεν τον πίστεψε και δεν τον χρησιμοποίησε.

Αποφασισμένος

Το τρίτο και πιο σημαντικό τεκμήριο ήταν η μάχη να κερδίσει τη ζωή του. Λίγο πριν τη σεζόν 1997-98 διαγνώστηκε ότι έχει λευχαιμία. Η τότε ομάδα του, ο Παπάγου, υποχρεώθηκε να λύσει τη συνεργασία τους. Η θεραπεία που ακολούθησε τον άφησε εκτός για ένα χρόνο (ο σύλλογος τον τίμησε με μια συγκινητική γιορτή το 2012). Ήταν όμως αποφασισμένος.... Υπέγραψε στον Σπόρτιγκ και τον βοήθησε να αποφύγει τον υποβιβασμό. Ακολούθησε το Περιστέρι. Ακόμη κι όταν η αρρώστια ήταν σε προχωρημένο στάδιο, αυτός έκανε αυτό που ήξερε να κάνει καλύτερα απ' όλους: Να σκοράρει. Τη σεζόν 2003-04 αγωνίστηκε με τη φανέλα της Σκαβολίνι και σκόραρε 22.2 μέσο όρο. Απεβίωσε σε ηλικία 32 ετών. Το 2004 η Ευρωλίγκα αποφάσισε να τον τιμήσει δίνοντας το όνομα του στο βραβείο του πρώτου σκόρερ.