ΔΕΙΤΕ ΤΑ LIVE
"Το μικρό ψάρι"

«Το μικρό ψάρι» που μας... πετσόκοψε! (vid & pic)

Το Gazzetta Weekend Journal παρουσιάζει την ταινία του Γιάννη Οικονομίδη που μας πετσόκοψε δίχως έλεος με τον εκπληκτικό Βαγγέλη Μουρίκη.

“Το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό”, λένε και έχουν δίκιο. Κυνικό, ωμό, αμείλικτο. Δεν ισχύει μόνο στη θάλασσα, ισχύει και μεταξύ των ανθρώπων. Υπάρχει όμως μια διαφορά και είναι εις βάρος μας. Στα ψάρια δεν υπάρχει αμφισβήτηση ποιο είναι το μικρό και ποιο το μεγάλο ψάρι. Στους ανθρώπους δεν ξεχωρίζει πάντα το μεγάλο από το μικρό, κάποιες φορές όλοι είναι μεγάλοι και συμπεριφέρονται ως τέτοιοι, ή θέλουν να φέρονται ως τέτοιοι. Σε αυτή την περίπτωση ο φυσικός νόμος ακούει σε κάτι άλλο: ο θάνατος σου η ζωή μου. Αυτή είναι η κοινωνία μας, αυτό απαιτεί το κυρίαρχο οικονομικό σύστημα από εμάς. Αν είσαι το  μικρό ψαρί φρόντισε να συμπεριφερθείς ως μεγάλο και μπορείς να σωθείς. Αυτό που δεν καταλαβαίνουμε εμείς τα μικρά ψάρια είναι ότι ποτέ δεν θα γίνουμε μεγάλα ψάρια σε αυτές τις συνθήκες. Εγκλωβιζόμαστε όμως –ηθελημένα και μη- και θυσιάζουμε ανθρωπιά, αξιοπρέπεια, αρχές, αξίες. Ο εγωισμός, ο ατομισμός, η προτεραιότητα στα υλικά αγαθά και η πνευματική σύγχυση δημιουργούν ψάρια έτοιμα προς κατανάλωση. Η καταστροφή του άλλου γίνεται σταθερά και η δύναμη του μεγάλου ψαριού διαιωνίζεται, μεγαλώνει και δεν αμφισβητείται επί της ουσίας. Ο Γιάννης Οικονομίδης μας έδειξε ακριβώς αυτό στην ταινία του “Το μικρό ψάρι”.

Δικαιοσύνη με σφαίρες

Πριν πούμε οτιδήποτε, και μόνο για την ατάκα “πώς τους πετσόκοψες έτσι ρε;” το δημιούργημα του Οικονομίδη αξίζει να σχολιαστεί. Έχει περάσει ήδη στη λαϊκή κουλτούρα και την αργκό φρασεολογία. Αν θέλετε, ωστόσο, να έχετε ξεκάθαρη εικόνα για το φιλμ, σκεφτείτε τον “Ταξιτζή” του Σκορσέζε μέσα στη συνθήκη ενός σκληρού φιλμ νουάρ! Ο πρωταγωνιστής του Οικονομίδη ζει σε μια κοινωνία που έχει χάσει κάθε ηθική αξία, οι μαφιόζοι καλύπτουν κάθε κενό και οι απλοί άνθρωποι ενδίδουν στη διαφθορά, δέχονται την αναξιοπρέπεια και δεν αισθάνονται τη σήψη. Ο μοναχικός ήρωας φτάνει μέχρι τα άκρα και εκτελεί συμβόλαια θανάτου. Κάνει τη διαδρομή “αθώα αφετηρία-στυγνή δολοφονία” χωρίς να ιδρώσει. Το ενδιάμεσο το προσπερνά αλλά δεν μπορεί να το αφήσει στην τύχη του. Τον προκαλεί, τον ενοχλεί, του θυμίζει ότι υπάρχει ακόμη κάτι καλό στην κοινωνία, κι ας συνθλίβεται από την ανέχεια, τη φτώχεια, την οικονομική κρίση. Το ξεπούλημα των σωμάτων, η εξαπάτηση, το κόψιμο κάθε οικογενειακού δεσμού, η προδοσία της φιλίας, όλα αυτά είναι –γι’ αυτόν- χειρότερα εγκλήματα. Αυτός μπορεί έχει το όπλο και είναι το μεγάλο ψάρι, όμως η πίεση που δέχεται από την κοινωνία τον ακυρώνει. Αν αυτός σκοτώνει ανθρώπινα σώματα, κάποιοι άλλοι σκοτώνουν κατ’ εξακολούθηση το σώμα της κοινωνίας, στην ουσία το μέλλον των παιδιών της. Ε, σαν άλλος τιμωρός και μοναχικός αστυνόμος απονέμει κοινωνική δικαιοσύνη, με τις σφαίρες κι ένα βλέμμα παγερό. Το μικρό ψάρι σκοτώνει τα τέρατα που ξερνά το μεγάλο.

Ρε Μουρίκη, πώς τους πετσόκοψες έτσι;

Ο Στράτος Καραμάνης, στα 19 του, διέπραξε έγκλημα πάθους. Στη φυλακή τον προστατεύει ο αρχινονός Λεωνίδας. Μάλιστα, στη διάρκεια συμπλοκής τον σώζει και ο Στράτος δεν το ξεχνά. Εκτός φυλακής εργάζεται τα βράδια σε αρτοποιείο, πρατήριο, και το πρωί “δουλεύει” με το πιστόλι. Ο αδερφός του Λεωνίδα, ο Γιώργος, σχεδιάζει την απόδραση του. Ο Στράτος κάνει ό,τι μπορεί για να βοηθήσει, θέλει να ξεπληρώσει το χρέος του. Την ίδια στιγμή στη γειτονιά του, ο “νονός” της περιοχής, του ζητά να δουλέψει μαζί του. Απ’ αυτόν δέχονται χρήματα δύο φίλοι του Λεωνίδα, η Βίκυ και ο Μάκης. Όταν έρθει η στιγμή που οι σταθερές του Στράτου θα καταρρεύσουν, οι σφαίρες θα πάνε συστημένες στους ανήθικους, τους διεφθαρμένους. Ο Οικονομίδης στο εξαθλιωμένο σκηνικό της ελληνικής κοινωνίας βλέπει το χειρότερο και σωστά. Το φανταστικό του ανήθικου τιμωρού είναι μια προειδοποίηση για την κατηφόρα της ανθρωπότητας. Το μικρό ψάρι μπορεί να δαγκώσει, να πληγώσει, να σκοτώσει, όμως πάντα μικρό θα ναι. Αυτοί που δίνουν την εντολή για να πατηθεί η σκανδάλη θα ναι πάντα τα μεγάλα και δυστυχώς ατιμώρητα ψάρια.

Ο Βαγγέλης Μουρικής δίνει ρεσιτάλ ερμηνείας και παρασύρει το υπόλοιπο καστ. Η φωτογραφία του Δημήτρη Κατσαϊτη και το μοντάζ του Γιάννη Χαλκιαδάκη προσφέρουν την ήρεμη δύναμη της ταινίας, ενώ η μουσική του Μπάμπη Παπαδόπουλου “ντύνει” όπως πρέπει τις σιωπές, το αστικό τοπίο, τα βλέμματα. Η σκληρή γλώσσα, ο ωμός ρεαλισμός και εδώ λειτουργούν και εξυπηρετούν την αφήγηση της ιστορίας. Η ταινία έκανε αίσθηση και ήταν υποψήφια για βραβεία στο Φεστιβάλ Βερολίνου. Ξεχώρισε στα βραβεία της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου και στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, το 2014, 2015.

Επόμενα Άρθρα

Ξημερώνει υπέροχα με Χαρούλα και ONIRAMA! (vid)

Ξημερώνει υπέροχα με Χαρούλα και ONIRAMA! (vid)

Οι ONIRAMA και η Χάρις Αλεξίου παρουσιάζουν μία νέα και πολύ ξεχωριστή εκτέλεση του τραγουδιού «Ξημερώνει» γεμάτη έντονα συναισθήματα και εικόνες.

Νάγια: Σε ρυθμούς... Oriental και όχι μόνο (pics)

Νάγια: Σε ρυθμούς... Oriental και όχι μόνο (pics)

H Νάγια περιμένει πώς και πώς το άνοιγμα των clubs προκειμένου να συνεχίσει να... βάζει φωτιές χάρη στις ικανότητές της να τραγουδάει και να χορεύει.