ΠΑΟΚ: Η στιγμή που (και) το βόλεϊ ανέβηκε στα φτερά του Αετού!

Η σημερινή ημέρα είναι ιστορική για κάθε φίλαθλο του ΠΑΟΚ, καθώς αυτός ο μεγάλος Σύλλογος κλείνει 100 χρόνια ζωής. Χρόνια γεμάτα χαρές, πίκρες, τίτλους, επιτυχίες, αποτυχίες και αγάπη. Απεριόριστη αγάπη από τον κόσμο του που χωρίς δόση υπερβολής ζει και αναπνέει γι' αυτά τα τέσσερα γράμματα.

Σε έναν τόσο μεγάλο Σύλλογο όπως είναι ο ΠΑΟΚ, είναι πολλά τα τμήματα που έχουν δώσει χαρές στους φίλους του. Εδώ όμως θα ασχοληθούμε με το βόλεϊ ανδρών. Ένα τμήμα που μπορεί να άργησε να βρει τον δρόμο του, αλλά μόλις το έκανε δεν σταματά να μαζεύει τίτλους και επιτυχίες. Ένα τμήμα που ουσιαστικά όλα άλλαξαν στις 29 Απριλίου του 2015, ημέρα που για πρώτη φορά ανέβηκε στην κορυφή κατακτώντας το παρθενικό του πρωτάθλημα.

Ξέρετε, το δύσκολο δεν είναι να φτάσεις να διεκδικείς τίτλους. Και αυτό εννοείται είναι σημαντικό, δεν το συζητώ καν αυτό, αλλά το απείρως πιο σημαντικό είναι να μπορέσεις να κάνεις το επόμενο βήμα και να ανέβεις στην κορυφή. Για να το πετύχει μια ομάδα αυτό χρειάζεται παίκτες που έχουν μάθει να είναι νικητές, που δεν συμβιβάζονται με τίποτα άλλο από την πρώτη θέση.

Ο ΠΑΟΚ τη συγκεκριμένη χρονιά έκανε αυτό ακριβώς. Σε ένα σύνολο με ποιοτικούς και καλούς παίκτες, έβαλε δύο νικητές, τον Βασίλη Κουρνέτα και τον Ερνάντο Γκόμες, οι οποίοι μαζί με τον σπουδαίο Σαφράνοβιτς, τον εξαιρετικό Χιμένεθ, τον πύργο Ρανγκέλ, το «τρελό» ΠΑΟΚτσάκη Παντακίδη και τον Γκαρά που «σκούπιζε» τα πάντα στην πίσω ζώνη έκαναν το όνειρο πραγματικότητα, αφού βέβαια στον πάγκο βρήκαν έναν άνθρωπο που επίσης ήξερε να παίρνει τίτλους, μιλάμε φυσικά για τον Γιάννη Καλμαζίδη. Και δεν το έκαναν έτσι απλά, αλλά μπροστά σε πάνω από 10.000 κόσμο που είχαν γεμίσει ασφυκτικά κάθε γωνία στο Παλατάκι.

Προσωπικά θυμάμαι την κάθε στιγμή του συγκεκριμένου πρωταθλήματος. Ακόμα και το ταξίδι με τον καλό φίλο πρώτα από όλα και μετά καλό συνάδελφο, τον Δημήτρη Τυχάλα που ξεκινήσαμε για την Θεσσαλονίκη και επειδή γίνονταν έργα στα Τέμπη κάναμε ολόκληρο γύρο από χωριά της Λάρισας με κίνδυνο να μείνουμε από βενζίνη, ένα ωραίο ταξίδι στο οποίο δεν θα ξεχάσω πως μιλάγαμε για τις οικογένειές μας και όταν του είπα πως οι αδερφές μου έχουν 11 παιδιά γελούσε, όχι γιατί του φαινόταν μεγάλος αυτός ο αριθμός, αλλά γιατί μόνο από έναν αδερφό έχει 12 ανίψια, τα οποία όλα και τα δικά μου και τα δικά του εύχομαι να πετύχουν όλα όσα ονειρεύονται στην ζωή τους.

Πάμε όμως στο μεγάλο παιχνίδι. Προορισμός ήταν το κλειστό της Πυλαίας, εκεί που πραγματικά πολλές ώρες πριν το πρώτο σερβίς άρχισε να γεμίζει. Φτάνοντας στο Παλατάκι νόμιζες ότι ήσουν έξω από την Τούμπα λίγες ώρες πριν από ένα μεγάλο ευρωπαϊκό ματς του ΠΑΟΚ ή ένα ντέρμπι τίτλου στο ελληνικό πρωτάθλημα. Οι καντίνες με τα βρώμικα που είχαν ανάψει τα κάρβουνα από νωρίς το μεσημέρι και οι εκατοντάδες που έψαχναν απεγνωσμένα ένα εισιτήριο (τελικά μπήκαν όλοι αφού είχε πάνω από 10.000 κόσμο) ήταν εικόνες που ούτε κατά διάνοια δεν είχαν ζήσει ποτέ οι άνθρωποι της ομάδας βόλεϊ του Δικεφάλου.

Όποιοι ήταν εκεί την συγκεκριμένη ημέρα έβλεπαν την δίψα που δεν είχε μόνο ο κόσμος, αλλά και όλα τα μέλη της ομάδας. Όλοι ζούσαν για την στιγμή της κατάκτησης του πρώτου πρωταθλήματος στην ιστορία του βόλεϊ. Είχαν παλέψει πολύ γι' αυτό, χωρίς να καταφέρουν να φτάσουν ούτε μία φορά στην πηγή και τώρα δεν ήθελαν απλά να χαρούν την συμμετοχή στον τελικό, αλλά να πιούν και νερό, να ξεδιψάσει όλο το είναι τους.

Μπορεί σε έναν τελικό, ειδικά απέναντι σε έναν τόσο μεγάλο αντίπαλο όπως είναι ο Ολυμπιακός, τα πάντα να είναι ανοικτά, όσον αφορά τα αποτελέσματα, ωστόσο όσοι ήμασταν στο γήπεδο εκείνη την ημέρα, 11 χρόνια πριν, βλέπαμε μια σιγουριά στα πρόσωπα όλων. Μια σιγουριά πως τώρα ήρθε η ώρα να γραφτεί ιστορία. Και αυτό ακριβώς έγινε, γράφτηκε η ιστορία που συνεχίζεται μέχρι και τώρα, γιατί από εκείνη την ημέρα ο ΠΑΟΚ παρέμεινε στους μεγάλους και είτε κατακτά κάποιον τίτλο, Πρωτάθλημα, Κύπελλο, Λιγκ Καπ ή Σούπερ Καπ, είτε είναι εκεί για να τα διεκδικήσει.

Εκείνη η ημέρα άλλαξε εντελώς τον δρόμο ενός τμήματος που ήταν στην σκιά του ποδοσφαίρου και του μπάσκετ. Φυσικά κανείς δεν λέει πως το βόλεϊ στον ΠΑΟΚ ή σε οποιαδήποτε ελληνική ομάδα θα φτάσει στο επίπεδο αναγνωρισιμότητας των δύο άλλων αθλημάτων, αλλά από εκείνη την στιγμή ειδικά στον «δικέφαλο του βορρά» το βόλεϊ πήρε και αυτό μια θέση στην καρδιά του φιλάθλου της ομάδας. Και το άλλαξε γιατί και κατακτήθηκε ο τίτλος, αλλά και γιατί η ατμόσφαιρα ήταν από τις καλύτερες που έχουν υπάρξει σε ελληνικό γήπεδο βόλεϊ.

Χωρίς την παραμικρή υπερβολή, δεν μπορούσαμε να ακούσουμε ούτε τον διπλανό μας και όταν θέλαμε κάτι στέλναμε μηνύματα. Για τόση φασαρία μιλάμε! Στο καθαρά αγωνιστικό κομμάτι, οι «ασπρόμαυροι» έκαναν με άνεση το 2-0 μετατρέποντας σε... κόλαση το Παλατάκι και στο τρίτο είδαμε ένα μεγάλο ντέρμπι. Ένα ντέρμπι με τις δύο ομάδες να πηγαίνουν πόντο πόντο μέχρι το 23-23 και όλα κρίθηκαν στο μπλοκ που έκανε ο Κουρνέτας στον αντίπαλο, αλλά πολύ καλό του φίλο, Κώστα Χριστοφιδέλη. Ένα μπλοκ που έκανε τους πάντες να ξεσπάσουν.

Ο Κουρνέτας έτρεξε να αγκαλιάσει τον Καλμαζίδη, ο Αχιλλέας Τζήκας χοροπηδούσε σαν παιδί, όλοι έγιναν ένα κουβάρι, ο Παντακίδης έκλαιγε, ο κόσμος δεν μπορούσε να πιστέψει πως αυτό το τμήμα κατάφερνε να φτάσει στην κορυφή για πρώτη φορά και γέμισε τον αγωνιστικό χώρο σηκώνοντας στα χέρια τους παίκτες και τον προπονητή. Όλα ήταν μια μεγάλη, μια τεράστια γιορτή που όσοι βρέθηκαν εκείνη την ημέρα στο γήπεδο την έζησαν με την ψυχή τους, γιατί ναι κάθε πρωτάθλημα, κάθε τίτλος είναι σημαντικός, αλλά ο πρώτος πάντα θα είναι ο πιο γλυκός. Αυτός που δεν πρόκειται ποτέ να ξεχάσεις.

Με αφορμή τα 100 χρόνια του ΠΑΟΚ θυμήθηκα και εγώ το πρώτο πρωτάθλημα για το βόλεϊ του συγκεκριμένου Συλλόγου. Ένα πρωτάθλημα σε ένα κατάμεστο Παλατάκι που έγραψε την δική του ιστορία στο άθλημα. Χρόνια πολλά ΠΑΟΚ γεμάτα επιτυχίες. ευχή που προσωπικά δίνω σε όλες τις ομάδες και όλες μαζί να καταφέρουν να ανεβάσουν ακόμα πιο ψηλά αυτό το άθλημα...

ΥΓ: Ο Κουρνέτας είχε πάρει τίτλους με Ολυμπιακό, είχε παίξει σε Ρωσία όταν το να παίξεις σε ένα τόσο σπουδαίο πρωτάθλημα μόνο εύκολο δεν ήταν, είχε φτάσει τα 39 και πανηγύριζε σαν να μην είχε κερδίσει απολύτως τίποτα στην τεράστια καριέρα του. Και το έκανε γιατί γνώριζε πολύ καλά πως συνέβαλλε τα μέγιστα στο να γραφτεί ιστορία, όχι απλά ως παίκτης, αλλά ως ηγέτης της ομάδας.

ΥΓ1: Για να είμαι σωστός η ιστορία άρχισε να γράφεται για το τμήμα αυτό στις 15 Μαρτίου του 2015, όταν και κατακτήθηκε ο πρώτος χρονικά τίτλος του τμήματος. Φυσικά μιλάμε για το Κύπελλο στην Σύρο. όταν στο κλειστό της Ερμούπολης νίκησε με 3-1 τον Ολυμπιακό. Αυτό το νταμπλ ήταν και το πρώτο συνολικά για κάθε τμήμα του ΠΑΟΚ, κάτι που το κάνει ακόμα πιο σημαντικό.