Εθνική Γυναικών: Στεναχώρια για τον αποκλεισμό, αισιοδοξία για το μέλλον

Η αλήθεια είναι πως μετά από μία νίκη ή μια πρόκριση όλα πηγαίνουν ρολόι και όλοι παίκτες-παίκτριες και τεχνική ηγεσία τα πηγαίνουν τέλεια, ενώ σε μια ήττα φταίνε οι πάντες ή για την ακρίβεια ψάχνουμε να βρούμε ποιοι φταίνε. Φυσικά αυτό αναμένεται να γίνει και τώρα. Αν η Εθνική νικούσε την Γαλλία και περνούσε στις 16 καλύτερες ομάδες του κόσμου, τα πάντα θα ήταν τέλεια, ενώ τώρα με την ήττα ψάχνουμε να βρούμε τα λάθη του Οικονόμου ή αν η Λαμπρινή έπρεπε να δώσει στην Ανθούλη στο 23-24 του τρίτου σετ.

Προσωπικά καταλαβαίνω πως ειδικά ο συγκεκριμένος αποκλεισμός πόνεσε πολύ, αλλά από την άλλη αυτό είναι και το αισιόδοξο. Πόνεσε γιατί πλέον όλοι είδαμε πως υπάρχει μια Εθνική με στοιχεία μεγάλης ομάδας. Μια Εθνική που δείχνει πως το μέλλον της ανήκει και πως σίγουρα θα μας προσφέρει μεγάλες στιγμές τα επόμενα χρόνια.

Το ελληνικό βόλεϊ μετά το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα της Τουρκίας, εκεί όπου η Εθνική Ανδρών ξεκίνησε με το εντυπωσιακό τρία στα τρία κόντρα σε Σλοβακία (3-2), Σλοβενία (3-1) και Ισπανία (3-0) ήθελε μία νίκη για να βρεθεί στα ημιτελικά κόντρα σε Γερμανία, Πολωνία και Γαλλία, αλλά έχασε με 1-3, 0-3 και 1-3 αντίστοιχα, όχι δεν έχει επιτυχίες, αλλά δεν μας έχει δώσει το δικαίωμα να ονειρευτούμε. Τα παιχνίδια της Τουρκίας ήταν η τελευταία φορά που σκεφτήκαμε πως κάτι καλό γίνεται, για να προσγειωθούμε ανώμαλα.

Από εκείνη την διοργάνωση και μέχρι και το φετινό Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Ταϊλάνδης, δεν υπήρξε κάποια υπέρβαση, δεν υπήρξε κάποια αφορμή για να μπορούμε να αισιοδοξούμε. Μια αισιοδοξία που έκανε την εμφάνισή της στην Τσιάνγκ Μάι, την πόλη που αγωνίστηκαν τα κορίτσια του Απόστολου Οικονόμου.

Η Εθνική πήγε στην Ταϊλάνδη χωρίς το μεγάλο της αστέρι, την Ανθή Βασιλαντωνάκη που τραυματίστηκε σοβαρά λίγες μέρες πριν η αποστολή πετάξει για την συγκεκριμένη χώρα. Μια απίστευτα σημαντική απουσία, καθώς μιλάμε για μια από τις καλύτερες ακραίες στον κόσμο που αγωνίζεται με μεγάλη επιτυχία στο δυνατό πρωτάθλημα της Τουρκίας. Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας, μετά την τεράστια αυτή απουσία, οι περισσότεροι περιμέναμε να δούμε μια Εθνική που θα χάσει τρία παιχνίδια και θα ήμασταν ευχαριστημένοι αν πάλευε τα ματς.

Το τελευταίο μάλιστα προσωπικά το είχα πει και στον κόουτς πριν φύγει η αποστολή. Πως το σημαντικό για την ομάδα που επιστρέφει μετά από 23 χρόνια σε τέτοια διοργάνωση είναι να παλέψει και ας φύγει με τρεις ήττες. Ό,τι παραπάνω έκανε θα ήταν υπέρβαση, μια υπέρβαση που παραλίγο να την κάνει στον απόλυτο βαθμό και για λεπτομέρειες δεν τα κατάφερε.

Η νίκη επί του Πουέρτο Ρίκο και μάλιστα με εμφατική εμφάνιση, αλλά και η μάχη με την Γαλλία μας κάνουν πραγματικά να αισιοδοξούμε για την συνέχεια. Ναι όλοι θέλαμε να περάσουμε, αλλά είναι ίσως η πρώτη φορά που ένας αποκλεισμός σε κάνει να νιώθεις πως ουσιαστικά το ταξίδι τώρα ξεκινάει. Όταν αποκλείστηκε η Εθνική Ανδρών στην Τουρκία όσοι ασχολούμαστε με το άθλημα νιώθαμε πως υπήρξε ένας τέλος εποχής και η απαισιοδοξία για την συνέχεια είχε κάνει για τα καλά την εμφάνισή της και όπως έδειξε και η συνέχεια, όχι άδικα.

Τώρα όλοι νιώθουμε πως η συγκεκριμένη ομάδα έχει το μέλλον δικό της. Έχει παίκτριες που παρότι βρίσκονται σε μικρή ηλικία έχουν καταφέρει σπουδαία πράγματα όπως η Ανθούλη, ενώ ακόμα και η αρχηγός, Όλγα Στράντζαλη είναι κάτω από 30. Ναι θα πείτε πως οι ευκαιρίες δεν πρέπει να χάνονται και συμφωνώ, αλλά από την άλλη είμαι σίγουρος πως θα έρθουν και άλλες και αυτές τα κορίτσια θα τις εκμεταλλευτούν. Το μέλλον τους ανήκει και αυτό θα φανεί. Η αρχή έγινε στην Ταϊλάνδη και το ταξίδι θα συνεχιστεί με προορισμό ένα μετάλλιο σε μεγάλη διοργάνωση, ένα όνειρο που αυτή η ομάδα μπορεί να το κάνει πραγματικότητα...

ΥΓ: Προσωπικά το ίδιο αισιόδοξος είμαι και για την Εθνική Ανδρών. Όχι για μετάλλιο, αλλά για συμμετοχές σε Ευρωπαϊκά και Παγκόσμια Πρωταθλήματα με αξιόλογες παρουσίες. Αρκεί φυσικά η ομοσπονδία να συνεχίσει να έχει τις Εθνικές μας σε Golden League και γιατί όχι και VNL και όχι οι παίκτες να κάνουν διακοπές τα καλοκαίρια την στιγμή που όλος ο κόσμος θα παίζει βόλεϊ...