Αιώνια πιστός... Φρανκ Λάμπαρντ (vids)

Στην ηλικία των 38, με τη θητεία του στο MLS να έχει ολοκληρωθεί και τις σκέψεις για την επόμενη «μέρα» στη ζωή του να έχουν κάνει την εμφάνισή τους, ο Φράνκι, θεώρησε πως είχε φτάσει πλέον η στιγμή και για εκείνον, να παρακολουθεί την αγαπημένη του Τσέλσι είτε από την εξέδρα, είτε από την τηλεόραση, έχοντας αποδεχθεί το γεγονός πως όσο μεγαλώνει ο άνθρωπος, ο οργανισμός του στέλνει «μηνύματα».

Και αυτά τα μηνύματα τα έλαβε και τα μελέτησε πολύ σωστά ο Φρανκ Λάμπαρντ, ακόμα κι αν πριν από λίγο καιρό είχε αφήσει ανοιχτό παράθυρο για να συνεχίσει, τονίζοντας μάλιστα πως «αισθάνομαι πολύ καλά. Εάν συνεχίσω να παίζω θα είναι τέλεια. Δεν θέλω να φανώ αλαζόνας, αλλά αυτό που κάνω είναι ιδανικό για εμένα και την οικογένεια μου» και παρά το γεγονός πως όπως υποστήριξε είχε καλές και δελεαστικές προτάσεις για να συνεχίσει, έριξε τους τίτλους τέλους.

Οι μεγαλύτερες διοργανώσεις στη Vistabet. Παίξε νόμιμα με προσφορά ημέρας στο Ολυμπιακός - Αρης.

Στο ερώτημα για τα όσα θα μείνουν στο μυαλό του ποδοσφαιρικού κόσμου και πιο συγκεκριμένα στους οπαδούς της Τσέλσι, ο Λάμπαρντ μπορεί να υπερηφανευτεί για την απάντηση. Τίμιος, εργάτης, αρχηγός, «βράχος», αφοσιωμένος, «στρατιώτης» και ποδοσφαιριστής που σε έκανε να τον σέβεσαι για όσα έβγαζε στο γήπεδο και για τον «ρομαντισμό» ο οποίος διατηρείται σε ελάχιστους ποδοσφαιριστές.

Από τη Γουέστ Χαμ και την... είσοδό του στο επαγγελματικό, αγγλικό ποδόσφαιρο, στην Τσέλσι, τη Μάντσεστερ Σίτι και τη New York City FC.

Έπειτα από 14 τίτλους (μαζί και με το Intertoto που είχε πανηγυρίσει με τα «σφυριά» πίσω στο 1999), τρομερές ατομικές διακρίσεις, στιγμές όπως τα back-to-back πρωταθλήματα, τα back-to-back ευρωπαϊκά τρόπαια και άλλα πολλά που έζησε σε 21 χρόνια επαγγελματικής πορείας στα γήπεδα, ο «Φράνκι», αφήνει το ποδόσφαιρο.

Προτού πείσει στη Γουέστ Χαμ, έκανε το... αγροτικό του στην Ουαλία, όπου συμπλήρωσε κάποιες συμμετοχές με τη Σουόνσι με τη μορφή δανεισμού, τη σεζόν 1995-1996.

Από το 1997 και μετά, ήταν πλέον... αναπόσπαστο κομμάτι της 11άδας της Γουέστ Χαμ στα παιχνίδια της ομάδας και την αγωνιστική περίοδο 1998-1999, βοήθησε στην κατάκτηση της 5ης θέσης, η οποία είναι και η υψηλότερη του συλλόγου από καταβολής Πρέμιερ Λιγκ μέχρι και το 2017.

Το 1999 έρχεται η κατάκτηση του πρώτου του «τίτλου» με τα «σφυριά», το Intertoto, σε διπλό τελικό με τη Μετς. Βέβαια, εκείνη η διοργάνωση ανέδειξε... τρεις νικήτριες ομάδες, οι οποίες συμμετείχαν την επόμενη σεζόν στο Κύπελλο UEFA ως έπαθλο.

Το 2001, έρχεται η μέρα που μετακομίζει, αλλάζει γειτονιά στην αγγλική πρωτεύουσα, βάζει τη μπλε φανέλα και αλλάζει ολόκληρη η ζωή του. Όχι μονάχα η καριέρα του. Έναντι 13 εκατ.ευρώ (11 εκατ.λίρες τότε), υπογράφει το πρώτο του συμβόλαιο συνεργασίας με τους «μπλε», έχοντας δει έναν μήνα νωρίτερα τον πατέρα του, Φρανκ Λάμπαρντ τον πρεσβύτερο, αλλά και τον θείο του, Χάρι Ρέντναπ, ν' αποχωρούν από τη Γουέστ Χαμ.

«Θα είμαι ευγνώμων στη Γουέστ Χαμ για την ευκαιρία που μου έδωσε, αλλά όλοι ήξεραν τις φιλοδοξίες μου και την επιθυμία μου για το επόμενο βήμα, είχε δηλώσει τότε». Το πρώτο του γκολ στην Πρέμιερ με τη μπλε φανέλα, θα ερχόταν σε ματς με τη Μπόλτον, τον Δεκέμβρη του 2001...

Με την έλευση του Ζοσέ Μουρίνιο στην Τσέλσι, το καλοκαίρι του 2004 και τον Ρομάν Αμπράμοβιτς στην κεφαλή του συλλόγου όσον αφορά στα διοικητικά, η ομάδα θα άλλαζε επίπεδο... Έπειτα από 50 χρόνια αναμονής, θα έφτανε στο πρώτο πρωτάθλημα, τον Απρίλη του 2005 έπειτα από μια εκτός έδρας νίκη επί της Μπόλτον, με τον Λάμπαρντ να σκοράρει και να τοποθετεί εκείνο το γκολ ανάμεσα στα καλύτερα και πολυτιμότερα της καριέρας του.

Ανάμεσα στα γκολ που ο ίδιος έχει επιλέξει στο top-3 των όσων πέτυχε (211 τέρματα σε 429 συμμετοχές στην Τσέλσι με 41 εκ των γκολ να προέρχονται έξω από τη μεγάλη περιοχή του αντιπάλου), συμπεριέλαβε ένα τρομερό γυριστό σουτ απέναντι στη Μπάγερν Μονάχου στο «Στάμφορντ Μπριτζ» για το Τσάμπιονς Λιγκ, το 2005, αλλά και τη λόμπα από τρομερά δύσκολη θέση, στο «Καμπ Νόου», έναν χρόνο αργότερα.

Μια από τις πιο συγκινητικές στιγμές που βίωσε στο ποδόσφαιρο γενικότερα κι όχι απλά με την Τσέλσι, ήταν το 2008, στα ημιτελικά του Τσάμπιονς Λιγκ απέναντι στη Λίβερπουλ.

Στο εντός έδρας παιχνίδι κι αφού λίγες μέρες νωρίτερα είχα χάσει την αγαπημένη του μητέρα, ο Λάμπαρντ σκόραρε από την άσπρη βούλα, έτρεξε στο κόρνερ, έβγαλε το μαύρο περιβραχιόνιο, έκλαψε, ο πατέρας του δάκρυσε στα επίσημα και εκείνα τα λεπτά θα μείνουν για πάντα χαραγμένα στη μνήμη του. Ακόμα κι αν δεν... τίμησε κάποια από τα τελευταία λόγια της μητέρας του, η οποία του είχε πει να μη βγάλει ποτέ τη μπλε φανέλα, ο Φράνκι ξέρει πολύ καλά ότι την έχει περήφανη...

Στον τελικό του Κυπέλλου Αγγλίας, το 2009, πετυχαίνει το νικητήριο γκολ με μακρινό σουτ, νικώντας τον Τιμ Χάουαρντ (με αντίπαλο την Έβερτον το παιχνίδι) για να ολοκληρώσει την ανατροπή έπειτα και από το γκολ με το οποίο είχε ισοφαρίσει ο Ντιντιέ Ντρογκμπά.

Τη αμέσως επόμενη σεζόν σταματάει στα 22 τέρματα στο πρωτάθλημα, 27 σε σύνολο σε όλες τις διοργανώσεις, μέτρησε 17 ασίστ και η Τσέλσι κατέκτησε Πρέμιερ και Κύπελλο.

Από τις 13 Μαΐου του 2013, είναι και ο πρώτος σκόρερ στην ιστορία των «μπλε» του Λονδίνου! Σε εκτός έδρας παιχνίδι απέναντι στην Άστον Βίλα, ο Λάμπαρντ σκοράρει δις, χαρίζει στην ομάδα τη νίκη (2-1) και ξεπερνά τα 202 τέρματα του Μπόμπι Τάμπλινγκ για ν' αναρριχηθεί στην κορυφή των σκόρερ όλων των εποχών για τον σύλλογο, μέχρι να σταματήσει εν τέλει στα 211.

Τα δύο... κολλητά ευρωπαϊκά τρόπαια θ' αποτελούν το μεγαλύτερο επίτευγμά του με τη μπλε φανέλα. Ξέχωρα από την αρχηγία και τη σημασία που έχει πλέον για την ιστορία της Τσέλσι το όνομά του και η προσφορά του, η κατάκτηση του... παντελώς ανέλπιστου (έπειτα και από την εκτός έδρας ήττα από τη Νάπολι στους «16») Τσάμπιονς Λιγκ το 2012, αλλά και το Γιουρόπα Λιγκ του 2013, πάντοτε θ' αποτελούν από τα κύρια σημεία αναφοράς της καριέρας του.

Όταν η μοίρα τα έφερε έτσι που τέθηκε αντιμέτωπος με την αγαπημένη του Τσέλσι, αποφασίζοντας να παρατείνει για μια χρονιά τη θητεία του στην Πρέμιερ Λιγκ και να παίξει δανεικός στη Μάντσεστερ Σίτι από τη New York City FC, φανέρωσε την αγάπη και τον σεβασμό που τρέφει και θα τρέφει αιώνια στους Λονδρέζους. Σκόραρε στο Etihad για να στερήσει από τους «μπλε» τη νίκη, όμως δεν πανηγύρισε. Όταν επέστρεψε στο «Στάμφορντ Μπριτζ», αποθεώθηκε και ο κόσμος του έδειξε ποιο είναι το «σπίτι».

Ακολούθησαν δύο σεζόν στο MLS με τη φανέλα της New York City, νέες εμπειρίες, έκανε πολύ καλύτερη δεύτερη χρονιά με καθοριστικά γκολ και εξαιρετικές εμφανίσεις, άφησε να δείχνει 38 το έτος της ηλικίας του δίχως όμως να τον επηρεάζει στο αγωνιστικό κομμάτι και την 2α Φεβρουαρίου του 2017, έχοντας μείνει δίχως ομάδα, έριξε τους τίτλους τέλους.

Φράνκι, thanks for the memories!

​