Ο Χάρης Ξύδης... θυμάται το Sportime!

To 1994 μπήκε σαν... σίφουνας στην αθλητική καθημερινότητα όλων! Σε μια εποχή που στα... μανταλάκια κρέμονταν η ιστορική Αθλητική Ηχώ, ο Φίλαθλος και το Φως (οι δύο πρώτες εφημερίδες δυστυχώς δεν υπάρχουν πια) το Sportime βγήκε για να κάνει την... διαφορά! Και την έκανε!

Με χιλιάδες αποκλειστικά θέματα, συνεντεύξεις που πέρασαν στην ιστορία, ρεπορτάζ που... προκάλεσαν και πρωτοσέλιδα που παραμένουν ακόμη ζωντανά στις μνήμες! Όπως εκείνο για τον θάνατο του Οδυσσέα Ελύτη που ακόμη και σήμερα θεωρείται... προχωρημένο για την εποχή του. Ίσως και... αξεπέραστο!

Ο εμπνευστής εκατοντάδων τίτλων και «πρωτομάστορας» του Sportime, o Χάρης Ξύδης μιλάει στο Gazzetta.gr. Ξετυλίγει το κουβάρι των αναμνήσεων, ταξιδεύει 20 χρόνια πίσω και θυμάται...

- Θα προσπαθήσουμε να ξεκινήσουμε από την αρχή. Πως γεννήθηκε η ιδέα της... γέννησης του Sportime και μάλιστα σε μία περίοδο που κυκλοφορούσαν η Ηχώ, ο Φίλαθλος και το Φως;

Η ιδέα για εμάς ήταν να φτιάξουμε μία εφημερίδα που να απενοχοποιήσει τους αναγνώστες των αθλητικών εφημερίδων εκείνη την εποχή. Υπήρχαν άνθρωποι με σοβαρά επαγγέλματα που αγαπούσαν τον αθλητισμό. Όμως όσοι έπαιρναν το αθλητικό φύλλο το έβαζαν μέσα στην πολιτική εφημερίδα που είχαν αγοράσει από το περίπτερο.

Εκείνη την εποχή υπήρχαν στα περίπτερα 4 εφημερίδες. Το Φως, η Ηχώ, ο Φίλαθλος και η Ώρα. Όλες εξαιρετικές εφημερίδες που είχαν και μεγάλη κυκλοφορία. Το Φως πάνω από 60 χιλιάδες, η Ηχώ 50, 35-40 ο Φίλαθλος και 25.000 η Ώρα που ήταν και πιο μικρή σε αναγνωσιμότητα.

Την ιδέα αυτή την είχα στο μυαλό μου πολύ καιρό πριν. Τότε όσοι έπαιρναν αθλητικές εφημερίδες ήταν σαν πολίτες Β' κατηγορίας. Το Sportime το έπαιρναν λοιπόν και δεν χρωματίζονταν. Ο αναγνώστης παράλληλα αποκτούσε και κύρος. Έτσι αντιστράφηκε πλήρως η κατάσταση.

Η πολιτική εφημερίδα άρχισε να μπαίνει πια μέσα στην αθλητική. Η ιδέα λοιπόν γεννήθηκε από τότε που ήμουν διευθυντής στο αθλητικό τμήμα της "Πρώτης". Βέβαια δεν είχα την οικονομική δυνατότητα να βγάλω μόνος μου μία εφημερίδα όμως η σκέψη ήταν εκεί.

Βρέθηκε η ευκαιρία με τον Μιχάλη Ανδρουλιδάκη μετά την αποτυχία της πολιτικής εφημερίδας του που έφερε τίτλο "Η Ελλάδα σήμερα". Όταν έκλεισε αυτή η πολιτική εφημερίδα μας δόθηκε η δυνατότητα να βγάλουμε το Sportime.

- Τελικώς το Sportime έτσι όπως το θυμάστε άλλαξε πολλά πράγματα στον ελληνικό Τύπο;

Τα άλλαξε όλα! Τι να πρωτοθυμηθώ; Το Sportime επέβαλλε την αντικειμενικότητα. Είχε το σλόγκαν "μία εφημερίδα όλης της Ελλάδας, όλων των σπορ και όλων των κατηγοριών". Ήταν η πρώτη εφημερίδα ταμπλόιντ που προέβαλλε όποιο θέμα ήταν στην επικαιρότητα και ας προερχόταν από οπουδήποτε. Από τον Παναθηναϊκό, τον Ολυμπιακό, τον ΠΑΟΚ μέχρι την γυμναστική και την άρση βαρών.

Έδωσε μία άλλη κουλτούρα και μία διαφορετική παιδεία στον χώρο του Τύπου. Είχε σελίδες για όλα τα αθλήματα. Ήταν η πρώτη εφημερίδα με όλους τους αγώνες όλων των κατηγοριών στο ποδόσφαιρο. Έφτιαξε ένα μεγάλο δίκτυο ανταποκριτών και είχε ένα οδοιπορικό που κράτησε 2 χρόνια.

Έβαλε στις εφημερίδες τις Ακαδημίες και τους Νέους. Αποτέλεσε μία επανάσταση με την αρθρογραφία του, τις πολιτικές του σελίδες, σελίδα για τα media και ενώ επέβαλλε τις φωτογραφίες. Δεκάδες φωτογραφίες μέσα σε εσωτερικές σελίδες, που πριν δεν υπήρχαν. Δεν άλλαξε μόνο την ιστορία του αθλητικού Τύπου αλλά και γενικά όλου του Τύπου.

- Πως ήταν η πρώτη περίοδος για την εφημερίδα και πως ήταν να δουλεύετε με σημαντικά ονόματα;

Το Sportime ήταν στο ξεκίνημά του μία παρέα με άτομα που είχαμε συνεργαστεί παλαιότερα. Μάλιστα δεν ερχόταν κανείς μετά την τότε αποτυχία της πολιτικής εφημερίδας. Πήγαμε σε σχολές για να πάρουμε μαθητευόμενους δημοσιογράφους και στραφήκαμε σε ανέργους.

Δεν υπήρχαν ονόματα για εμάς τότε. Καμία φίρμα. Μετά από κάποιους μήνες ήρθαν στην εφημερίδα οι Συρίγος και Σπυρόπουλος, αφότου όμως πρώτα είχαν βεβαιωθεί για την επιτυχία της. Αφότου δηλαδή άρχισε να μεγαλουργεί. Τον 2ο χρόνο ήταν πρώτη σε κυκλοφορία.

Αυτό που υπήρχε ήταν μία συμπαγής ομάδα ανθρώπων που ο καθένας στον τομέα του ήταν ιερομάρτυρας! Θυμάμαι τον Βασιλάτο στο βόλεϊ: 20 ώρες στα τηλέφωνα με το χαρτί δίπλα του για τις σημειώσεις. Εξαιρετικός ρεπόρτερ. Τον Χήτα στον υγρό στίβο που ήταν ιδανικός.

Τα παιδιά του μπάσκετ, τον Σεβαστιάδη, τον Λιανό και την Αμερικάνου, που ήταν ακόμα άγουρα. Σε κάθε τομέα είχαμε άτομα αφοσιωμένα και τρελαμένα με την δημοσιογραφία. Και φυσικά 7,5 χρόνια που ήμουν εγώ εκεί είχαμε την απόλυτη ελευθερία. Δεν κόπηκε ποτέ ούτε "και" σε συντάκτη!

Την πρώτη φορά που κόπηκε το παραμικρό ήταν και εκείνη που παραιτήθηκα. Το Sportime όμως ήταν πρωτοπόρο και σε άλλους τομείς. Το πρώτο θέμα που έβγαζε και η πρώτη σελίδα του έβγαινε με σύσκεψη ατελείωτων ωρών. Συζητούσαμε τα πάντα. Υπήρχε διάλογος, διαφορετικές απόψεις, διχογνωμίες και κόντρες. Άκουγα όμως σοβαρές προτάσεις και γι' αυτό βγάλαμε υπέροχα πρωτοσέλιδα.

- Πως θα χαρακτηρίζατε το πρωτοσέλιδο του Sportime μετά τον θάνατο του Ελύτη; Τι σχόλιο θα κάνατε;

Το πρωτοσέλιδο του Ελύτη με τίτλο "Σσσσ... έφυγε ο Ελύτης" έχει μείνει ειδικά στην παλιά γενιά των εφημεριδάδων. Ήταν το καλύτερο πρωτοσέλιδο του αθλητικού Τύπου και όχι μόνο. Τότε ήταν εντελώς διαφορετικές οι εποχές. Τώρα οι δημοσιογράφοι είναι σαφώς πιο ρηχοί και πολύ λιγότερο καταρτισμένοι. Μην ξεχνάτε πως είχαμε να αντιμετωπίσουμε και πολλούς δυνατούς παράγοντες όπως οι Κόκκαλης και Βαρδινογιάννης.

- Πόσο αισθητή είναι σήμερα η απουσία μίας τέτοιας εφημερίδας από τα περίπτερα;

Το κενό του Sportime είναι κάτι παραπάνω από εκκωφαντικό. Ήταν μακράν η καλύτερη εφημερίδα. Τότε έλεγαν: το έγραψε το Sportime. Και λάθος να έκανε ήξεραν όλοι πως δεν ήταν σκόπιμο. Οι σημερινές εφημερίδες είναι φοβισμένες. Πληγωμένες. Επίσης οι σημερινοί εκδότες δεν αγαπούν την εφημερίδα. Δεν αγαπούν τον έντυπο Τύπο.

Θυμάμαι τον καιρό που η Απογευματινή πουλούσε 300.000 και πλέον φύλλα όταν έχανε 1.000 φύλλα οι αδερφοί Μπότση έκαναν εξόρμηση για να βρουν λύσεις. Έβαζαν χρήματα και στήριζαν την εφημερίδα τους. Σήμερα γίνεται το ανάποδο. Θλίβομαι για πολλά πράγματα στην σημερινή δημοσιογραφία.

Δυστυχώς ακούω, διαβάζω και βλέπω πολλές κοτσάνες. Οι δημοσιογράφοι πρέπει να είναι ελεύθεροι και όχι να ελέγχονται με οποιονδήποτε τρόπο. Το διαδίκτυο από την άλλη που υπάρχει σήμερα είναι ένα σπουδαίο όπλο, όμως και αυτό έχει βαλτώσει. Δεν βλέπω νέες ιδέες και νέα πράγματα.

- Γιατί κατά την γνώμη σας οι εφημερίδες σήμερα... αργοσβήνουν;

Είναι η εξέλιξη των πραγμάτων. Εγώ όταν άρχισα, είχαμε την λινοτυπία. Μετά ήρθε η φωτοσύνθεση, ύστερα οι υπολογιστές και τώρα περάσαμε στην ψηφιακή εποχή. Οι εφημερίδες δεν μπόρεσαν να ακολουθήσουν την εξέλιξη, μένοντας πίσω. Δεν υπάρχουν καινούρια πράγματα. Έβλεπα τις προάλλες την Sportime στο αρχείο που έχω και πράγματα που είχαμε εμείς το 1994 δεν τα βλέπω σήμερα, 20 χρόνια μετά! Παίζει βέβαια τον ρόλο του πως το Sportime ήταν μία οικογένεια. Ο καθένας την θεωρούσε δική του εφημερίδα. Ήταν μία πολύ ξεχωριστή περίπτωση και εγώ ένας πολύ τυχερός διευθυντής. Είχα μεγάλη τύχη που ήμουν επικεφαλής μίας τέτοιας εφημερίδας. Εμείς στο μυαλό μας είχαμε πάντα το πως να έχουμε μία μετατηλεοπτική εφημερίδα. Μία εφημερίδα που θα έδινε συνέχεια στο θέμα που θα έβλεπες ή θα άκουγες.

Που θα έδινε μία άλλη πτυχή και θα κατέθετε στο τέλος την δική της άποψη. Σήμερα παράλληλα λείπουν και οι μεγάλοι δημοσιογράφοι. Με εξαίρεση τον Θόδωρο Νικολαϊδη που είναι ένας αυτοκράτορας του Τύπου και τον μέγιστο εφημεριδά, Σωτήρη Πουλόπουλο δεν υπάρχουν άλλοι. Το διαδίκτυο είναι σίγουρα ένα μεγάλο αγαθό. Διάβαζα μάλιστα τις προάλλες πως ένα πολύ μεγάλο ποσοστό των νέων ενημερώνεται από το internet. Και εκεί οι εφημερίδες δεν τα κατάφεραν. Δεν μπόρεσαν να φτιάξουν ένα μεταδιαδικτυακό μέσο. Κοιτάς την επόμενη μέρα μία εφημερίδα και διαπιστώνεις πως έχεις δει, έχεις διαβάσει ή έχεις ακούσει σχεδόν τα πάντα. Και αυτό ενώ η εφημερίδα μπορεί να κάνει το διαφορετικό. Την διαφορετική συνέντευξη, το διαφορετικό θέμα και τις διαφορετικές αποστολές. Δεν τα βλέπουμε όμως αυτά. Και κάθε αναγνώστης που φεύγει δεν γυρίζει πια...