Εμμανουήλ Καραλής: Το παιδί που "κολύμπησε" από τον πάτο της θάλασσας ως τον αφρό

Αποστολή στο Τόκιο: Πηνελόπη Γκιώνη

Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Βουδαπέστης. Πριν δύο χρόνια ήταν που ήμασταν εκεί για να καλύψουμε μία εξαιρετική διοργάνωση που τα είχε όλα. Η γεύση που μου έχει αφήσει εκείνο το πρωτάθλημα είναι πολύ γλυκιά, ίσως να είναι και το αγαπημένο μου. Ωστόσο, υπήρξαν και κάποιες στιγμές από τότε που έχουν στιβαχτεί σε μία άκρη του μυαλού μου. Δεν πιάνουν πολύ χώρο, γιατί όσα ακολούθησαν από τότε τις έχουν στριμώξει για τα καλά. Ορισμένες φορές, όμως, έρχονται στην επιφάνεια για να μου θυμίσουν τίποτα δεν τελειώνει έτσι απλά.

Πέμπτη μέρα αγώνων, στο πρωινό πρόγραμμα αγωνίζονται και ο Εμμανουήλ Καραλής και ο Μίλτος Τεντόγλου στους προκριματικούς, με μία ώρα διαφορά. Ο Μανόλο ξεκινάει πρώτος. Το αρχικό ύψος είναι 5.35μ, ένα ύψος στο οποίο τώρα ο Μανόλο δεν μπαίνει ούτε για ζέσταμα. Τότε, ξεκίνησε από εκεί. Προκριματικός ήταν, ήθελε να είναι ασφαλής, καλά έκανε. Μπαίνει στο πρώτο άλμα. Άκυρο. «Εντάξει», λέμε, «Συμβαίνουν αυτά θα το κάνει στο επόμενο». Μπαίνει στο δεύτερο άλμα. Άκυρο. «Αποκλείεται να μην το περάσει στο τρίτο άλμα, μην αγχώνεστε», λέμε. Μπαίνει στο τρίτο άλμα. Άκυρο. Κι από ‘κει και πέρα, το κενό.

Ο Εμμανουήλ Καραλής, που εκείνη τη χρονιά στον κλειστό είχε κατακτήσει το πρώτο του μετάλλιο σε διοργάνωση ανδρών (αργυρό στο Ευρωπαϊκό της Κωνσταντινούπολης) έμεινε εκτός τελικού. Ο Εμμανουήλ που τον χειμώνα είχε κάνει νέο πανελλήνιο ρεκόρ με 5.86μ.

Μαζευόμαστε στη μεικτή ζώνη και κοιταζόμαστε. Τι να τον ρωτήσουμε; Τι μπορεί να μας πει κι εκείνος; Η απογοήτευσή του πλημμύρισε τον χώρο μόλις εμφανίστηκε. Ήταν σε σοκ, δεν το πίστευε πως έχει συμβεί αυτό. Τα λαμπερά μάτια που έχει τώρα, τότε ήταν θαμπά και σκοτεινιασμένα. Κενό. Τον ρωτήσαμε τι συνέβη μέσα και η πρώτη του αντίδραση ήταν ένα αμήχανο γελάκι. Δεν γελούσε πραγματικά. Δεν ήξερε τι να πει, πως να διαχειριστεί τη στιγμή. Κι όμως έκατσε και μας μίλησε. Ποτέ, ούτε μία φορά δεν θυμάμαι να έχει αρνηθεί να μας μιλήσει. Είτε είμαστε σε Πανελλήνιο Πρωτάθλημα είτε είμαστε στην άλλη άκρη του κόσμου, εκείνος πάντα θα μας έστω μία κουβέντα. Τότε, μας είπε ό,τι μπορούσε με όση δύναμη είχε, και έφυγε. Για τις επόμενες δύο ημέρες, δεν τον είδε κανείς από την ομάδα. Είχε βυθιστεί, βρισκόταν στον πάτο της θάλασσας.

Χθες, λίγο περισσότερο από δύο χρόνια μετά από εκείνη τη μέρα, είδαμε έναν άλλο άνθρωπο. Τα μάτια του ήταν τόσο λαμπερά, δεν υπήρχε κανένα σκοτάδι μέσα του- αντιθέτως, ακτινοβολούσε. Στον λαιμό του φορούσε το αργυρό μετάλλιο από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του Τόκιο. Πριν δύο χρόνια είχε κάνει τρία άκυρα στο αρχικό ύψος. Τώρα, ανέβηκε στο βάθρο έχοντας ηττηθεί μόνο από τον κορυφαίο άλτη επί κοντώ που έχει δει ποτέ η Γη.

«Είσαι ένας άλλος άνθρωπος», του είπα. «Άλλος άνθρωπος», συμφώνησε και μίλησε για τότε: «Ήταν η στιγμή που σχεδόν τα παράτησα. Είναι σημαντικό να βλέπεις την πορεία όχι ενός αθλητή, ενός ανθρώπου πώς μπορεί να αλλάξει μέσα σε δύο χρόνια, από τον βυθό της θάλασσας κατάφεραν να ανέβω ξανά. Μακάρι όλα τα παιδιά που νιώθουν ότι βρίσκονται σε μια άβυσσο, σε ένα τούνελ, πως δεν υπάρχει σωτηρία, (να ξέρουν πως) τελικά υπάρχει φως στο τούνελ. Όπως το κατάφερα κι εγώ, γιατί η ζωή είναι όμορφη κι αξίζει να τη ζεις με χαμόγελο», μου είπε χθες.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Gazzetta.gr (@gazzetta.gr)

Κι αν τότε τα είχε παρατήσει; Δεν θα μάθουμε ποτέ τι μπορεί να είχε γίνει. Γιατί δεν τα παράτησε ποτέ. Ούτε αυτός, ούτε οι γονείς του που πλέον βλέπουν το παιδί τους να ζει τη ζωή του όπως την είχε ονειρευτεί, ούτε οι προπονητές και συναθλητές που πίστεψαν σε αυτόν και τον βοήθησαν, ούτε οι πραγματικοί φίλαθλοι που μπορούν να καταλάβουν πως και οι αθλητές είναι άνθρωποι και ούτε εμείς που σε κάθε αγώνα του είτε πήγαινε καλά είτε όχι ήμασταν εκεί. Και θα συνεχίσουμε να είμαστε. Προχωράμε.

COSMOTE TELEKOM, Υπερήφανος Χορηγός Εθνικής Ομάδας Στίβου