Αντετοκούνμπο: Το δικό του «Παρίσι-Τέξας»

Οι πόλεις είναι οι άνθρωποί τους και οι άνθρωποι είναι τα χιλιόμετρά τους! Η αφετηρία έχει σημασία, αλλά ελάχιστα γνωρίζεις γι’ αυτήν. Η διαδρομή μετράει πάνω απ’ όλα και το σημείο τερματισμού (;). Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο είναι πολίτης του κόσμου, όπως όλοι μας, είναι ταξιδευτής και flâner. Είναι τύπος που γυρνά διαρκώς στην μπασκετική, παγκόσμια, επικράτεια, γεύεται, «τρώει» τις «σάρκες» των μητροπόλεων της και προσπαθεί, ακόμα και τώρα, να κατανοήσει τα μπασκετικά, αστικά, υπεραστικά, φαινόμενα. Μη νομίζετε ότι απλά παίζει. Μη νομίζετε ότι απλά με ένα αεροπλάνο μετακινείται. Όχι. Ο τόπος και τα όρια του, οι αμέτρητες ονομασίες του, οι συνθήκες ζωής και οι άνθρωποι που βρίσκει και δεν βρίσκει, αυτά είναι που μετράνε και τον οδηγούν στην αέναη διαδρομή του. Ξεκίνησε από τα Σεπόλια και από την καταγωγή του πατέρα του. Τα σοκάκια έγιναν συνοικιακοί δρόμοι και μετά λεωφόροι. Και μετά πτήσεις και βλέμματα στερεωμένα σε ουρανοξύστες, στις ΗΠΑ, στο ΝΒΑ. Τα χρόνια πέρασαν, η αναγνώριση έγινε βεβαιότητα, πρωτάθλημα, χαρά, πίκρα και οι στιγμές τα βήματα που δεν κουράζονται. Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο πραγματώνει και βιώνει την αρχέγονη υπαρξιακή αναζήτηση. Πλέον έχει φτάσει στο δικό του σημείο καμπής. Πλέον διανύει το δικό του «Παρίσι-Τέξας» και βαδίζει παράλληλα με τον κόσμο του Βιμ Βέντερς, του δημιουργού αυτής της κλασικής, πια, ταινίας.

Η ανάμνηση του μέλλοντος

Ο Γιάννης πρέπει να αποφασίσει πού θέλει να πάει, πού θέλει να μείνει, πού θέλει να επιστρέψει. Για το πρώτο θα παίξουν ρόλο η θέλησή του, οι εκπρόσωποι του, οι διοικήσεις των συλλόγων, οι προπονητές, οι αγωνιστικοί συσχετισμοί, τα ανταλλάγματα και η προοπτική. Για το δεύτερο, το συναίσθημα έχει τον πρώτο λόγο. Αυτό που αναδύθηκε όταν ξεκίνησε (ξανά) από το μηδέν. Αυτό που του έδωσε τα πρώτα βλέμματα αναγνώρισης και αυτό που του έδωσε την αποθέωση και την εδραίωση στον κόσμο του ΝΒΑ. Πρωταθλητής, ανταγωνιστής, ένας από τους καλύτερους…
Και πάμε στο τρίτο μέρος του τριμερούς ερωτήματος, στην επιστροφή. Εδώ θα εισέλθει και ο ήρωας του «Παρίσι-Τέξας», ο «Τράβις Χέντερσον». Θα τον λέμε απλά Τράβις, για ευκολία στην αφήγησή μας. Κάθε άνθρωπος βρίσκεται σε διαρκή κίνηση. Δεν ξέρει ποτέ πού θα καταλήξει. Το σίγουρο, όμως, είναι ένα: κάθε βήμα σε φέρνει πιο κοντά στην επιστροφή. Και όχι, δεν θα πούμε το προφανές του τερματισμού της ζωής. Αυτή η επιστροφή, που ενώνει τον Γιάννη και τον Τράβις, είναι αυτή που αφορά το μέρος πού θες να είσαι, να βρίσκεσαι. Έχει να κάνει με τον τόπο που αγάπησες, θα αγαπήσεις, με τα πρόσωπα που δεν ξέχασες και με αυτά που δεν ξεχάσεις. Ο Τράβις είναι χαμένος και δεν θυμάται, αλλά βαθιά μέσα του η ανάμνηση τον οδηγεί, αυτή που κλείνει μέσα της όσα έκανε με την οικογένειά του. Ο Γιάννης μοιάζει χαμένος στο δικό του επαγγελματικό αύριο. Και αυτός, όμως, έχει την ανάμνηση των δικών του και όσα έχει κάνει μαζί τους. Τώρα ψάχνει την ανάμνηση του μέλλοντος του. Το ίδιο έκανε (και κάνει) και ο Τράβις!

Ο ορίζοντας του αγνώστου

Ο Γιάννης δεν μπορεί να μη θυμάται όσα πέρασε για να φτάσει ως εδώ, στην έρημο και στη σιγή της ύπαρξης. Φυσικά και έχει όλα του τα πρακτικά, οικονομικά, ζητήματα λυμένα. Την υγεία του την έχει, την οικογένειά του… Ωστόσο, είναι ακόμα εδώ, αγωνίζεται και θέλει να πετύχει. Θέλει να κατακτήσει άλλο ένα πρωτάθλημα, θέλει να ελέγξει απόλυτα το χτίσιμο της υστεροφημίας του. Γι’ αυτό και ο φετινός αποκλεισμός από τη συνέχεια των πλέι οφ του ΝΒΑ είναι η εξάντληση της δεύτερης εποχής του. Η πρώτη ήταν αυτή στην Ελλάδα, στους δρόμους των Σεπολίων και σε αυτούς της άγριας επιβίωσης. Μετά ξεκίνησε αυτή της υποκριτικής αποδοχής από την ελληνική πολιτεία και της γνωριμίας με τις ΗΠΑ και το αμερικάνικο πρωτάθλημα μπάσκετ. Όλοι ξέρουμε τι έγινε. Και τώρα είναι ο ορίζοντας του αγνώστου που θα ορίσει την επόμενη εποχή, περίοδο. Ο Γιάννης περπάτησε, έτρεξε, μόχθησε, πάλεψε, κέρδισε, έχασε, γέλασε, έκλαψε και τώρα έχει μείνει μόνο ο ιδρώτας της προσπάθειας και τα σκονισμένα βήματα…
Και ο Τράβις, ο φανταστικός (;) ήρωάς μας; Πού βρίσκεται; Και πώς «συναντά» (και εδώ) τον Γιάννη; Η δική του πρώτη εποχή έχεις σκόρπιες αναμνήσεις, σχεδόν ξεθωριασμένες. Ένα παιδί, οικογένεια, ο αδελφός του, ένα ταξίδι αναψυχής, λίγες, καλές, ευτυχισμένες στιγμές, άγνωστη επαγγελματική δράση… Και όμως, όλα αυτά κάτι σημαίνουν γι’ αυτόν, είναι το δικό του εύθραυστο επίτευγμα. Πλέον γυρνά μόνος και έρημος, χαμένος, δεν μιλά και απλά περπατά. Λίγο νερό πίνει και όταν αυτό τελειώνει αναζητά τρόπο να ξεδιψάσει. Ένα ταλαιπωρημένο, σχεδόν εγκαταλειμμένο, βενζινάδικο, στη μέση του πουθενά, θα γίνει η στάση του. Θα μπει, θα φάει λίγο πάγο και θα καταρρεύσει! Εδώ, σε αυτό το σημείο, ξαναβρίσκει τον Γιάννη. Ο Τράβις κάτι έχει καταφέρει στη ζωή του, κι ας μην θυμάται ακριβώς τι. Ο Τράβις ξεκίνησε μια μοναχική πορεία και όσο άντεχε προχωρούσε. Η εξάντληση τον κατέλαβε, τον έριξε κάτω και η πτώση του «έσπασε» την υπαρξιακή σιγή. Τώρα πρέπει να επιστρέψει στο άγνωστο που άφησε πίσω του.

Τι υπάρχει εκεί έξω Γιάννη;

Υπάρχει η εξής σκηνή στο «Παρίσι-Τέξας». Ο Τράβις έχει ξαναβρεί τον αδερφό του μετά από τέσσερα χρόνια. Ακόμα, όμως, δεν είναι σίγουρος αν θέλει να επιστρέψει στη ζωή που άφησε. Δεν μιλάει και όλο φεύγει από την επιτήρηση του Γουόλτ, του αδερφού του. Όταν ο τελευταίος τον εντοπίζει, ξανά, ο Τράβις στέκεται πάνω στις γραμμές του τρένου και ατενίζει τον ορίζοντα. Τον ρωτά τι υπάρχει εκεί έξω Τράβις; Η υπερβολή και η φαντασία μπορούν να αντικαταστήσουν το «Τράβις» με το «Γιάννης». Τι υπάρχει εκεί έξω Γιάννη; Η απλή απάντηση είναι η νέα μου (παλιά) ομάδα. Το δύσκολο ερώτημα, όμως, είναι και ποια θα είναι αυτή; Αντικειμενικά όλοι θα ήθελαν έναν από τους καλύτερους παίκτες του κόσμου. Ρεαλιστικά, όμως, λίγοι μπορούν να τον αποκτήσουν. Όπως όλα δείχνουν, και τι διαβολική σύμπτωση είναι αυτή(!), το Τέξας φαίνεται να είναι ο επόμενος προορισμός του Αντετοκούνμπο. Την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές, Χιούστον Ρόκετς, Σαν Αντόνιο Σπερς και Ντάλας Μάβερικς, φαντάζουν ως οι επικρατέστερες ομάδες να τον κάνουν δικό τους. Εν τω μεταξύ, ο Τράβις, στην ταινία, βρίσκει τη μητέρα του γιου του στο Χιούστον!
Η πορεία προς το άγνωστο, το νέο και η επιστροφή στον κοινό τόπο συνεχίζονται και για τους δύο. Ο Τράβις επιστρέφει στην οικογένεια που άφησε πίσω προσπαθεί να συνδεθεί με τον γιο του. Την ίδια στιγμή ψάχνει τη γυναίκα του, τη μάνα του μικρού Χάντερ. Και όταν τη βρει και με τον τρόπο του της εξομολογηθεί, θα φύγει ξανά! Γι’ αυτό και το «νέο», «η επιστροφή στον κοινό τόπο» και το «άγνωστο». Για τον Αντετοκούνμπο το «άγνωστο» είναι η επόμενη μέρα. Το να αφήσει το Μιλγουόκι είναι κάτι που πρέπει να σκεφτεί πολύ καλά. Νέα ομάδα σημαίνει νέος τόπος νέα αρχή. Και στο καινούργιο ξεκίνημα «κατοικεί» πάντα το «άγνωστο». Αν μείνει στους Μπακς, ο τόπος θα είναι ο ίδιος, όμως αυτό που δεν γνωρίζει θα είναι πάλι εκεί: η κατάκτηση ενός ακόμη πρωταθλήματος. Ο «Greek Freak» θέλει να επιστρέψει στην κορυφή χωρίς να αφήσει φυσικά την οικογένειά του. Ο κοινός τόπος, όμως, για Γιάννη και Τράβις θα είναι πάντα ίδιος: οι λάθος αποφάσεις, οι σωστές, η διαρκής αναζήτηση-εκπλήρωση προσωπικών στόχων και η αποκατάσταση της ύπαρξης.
Το «Παρίσι-Τέξας» είναι ένα υπαρξιακό road movie που δεν έχει, στην ουσία, αρχή, μέση, τέλος. Η απώλεια ορίζει το παρόν και το μέλλον. Ο Αντετοκούνμπο σίγουρα νιώθει τους τροχούς της εσωτερικής κίνησης και οι απώλειες ευκαιριών για τίτλο έχουν σωρευτεί. Δεν ξέρουμε αν αμφισβητεί την μπασκετική του ύπαρξη, ωστόσο αυτές οι απώλειες είναι που ορίζουν το δικό του παρόν και μέλλον. Τράβις και Γιάννης πάντα θα προχωράνε και πάντα θα προσπαθούν να κατακτήσουν τον χρόνο που έχασαν και που τους περιμένει.