Εθνική πόλο ανδρών: Χωρίς πίεση αποδεικνύει ποια είναι και τι αξίζει

Η Εθνική ομάδα πόλο ανδρών έφτασε στο πολυπόθητο μετάλλιο σε Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα. Το πρώτο βάθρο στην εν λόγω διοργάνωση για το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα είναι γεγονός και ήρθε με γλυκόπικρο τρόπο.

Επτά νίκες και μία ήττα κατέγραψε το σύνολο του Θοδωρή Βλάχου στο Βελιγράδι. Σαφώς και οι επτά νίκες είναι εξαιρετική συγκομιδή, αλλά αυτή η μία ήττα... πονάει. Και πονάει γιατί μία ήττα έκαναν και οι Σέρβοι στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα, οι οποίοι όμως στο τέλος της διοργάνωσης ανέβηκαν στο υψηλότερο σκαλί του βάθρου. Αυτό είναι το πικρό κομμάτι της υπόθεσης.

Το γλυκό κομμάτι έχει να κάνει με το γεγονός, ότι η Εθνική ομάδα έφυγε από ακόμη μία διοργάνωση με μετάλλιο στο στήθος, το οποίο κατέκτησε με εμφατικό τρόπο. Το 12-5 επί της Ιταλίας στο μικρό τελικό κρύβει πολλά περισσότερα από ένα ευρύ σκορ. Κρύβει αντίδραση μεγάλης ομάδας, κρύβει τεράστια ψυχικά αποθέματα, κρύβει αυταπάρνηση για κάτι λιγότερο από μία θέση στο βάθρο.

Βέβαια, ως προς το τελευταίο σκέλος της προηγούμενης παραγράφου υπάρχει και άλλη... ανάγνωση. Η ανάγνωση πως ένα σύνολο δείχνει αυτό που αξίζει σε στιγμές που η πίεση δεν είναι τόσο μεγάλη. Σαφώς και ένας μικρός τελικός έχει μεγάλο κίνητρο, άγχος, αλλά καλώς ή κακώς έχει τον χαρακτήρα μίας δεύτερης ευκαιρίας.

Ένας ημιτελικός έχει έναν πιο do or die χαρακτήρα μιας και ο στόχος του μεγάλου τελικού είναι αυτός που... χαλάει το μυαλό, φέρνει περισσότερο άγχος, προκαλεί λάθη τα οποία μπορούν να κοστίσουν. Και μιας και μιλάμε για λάθη, ο ημιτελικός της Εθνικής ομάδας πόλο ανδρών ήταν γεμάτος λάθη.

Κακή άμυνα, λάθος τοποθετήσεις στα μπλοκ, κακές επιλογές στην επίθεση - ειδικά στο δεύτερο ημίχρονο - και γενικά τα στοιχεία που την έφεραν ως εκεί αήττητη δεν λειτούργησαν σχεδόν ποτέ.

Η πίεση είναι ύπουλο πράγμα στον αθλητισμό... Από το ματς με τη Σερβία στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2024, τον ημιτελικό με την Ισπανία στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα υγρού στίβου έως τον ημιτελικό με την Ουγγαρία στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα. Παιχνίδια στα οποία χρειάστηκε το κάτι παραπάνω και τότε η Εθνική ομάδα πόλο ανδρών αδίκησε τον εαυτό της.

Και λέω αδίκησε τον εαυτό της, γιατί δεν πήρε τις σωστές αποφάσεις. Και αυτό ήταν συνέπεια άγχους που προκλήθηκε από την πίεση της στιγμής. Την πίεση που στα ματς που ακολούθησαν των παραπάνω αγώνων είχε αποβάλλει και υπέταξε όποια αντίπαλο στάθηκε στο διάβα της.

Στο Παρίσι, μετά την ήττα από τη Σερβία, κυριάρχησε της Αυστραλίας και της Ισπανίας. Στη Σιγκαπούρη υπέταξε τη Σερβία στον μικρό τελικό, έπειτα την ήττα από την Ισπανία. Και το απόγευμα της Κυριακής (25/1), μετά την ήττα από την Ουγγαρία, απαγόρευσε στην Ιταλία να πιστέψει έστω και λίγο πως μπορεί να κερδίσει κάτι από τον μικρό τελικό.

Ναι, ένα ακόμη μετάλλιο σε μία μεγάλη διοργάνωση δεν είναι αμελητέο. Ωστόσο, οι δηλώσεις των διεθνών έκαναν ξεκάθαρο πως ο στόχος ήταν άλλος. Φυσικά, δεν κάνουμε λόγο για αποτυχία, αν και η αποτυχία υπάρχει στον αθλητισμό για να κάνει πιο... όμορφη την επιτυχία, αλλά τονίζουμε πως είναι αναγκαία η βελτίωση στα ματς με χαρακτήρα «ο θάνατός σου, η ζωή μου».

Κι αυτό γιατί η Εθνική ομάδα πόλο ανδρών έχει την ικανότητα, την ποιότητα, τους αθλητές, αλλά πάνω απ' όλα το αξίζει καθώς το έχει αποδείξει με τις εμφανίσεις της.

Υ.Γ: Σήμερα ξεκίνησε η πορεία της Εθνικής ομάδας πόλο γυναικών στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα. Είμαι πεπεισμένος πως το σύνολο του Χάρη Παυλίδη μπορεί να κάνει αντίστοιχη ή και καλύτερη πορεία από το τμήμα ανδρών. Θα έχουμε πολλά lives στο Gazzetta.gr και πολύ περιεχόμενο για τη διοργάνωση στην Πορτογαλία.