«All I ever wanted…»!

Χρήστος Κιούσης Χρήστος Κιούσης
«All I ever wanted…»!
Τα πλήκτρα του Fletch μπορεί να βγήκαν από την πρίζα, δεν γίνεται όμως να σταματήσουν να βγάζουν μελωδίες, είναι η ευτυχής μοίρα της μουσικής και των μουσικών να μη «σωπαίνουν» ποτέ! Ο Χρήστος Κιούσης γράφει...

Στο άκουσμα της είδησης του θανάτου του Andrew Fletcher μου ήρθε στο μυαλό η εικόνα μου 21 χρόνια πριν, νέος μπαμπάς να νανουρίζω όρθιος τη μεγάλη μου κόρη τραγουδώντας της στο αυτί,
«…all I ever wanted
all I ever needed is here in my arms
Words are very unnecessary,
they can only do harm… “

Δεν ήταν μάλλον το κλασικό νανούρισμα για το περιβάλλον της ελληνικής επαρχίας, ούτε αυτό ούτε όσα ακολούθησαν από Leonard Cohen ως τους Guns ‘n’Roses της σχολικής μου νιότης κι από Διονύση Σαββόπουλο ως τον Φοίβο Δεληβοριά αλλά τι είμαστε οι άνθρωποι, αν όχι τα τραγούδια που κουβαλάμε στο κεφάλι μας και μουρμουρίζουμε σε ανύποπτες στιγμές.

Ο άνθρωπος Andy Fletcher έφυγε, εκοιμήθη όπως θα έλεγαν αν ήταν Μητροπολίτης αλλά δεν γίνεται να πεθάνει. Συμβαίνει με αυτόν ό,τι και με όλους τους μεγάλους της Τέχνης, η σπορά είναι πολύ μεγάλη κι αρκεί για να καρπίζει ξανά και ξανά για χρόνια. Μπορεί να μην ξανακάτσει με τους δικούς του στο τραπέζι, μπορεί να μην ξανακολυμπήσει στη θάλασσα, μπορεί να μη βγει με τους φίλους του για μια μπύρα, μπορεί να μην ξαναδεί την αγαπημένη του ομάδα στο γήπεδο αλλά όλοι εμείς και πολλοί ακόμη που δεν έχουν καν γεννηθεί, θα κάνουν όλα τα παραπάνω και πόσα ακόμα με τις μελωδίες και τους στίχους των Depeche Mode στα χείλη τους.

Ένα βράδυ στη «Μαύρη Τρύπα» με σύστησε ο Μίλτος Πασχαλίδης στο σπουδαίο Έλληνα στιχουργό Οδυσσέα Ιωάννου αλλά εγώ δεν βρήκα κάτι σπουδαίο να του πω για να του εκφράσω την εκτίμηση μου. «Ούτε μπορείς να φανταστείς τι μου έχεις κάνει με τους στίχους σου», μάλλον ακούστηκα σαν αδέξιος νέος που φλερτάρει την απρόσιτη γκόμενα. Το ίδιο θα μπορούσα να πω σε πολλούς σπουδαίους ανθρώπους της μουσικής, της Τέχνης που αγκαλιάζουμε σε κάθε δύσκολη ή χαρούμενη στιγμή.

Εκτιμώ απεριόριστα όλους τους καλλιτέχνες αλλά δεν προσέτρεξα κανένα βράδυ σε έναν πίνακα αριστούργημα, δεν αγκάλιασα ένα καθηλωτικό γλυπτό, προφανώς δεν μιμήθηκα μια μεγάλη χορογραφία, ούτε απήγγειλα κάποιο μονόπρακτο. Τα τραγούδια κουβαλάμε και τα καβαλάμε σε κάθε μικρό ή μεγάλο κύμα.

Κάπου κάποτε, ίσως κι αυτή ακριβώς τη στιγμή που γράφω αυτές τις λίγες λέξεις αποχαιρετισμού, ίσως οποιαδήποτε στιγμή διαβαστούν αυτές οι λίγες λέξεις, φανταστείτε έναν νέο πατέρα να λικνίζεται με την κόρη του υπό τους ήχους της μελωδίας ενός τραγουδιού των Depeche Mode, ίσως με τους ίδιους ακριβώς στίχους που κάποτε μουρμούρζα κι εγώ.
”Words like violence,
Break the silence…”

Χρήστος Κιούσης
Χρήστος Κιούσης