Okeano: Εκεί που μίλησε ο τόπος
Ο ποιητής είπε ότι ο κόσμος θα τελειώσει με έναν λυγμό. Αυτό που δεν είπε, δεν έψαξε να δει (δεν ήταν και υποχρεωμένος βέβαια), είναι πώς ξεκίνησε ο κόσμος. Η σύγκρουση δεν ήταν η αρχή. Όχι. Ήταν το αποτέλεσμα μιας μακράς, αθέατης, διαδικασίας. Το σκοτάδι και το δειλό φως πάλευαν για να ανοίξουν την πύλη του έξω -έσω- κόσμου. Ακαθόριστοι ήχοι, άλλοτε ψίθυροι, άλλοτε παγωμένες κραυγές, έφταναν στο «στόμα» του σύμπαντος που δεν έχει ακόμη ουρλιάξει. Οι πλανήτες ετοιμάζονταν για τον «χορό» και την οδύσσειά τους, αλλά ο χρόνος δεν είχε βρεθεί, ούτε ο τόπος που μιλά.
Η «συνομιλία» του μαύρου με το λευκό, με το χρυσό, ήταν περισσότερο παράθεση αποσιωπητικών, παρά ανταλλαγής λόγων. Κανείς δεν είχε υπολογίσει το υγρό στοιχείο, το νερό. Αργοκυλούσε πάνω σε νεφελώδης δακτυλίους, σε βραχώδης σχισμές σε κόκκινους και γαλάζιους πλανήτες. Τα ποτάμια δίχως επιστροφή και δίχως ανέμου κάλυψη πήγαιναν στο πουθενά. Η άσκοπη πάλη δεν οδηγούσε πουθενά. Και να ποιον ήταν το καθοριστικό σημείο: ο ερεβώδης και ο λαμπερός ιδρώτας έπεσαν στο κενό αλλά δεν χάθηκαν σε αυτό. Μια υγρή αντήχηση ακούστηκε και επέστρεψε στα άμορφα στοιχεία, σώματα. Αυτό ήταν! Το σκοτάδι δέχτηκε τη φλόγα και το φως τον αναπόφευκτο κάτω κόσμο. Ο χρόνος γεννήθηκε, ο τόπος μίλησε και οι Okeano μας έδωσαν τη μουσική τους.
Ο ξαφνικός χαρακτήρας της ζωής
Η μπάντα Okeano ανήκει σε αυτές που επιβεβαιώνουν τον ξαφνικό χαρακτήρα της ζωής, την απρόβλεπτη περπατησιά του κόσμου τούτου και την γλυκιά ανταπόδοση των ανθρώπων όταν αυτοί αφήνονται στο άγνωστο. Ναι, δεν έχει πάντα θετικά αποτελέσματα η συμπεριφορά αυτή, η κίνηση αυτή, η συνάντηση αυτή. Ξέρετε, όμως, κάτι; Αυτή, η ζωή, η έμψυχη, η άλαλη, η φυτική, η ζωική, η φανταστική, έτσι μας δόθηκε και έτσι μας φέρεται. Όσο κι αν μαθαίνεις, διαβάζεις, γεμίζεις εμπειρίες και γνώση, ποτέ δεν ξέρεις τι θα σου φέρει η επόμενη στιγμή, η επόμενη ματιά, ο επόμενος ήχος.
Η καλλιτεχνική παρέα που έβαλε το χέρι μας στο πληκτρολόγιο έκανε, και κάνει, κάτι απλό: μας θύμισε ότι το συναίσθημα είναι αυτό που μας γέννησε, μετά ήρθε το μυαλό και η λογική. Και ο ήχος του, η μουσική του, είναι φτιαγμένος μέσα από πιανιστικές βελονιές, αέρινες/νεραϊδένιες φωνές και ατμοσφαιρικές, φυσικές, παρεμβολές. Αν η γλώσσα μας γράφτηκε στις αμμουδιές του κόσμου και στις «γροθιές» των βουνών, η μουσική μας ξεκίνησε απ’ αυτό που η καρδιά ζητά: τη λυτρωτική συγκίνηση, κίνηση. Οι Okeano παραμερίζουν τσιμέντα και ανθρώπινα επιτεύγματα και φτάνουν στον πυρήνα της ψυχή μας.
Το κλασικό και το μυσταγωγικό
Οι Okeano έχουν κυκλοφορήσει δύο άλμπουμ, το «Ocean Highway» και το «Universal Scream». Κοινή συνισταμένη η σκοτεινή, ambient, μουσική αφήγηση που σε περιβάλλει και σε «αγκαλιάζει», σου ψιθυρίζει την ιστορία της, τις νότες και τις μελωδίες της. Το πιάνο δίνει τον τόνο, τη γραμμή και οι λεπτοί ήχοι, μερικές φορές οι ευγενικές ομιλίες, αναλαμβάνουν να μεταφέρουν το νόημα και, κυρίως, το συναίσθημα της δημιουργίας των Okeano. Η μπάντα πειραματίζεται με τις αρχέγονες μορφές έκφρασης, με αυτές που στέκονται στη γλώσσα και στη συμπεριφορά της μουσικής και μετά στην ανθρώπινη φωνή, μετά στο ανθρώπινο κάλλος που πάντα δέχεται και ακούει με δέος το φυσικό, αυτό που μεταφέρει με διακριτική γοητεία, μινιμαλιστικά, η μουσική τους. Οι Okeano συνδυάζουν το κλασικό ύφος με το μυσταγωγικό και το experimental με το λυρικό, το αφηγηματικά συναισθηματικά επικό. Ψάξτε αυτή την μπάντα και ακούστε τις δημιουργίες της. Κερδισμένοι θα βγείτε.