Όταν οι σιωπές συνομίλησαν!
Η Κρήτη είναι το σημείο μηδέν και το άπειρο η ασταμάτητη επέκταση αυτού του σημείου. Η αναφορά σε αυτό το νησί που είναι θεριό και στη θάλασσα βρίσκεται, έχει σημασία. Από εκεί έλκει την καταγωγή της η Γεωργία Νταγάκη, η λυράρισα με την αλύγιστη φωνή και την καμαρωτή ομορφιά. Η καλλιτέχνιδα που πήρε τη λύρα και την έκανε γλώσσα που αλλάζει διαρκώς μορφές, που δημιουργεί κόσμους μέσα στον κόσμο και που μεταφέρει την περηφάνια και την καλή στράτα της πατρίδας της. Το μουσικό όργανο-καρδιά του νησιού είναι παντού και αυτή το εκτοξεύει εκεί που τα άστρα γελάνε και οι ήλιοι μαλώνουνε με το φως και τη φωτιά.
Η Γεωργία Νταγάκη ξέρει ότι η μουσική δεν έχει σύνορα και το κάνει πράξη παίζοντας με τη λύρα που είναι το χρυσάφι μιας ψυχής αντρειωμένης. Η Γεωργία σπρώχνει το όριο και εμείς το ακούμε και το βλέπουμε. Από τις κορφές του Ψηλορείτη ως τις σπηλιές-καταφύγια και από την αρμύρα της θάλασσας στα αστικά κέντρα και στις εκκλησίες του κόσμου! Η Γεωργία Νταγάκη με τη ριζωμένη αφετηρία της, την Κρήτη, μας κάλεσε σε ένα live (στις 24 Οκτωβρίου) στην Αγγλικανική Εκκλησία του Αγίου Παύλου και απλά μας έδειξε κάτι από τον ήχο και την ομορφιά του απείρου. Αυτό θα γίνει και στις 12 Νοεμβρίου στη «Μικρή Σκηνή» στη Θεσσαλονίκη. Να είστε εκεί!
Μυσταγωγία σε τόπο μικρό
Βράδυ Σάββατου στην Αθήνα, στην πλατεία Συντάγματος. Η κίνηση στο μετρό αυξημένη και οι άνθρωποι με τα καλά τους ντυμένοι. Τουλάχιστον με τα ρούχα που τους έκαναν να νιώθουν άνετα και ωραία. Και από τα υπόγεια του σταθμού στα φώτα του δεύτερου πιο κεντρικού σημείου της πόλης (η πλατεία Ομονοίας θα είναι πάντα το πρώτο). Στρίβοντας στην οδό Φιλελλήνων έμπαινες σε πιο σκοτεινά μονοπάτια. Το δημόσιο φως λιγοστό, ένα λευκό που σε έκανε να θες να φύγεις όσο γίνεται πιο γρήγορα απ’ αυτόν τον δρόμο. Οι επιλογές διαφυγής δύο: η Πλάκα και λεωφόρος Βασιλίσσης Αμαλίας. Καμία απ’ αυτές. Υπήρχε και η τρίτη επιλογή, η Αγγλικανική Εκκλησία του Αγίου Παύλου!
Σε αυτόν τον μικρό τόπο, που η σιωπή κατοικούσε και την παγωνιά φρόντιζε, εκεί έστησε τη μυσταγωγική της οδό η Γεωργία Νταγάκη. Τα ξύλινα έδρανα, το εκκλησιαστικό όργανο, η γοτθική αρχιτεκτονική και οι σεπτές εικόνες καλούσαν και ζητούσαν μουσική και φωνή που θα ιερουργούσαν και θα επικοινωνούσαν με το κοινό που γέμισε τον χώρο. Η Γεωργία Νταγάκη, παρά την ίωση που την ταλαιπωρούσε τραγούδησε λεβέντικα, γλυκά, όμορφα, αποφασιστικά. Οι δύο ώρες που της εκδήλωσης κύλησαν με τον ήχο της ανάσας, ρυθμικούς χτύπους των χεριών και με σιωπές που επικοινωνούσαν.
Συνόδευσε τη σιωπή
Η Γεωργία Νταγάκη με τους συνοδοιπόρους της, τους Πάνο Γεωργόπουλο (κιθάρα), Ορέστη Μπενέκα (πλήκτρα), Γιάννης Παπανικολάου (κρουστα), Γρηγόρη Μάγο (ήχος), κατέλαβε το σημείο μηδέν του ναού και ένα κομμάτι απείρου που κατοικεί σε κάθε εκκλησία, σε κάθε λατρευτικό χώρο. Τα τραγούδια που επιλέχθηκαν είχαν δύναμη, συγκίνηση, έμπνευση, επιδείκνυαν, χωρίς υπερβολές φυσικά, τη δεξιοτεχνία του συνόλου και «συνόδευαν» την ιερή σιωπή που μας υποδέχτηκε. Και ξέρετε ποια εικόνα έμεινε στον γράφοντα; Αυτή. Λίγο πριν το κεντρικό σημείο της Εκκλησίας, το Ιερό, υπάρχουν εκατέρωθεν του χώρου σημαίες. Όπως έπεφτε το φως του προβολέα στη σκηνή, δημιουργούσε σκιές που έφτιαχναν χιτώνες που ανεμίζανε. Σε αυτή την παραίσθηση από κάτω άπλωσε τη φωνή, την ορμή και την ψυχή της η Γεωργία Νταγάκη και με τη λύρα της μας πήγε από την Κρήτη στο άπειρο και ξανά στο άπειρο!
Υ.Γ: Ενήλικες με smart phone, αυτή η μάστιγα! Μερικοί θεατές φαίνεται ότι ήταν
υποχρεωμένοι να τραβάνε φωτογραφίες και βίντεο στη διάρκεια του live. Τι να πω!
INFO
Γεωργία Νταγάκη
Από την Κρήτη ως το Άπειρο.
Στη «Μικρή Σκηνή» [Επταλόφου 14 Θεσσαλονίκη]
Στις 12 Νοεμβρίου
Συντελεστές επί σκηνής:
Πάνος Γεωργόπουλος, κιθάρα
Χαράλαμπος Κουρτάρας, μπάσο
Γιάννης Παπανικολάου, τύμπανα
Στον ήχο: Γρηγόρης Μάγος
Διάρκεια: 120 λεπτά
Εισιτήρια: ΕΔΩ
*Η Γεωργία Νταγάκη σε Spotify, YouTube, Instagram, Facebook, X
