Μέσα σε πέντε χρόνια, δύτης τοποθέτησε 25.800 τσουβάλια τσιμέντου και έσωσε καθεδρικό ναό στην Αγγλία (vid)
Στις αρχές του 20ού αιώνα, ο εμβληματικός Γοτθικός καθεδρικός ναός του Γουίντσεστερ στην Αγγλία, μήκους 170 μέτρων, βρισκόταν στα πρόθυρα της ολοκληρωτικής κατάρρευσης.
Αιώνες μετά την κατασκευή του, ανακαλύφθηκε ότι το έδαφος πάνω στο οποίο στηριζόταν ήταν ένα υποχωρούν τυρφώδες υπόστρωμα (χώμα που χρησιμοποιείται για γλάστρες ουσιαστικά). Η σταδιακή καθίζηση προκαλούσε τριγμούς και τεράστιες ρωγμές στους τοίχους, καθιστώντας την πτώση του απλό θέμα χρόνου.
Η πρωτοποριακή ιδέα ενός γεωλόγου
Η αρχική σκέψη για αποστέγνωση του εδάφους απορρίφθηκε αμέσως, καθώς η αφαίρεση του νερού θα αποδυνάμωνε ακόμα περισσότερο τη δομή. Τότε, ο γεωλόγος Φράνσις Φοξ πρότεινε μια ιδέα που δεν είχε δοκιμαστεί ποτέ ξανά στην ιστορία: τη θωράκιση των βυθισμένων θεμελίων χωρίς την αποστράγγιση της περιοχής.
Εκεί εμφανίζεται το όνομα του Ουίλιαμ Γουόκερ. Από το 1906 έως το 1911, ο Βρετανός δύτης καταδυόταν καθημερινά σε έναν λασπώδη βόθρο βάθους έξι μέτρων, φορώντας μια βαριά στολή υπό πίεση. Στα θολά νερά όπου η ορατότητα ήταν μηδενική, ο Γουόκερ εργαζόταν αποκλειστικά με την αφή.
Με τα ίδια του τα χέρια κατάφερε να τοποθετήσει περισσότερα από 25.800 τσουβάλια τσιμέντου, καθώς και χιλιάδες μάζες από τούβλα και δομικούς λίθους στα θεμέλια του ναού, σταθεροποιώντας την κατασκευή.
Η γιγαντιαία προσπάθεια του Γουόκερ δημιούργησε μια αδιάβροχη βάση που επέτρεψε επιτέλους την άντληση του εναπομείναντος νερού και την ανέγερση μόνιμων τοίχων υποστήριξης που διατηρούνται μέχρι σήμερα.
Αν και ο ίδιος έφυγε από τη ζωή λίγα χρόνια αργότερα, θύμα της ισπανικής γρίπης το 1918, η πόλη του Γουίντσεστερ δεν ξέχασε τον σωτήρα της. Ο Ουίλιαμ Γουόκερ τιμάται ετησίως, ενώ διάφορα αγάλματα και μνημεία προς τιμήν του κοσμούν τον καθεδρικό ναό και την πόλη.
