«Δαγκάνα» αγάπη μου πάρε με από δω!
Η ιστορία που ακολουθεί είναι προϊόν μυθοπλασίας (;). Ο ήλιος είχε μόλις ανατείλει. Τα πουλάκια άραζαν στα κλαδιά των καμένων δέντρων και οι πιτσιρικάδες που έμεναν στο απέναντι Airbnb μόλις είχαν επιστρέψει από το πάρτι του DJ WTF. Η πρώτη σκέψη γουργούρισε σαν πονηρό γατί. Αχ, τι ωραία που είμαστε σε διακοπές! Σήμερα θα κοιμηθώ μέχρι τις 12:00 το μεσημέρι. Και ενώ το ροχαλητό ξεκίνησε ξανά, τα μικρά βήματα, του μικρού παιδιού, στο μικρό σπίτι-εξοχικό είχαν ήδη ξεκινήσει. Η μικρή καστανή πριγκίπισσα είχε ξυπνήσει με 100% ενέργεια (τι πιο σύνηθες για ένα επτάχρονο) και ερχόταν με όλη την αγάπη του κόσμου στο δωμάτιο του μπαμπά και της μαμάς. Τσιρίδα που σπάει το φράγμα του ήχου και οι γονείς σηκώνονται έτοιμοι για να πάνε να καταλάβουν το οχυρό του εχθρού! Ναιιιιιιιιιι! Σήμερα θα πάμε με τον μπάμπα να πιάσουμε το κουκλάκι χελώνα από το μηχάνημα! Ξύπνα μπαμπά! Ξύπνα, ξύπνα, ξύπνα… Η τελευταία λέξη επαναλήφθηκε τόσο πολύ που έγινε μπιτ επίδοξου ράπερ. Δεύτερη σκέψη που νιαούρισε με ένα χαμόγελο ως τα αυτιά. Μα, το ξέχασες; Σήμερα έχεις υποσχεθεί να πάτε με τα πόδια ως το περίπτερο της κυρίας Νίτσας. Ο μπαμπάς σηκώνεται, η μαμά φτιάχνει καφέδες και η μικρή πριγκίπισσα με τσιρίδα που διώχνει τα πουλιά από τα κλαδιά και ξυπνά του πιτσιρικάδες, αναφωνεί: Σήμερα θα πάμε στη Δαγκάνααααααααααα! (σ.σ θα βάζαμε κι άλλα «α» αλλά μάλλον θα ήταν υπερβολή, ε;. Τέλος πάντων, τα υπόλοιπα λόγια αφορούν το κόμικ «Δαγκάνα», από Jemma Press, του Πανάγου).
Τι show ήταν αυτό ρε Πανάγο!
Λοιπόν… Ρε Πανάγο τι παράσταση έδωσες ρε αγόρι μου! Τι show ήταν αυτό! Εμείς, η δική μου γενιά, τα κόμικ τα διαβάζαμε για έναν και μόνο λόγο: να περάσουμε καλά, να γελάσουμε αβίαστα, με την ψυχή μας…. Ε, στη δουλειά του Πανάγου γελάσαμε, γελάσαμε και στο τέλος ξαναγελάσαμε. Εδώ να διευκρινίσουμε το εξής: Η ευδιαθεσία που προκλήθηκε έγινε μέσα από πανέξυπνους, καλά δουλεμένους, ουσιαστικούς λόγους-διαλόγους. Με άλλα λόγια, το σενάριο και η δράση που έφτιαξε ο δημιουργός είναι η βάση και το αφοπλιστικό μέσο για να διαβάσει ο αναγνώστης με λαχτάρα τη «Δαγκάνα».
Σε 124 στριπ έχουμε την πιο καυστική σάτιρα της κοινωνικής πραγματικότητας. Η αμεσότητα της κάθε μικρής ιστορίας είναι εντυπωσιακή. Εντυπωσιακότερο, όμως, είναι το ύφος, η συμπεριφορά και η αποτύπωση της συλλογικής αντίληψης για τα όσα ζούμε μέσα από τους ήρωες της «Δαγκάνας». Όλα τα ανθρώπινα κατάλληλα μεγεθυμένα και με τη σωστή δόση υπερβολής που θέλει η σάτιρα. Αντιλαμβάνεσαι ότι αυτά που διαβάζεις είναι αυτά που θα άκουγες από έναν φίλο σου που μόνο την αλήθεια θέλει να σου λέει. Και η αλήθεια είναι πάντα λυτρωτική, όπως και το χιούμορ, η σάτιρα…
Η δαγκάνα είναι η ζωή μας
Η όλη φάση έχει να κάνει με το μηχάνημα που έχει πολλά κουκλάκια μέσα και μια δαγκάνα στο ταβάνι. Κάθε φορά που κάποιος ενήλικας ή παιδί ρίχνει το κέρμα, ενεργοποιεί τον εξωτερικό μοχλό και αυτός με τη σειρά του τη δαγκάνα. Αυτή όταν πιάνει ένα κουκλάκι το γραπώνει γερά, αλλά λίγο πριν το ρίξει στην έξοδο, το αφήνει να πέσει πάλι μέσα. Και εδώ μπαίνει και ο ειρωνικός (;) υπότιτλος που λέει «εσύ θα ξεχωρίσεις!». Ε, και όλο αυτό είναι η ζωή του σύγχρονου ανθρώπου! Νομίζει ότι θα τα καταφέρει, φτάνει στο «σχεδόν» και ξαφνικά έρχεται η ακύρωση και όλα πάνε στράφι
Σε κάθε επεισόδιο ο Πανάγος σχολιάζει αυτά που έχουμε ζήσει και αυτά που ζούμε: την κοινωνική ασφυξία, τις «φούσκες» που φτιάχνουμε για να επιβεβαιώνουμε τις ψευδαισθήσεις μας, την ακρίβεια, την αισχροκέρδεια, τη στεγαστική κρίση, τον υπερτουρισμό, τα στερεότυπα, τις δήθεν λύσεις από «ειδικούς» αυτοβοήθειας, την ανθρώπινη ματαιοδοξία, κ.α. Ως καλός κομίστας-σατιρικός καλλιτέχνης, ο Πανάγος στρέφει την πένα του και εναντίον του αυτοσαρκαζόμενος, μπαίνοντας στη ροή της αφήγησης, εκθέτοντας τον εαυτό του. Σε όλο αυτό βοηθάνε, φυσικά, τα χρώματα, φωτεινά, ζωηρά που, του φόντου που αναδεικνύουν την κίνηση, τις αντιδράσεις και τα κάπως ουδέτερα χρώματα των χαρακτήρων. Η έκδοση συνοδεύεται από το εύστοχο εισαγωγικό σημείωμα της Ελισάβετ Φωτοπούλου.
*Το κόμικ το βρίσκετε στα κεντρικά βιβλιοπωλεία και ΕΔΩ
