Η Χρύσα Λύκου στο Gazzetta: «Πιστεύω ότι ο φόβος δεν κρατά για πάντα…» (vid)

• «Τραμπουκισμοί, μαχαίρια και δέκα εναντίον ενός είναι για τους δειλούς, για όσους επιλέγουν να ζουν τη ζωή τους έρποντας»
• «Θεωρώ πως αποδόθηκε δικαιοσύνη κυρίως γιατί τα θύματα άκουσαν αυτό που έπρεπε να ακούσουν, όχι για να χαρούν, αλλά για να ανακουφιστούν»
• «Κάθε κουβέντα, κάθε αφήγηση είχε τη φόρτιση της απώλειας, του ανοιχτού τραύματος»

Ο χρόνος δεν γυρίζει και τα μάτια κοιτάνε μόνο μπροστά. Τα χρόνια τα δίσεκτα, τα γεμάτα ξηρασία και μαυρίλα, εκείνα που γράφονταν με το λεπίδι, το αίμα και το ανατριχιαστικό χάδι του βελούδινου χεριού, εκείνα διάλεξαν οι άνθρωποι να αντιμετωπίσουν τους απάνθρωπους. Η βαρβαρότητα και το μίσος απέναντι στη δημοκρατία, την ευαισθησία, την αλληλεγγύη. Οι αγκυλωμένες λέξεις, πράξεις και απέναντι οι όρθιες γροθιές και οι λεβέντικες πράξεις. Το λεκτικό δηλητήριο και απέναντι οι λέξεις σπάνια, αθάνατα, πουλιά. Οι δολοφόνοι, εγκληματίες, νεοναζί και απέναντι οι άνθρωποι που κοίταξαν το τέρας και δεν του έμοιασαν…

Απέναντι μου ένας άνθρωπος με πανέμορφη ψυχή και αληθινή ανθρώπινη ματιά, άγγιγμα, η Χρύσα Λύκου, εκ των δημιουργών του ντοκιμαντέρ «11 χρόνια δίκη της Χρυσής Αυγής: ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΤΗΣ». Η παραγωγή αυτού του εγχειρήματος ανήκει στην Κοινωνική Συνεταιριστική Επιχείρηση ΣΕΛΗΝΗ Ο.Κ.Ε.Α, η σκηνοθεσία είναι του Στέλιου Ζαχαρίου και εμείς οφείλουμε να στηρίξουμε αυτήν την προσπάθεια.

Το ντοκιμαντέρ θα κάνει πρεμιέρα στις 7 Οκτωβρίου στον κινηματογράφο «Cinobo Opera», σε μια εκδήλωση αφιερωμένη για εκείνους που έζησαν από μέσα τη δίκη. Έπειτα, το τριήμερο 9-11 Οκτωβρίου, στον ίδιο κινηματογράφο, θα υπάρξουν για το κοινό ελεύθερες προβολές, στο τέλος των οποίων θα υπάρχει Q & A με διαφορετικούς καλεσμένους κάθε φορά. Τα έσοδα θα δοθούν για την ενίσχυση της ΣΕΛΗΝΗΣ. Να θυμίσουμε ότι σήμερα είναι η μεγάλη συναυλία οικονομικής ενίσχυσης της ΣΕΛΗΝΗΣ στο Θέατρο Βράχων Μελίνα Μερκούρη.

Στις 7 Οκτωβρίου προβάλλεται το ντοκιμαντέρ σας «11 χρόνια δίκη της Χρυσής Αυγής: ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΤΗΣ». Και πώς τα φέρνει η ζωή και σήμερα (σ.σ η συνέντευξη έγινε στις 15/9) αποφυλακίζεται ο Κασιδιάρης. Μετά απ’ αυτό, αποκτά μεγαλύτερη σημασία η προβολή του ντοκιμαντέρ;

To ντοκιμαντέρ αυτό έγινε δυνατή σκέψη στο μυαλό μου τον Μάρτιο του 2026, το απόγευμα που τελεσιδίκησε αυτή η μακροχρόνια δίκη. Θυμάμαι έντονα εκείνη την ημέρα… Δεν είχε σίγουρα τον κόσμο της πρώτης δίκης, είχε όμως όλες κι όλους εκείνους που μεγαλώσαμε παρέα σχεδόν μια δεκαετία. Θυμάμαι τον ήχο της έδρας, αυτό το μπαμ που ήταν σαν όλα να έγιναν σε μια στιγμή. Θυμάμαι όλες τις αποχρώσεις που έκανε το πορτοκαλί στον ουρανό καθώς βγαίναμε απ’ το Εφετείο, θυμάμαι τη συγκίνηση, την ανακούφιση, τη Μάγδα Φύσσα να λέει «μη χαθούμε, τώρα». Περπάτησα απ’ το Εφετείο μέχρι να Εξάρχεια με τη σκέψη τι ήταν τελικά όλα αυτά τα 11 χρόνια;. Σε αυτήν τη σύντομη διαδρομή νομίζω γεννήθηκε το ντοκιμαντέρ μας, μέσα από την ανάγκη της καταγραφής της ιστορίας από εκείνες κι εκείνους που την έγραψαν με ιδρώτα και αίμα. Ένα χρέος προς τους ανθρώπους που έφυγαν, μια παρακαταθήκη γι’ αυτούς που θα έρθουν.

Η αποφυλάκιση Κασιδιάρη λίγες ημέρες πριν τη 13η επέτειο απ’ τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, μου προκαλεί κάπως αναμενόμενα συναισθήματα, έχοντας παρακολουθήσει την αμετανόητη και ταυτόχρονα δειλή πορεία του, καθώς και την αξιοθρήνητη συνέπεια του στο μίσος. Παρόλα αυτά, πολιτική μου θέση αποτελεί το να μη σαπίζουν οι άνθρωποι στις φυλακές κι αν θέλω να είμαι συνεπής με αυτό οφείλω να τη διατηρήσω και τώρα παρά την προσωπική μου δυσφορία. Ο Κασιδιάρης, δεν είναι τίποτα άλλο πέρα από ένα απ’ τα πολλά κεφάλια της λερναίας ύδρας. Φθηνό αναλώσιμο στη μηχανή του φασισμού που φυσικά παραμένει επικίνδυνο. Αυτό που θέλω να πω, είναι ότι αυτό που τρομάζει περισσότερο δεν είναι το συγκεκριμένο πρόσωπο, αλλά τα ανοιχτά αυτιά που βρίσκει αυτός και οι όμοιοι του για να ακούσουν με στωικότητα το παραλήρημά του. Ένας καταδικασμένος νεοναζί βγαίνει απ’ τη φυλακή με το αφήγημα του «πολιτικού κρατούμενου» που ανενόχλητος έχτισε όντας κρατούμενος, χρησιμοποιώντας σαν δούρειο ίππο τα social media. Έχουν κι άλλοι κρατούμενοι άραγε αυτή την πολυτέλεια ή το εξουσιαστικό σύστημα κάνει για ακόμη μια φορά φανερό ποιους θεωρεί πραγματικά εχθρούς του και ποιους τους κάνει πατ-πατ στην πλάτη; Απομονώθηκε τελικά ποτέ ο Κασιδιάρης ή εκμεταλλεύτηκε με τον καλύτερο -όπως φαίνεται- τρόπο τα συνωμοσιολογικά τρολ, με τις χιλιάδες προβολές σε Tiktok, YouTube, Facebook και ομάδες με εκατοντάδες μέλη στο Viber;

Άλλη αντιμετώπιση στον Ρωμάνο και άλλη στον Κασιδιάρη. Θα σου πουν όμως «τον βάλαμε φυλακή, τι άλλο θες; Να τον κρεμάσω!....».

Δεν προσδοκώ ούτε κρεμάλες, ούτε θανατικές ποινές. Τα θέματα αυτά έχουν διευθετηθεί χρόνια πριν και προτιμώ να μην τα επικαλούμαι ούτε σε συνθήκες φόρτισης. Εμείς δεν δίνουμε μάχες εκδίκησης, ούτε κινούμαστε στα σκοτάδια με μαχαίρια και πλάτες ισχυρών, γι’ αυτό και άνθρωποι όπως ο Νίκος Ρωμανός που ανέφερες διώκονται διαχρονικά, μετατρέπονται σε λάφυρο του κράτους, ένας αποδιοπομπαίος τράγος για κάθε φορά που θέλουν να πετάξουν την μπάλα στην εξέδρα.

«Η δημοκρατία λειτούργησε, ποιο είναι, λοιπόν, το πρόβλημά σου και αντιδράς;». Και το ερώτημά μου εμένα είναι το εξής: Υπάρχει κάποιο κενό, αδυναμία, από πλευράς κινημάτων που οδηγεί στην ύπαρξη και υποστήριξη από κόσμο προσώπων όπως ο Κασιδιάρης ή είναι τόσο ισχυρό το εξουσιαστικό σύστημα που προωθεί άλλοτε ευθέως και άλλοτε υπογείως άτομα σαν τον Κασιδιάρη;

Το κίνημα πλέον, ειδικά τα τελευταία χρόνια, δεν έχει να τα βάλει μόνο με το κράτος, αλλά και με το φανερό και ξεδιάντροπο παρακράτος. Άνθρωποι που αγωνίζονται για μια καλύτερη κοινωνία δεν ξέρουν ποια μέρα θα τους κληρώσει κάποια δικογραφία που θα τους καταστρέψει τη ζωή. Δεν υπάρχει πιο χαρακτηριστικό απ’ το τελευταίο παράδειγμα των ανθρώπων που διώκονται 16 χρόνια μετά για την υπόθεση της Marfin ή ελάχιστα πιο πίσω η δίκη των Αμπελοκήπων και το "συγγνώμη λάθος" που παραλίγο να ακούσουμε για ακόμη μια φορά στις αίθουσες των δικαστηρίων απέναντι σε ανθρώπους που κρατούνταν για μισό αποτύπωμα σε μια σακούλα. Άνθρωποι της διεκδίκησης βρίσκονται ξανά και ξανά με δικαστήρια στην πλάτη και ένα τεράστιο οικονομικό και ψυχικό κόστος. Όλο αυτό αναπόφευκτα γεννά κούραση και δημιουργεί αμηχανία στο εδώ και τώρα. Ωστόσο, επιλέγω να παραμένω αισιόδοξη. Πιστεύω στις ζυμώσεις και τις διεργασίες που γίνονται σε όποιον ρυθμό κι αν συμβαίνουν και παρατηρώ ότι ο κόσμος εξακολουθεί να μιλάει μεταξύ του, να μοιράζεται ιδέες και σκέψεις. Πιστεύω στις εκπλήξεις και τις προσδοκώ. Πιστεύω ότι ο φόβος δεν κρατά για πάντα…

«Τραμπουκισμοί, μαχαίρια και δέκα εναντίον ενός είναι για τους δειλούς, για όσους επιλέγουν να ζουν τη ζωή τους έρποντας»

Το ντοκιμαντέρ βοηθάει σε αυτή την κατεύθυνση, να κινητοποιηθούν οι άνθρωποι για ξαναμπούν στις τρύπες τους οι φασίστες;

Δεν πιστεύω ότι ένα ντοκιμαντέρ μπορεί να κάνει θαύματα, αν ήταν έτσι θα είχαν προηγηθεί κι άλλα. Πιστεύω, όμως, στη δουλειά του μυρμηγκιού. Όσων γίνονται φανερά ή λιγότερο φανερά, όσα διεκδικούμε, για όσα δεν σιωπούμε. Όλα στο μυαλό μου λειτουργούν συμπληρωματικά προς έναν κοινό στόχο, που δεν είναι άλλος από το να εξαφανιστεί κάθε φασιστικό μόρφωμα απ’ τους δρόμους και τις γειτονιές μας. Θεωρώ λοιπόν ότι αυτή η εργασία θα λειτουργήσει με έναν τέτοιο τρόπο και προς αυτή την κατεύθυνση. Κατανοώ ότι υπάρχει απογοήτευση, αλλά είναι σημαντικό να μην μετατραπεί σε βαθιά ματαίωση και μια αίσθηση ότι βρισκόμαστε πάλι στο 2010. Έχουμε αγωνιστεί πολύ και δεν αναλογεί στον αντιφασιστικό κόσμο καμία αίσθηση ήττας.

Οπότε δεν πιστεύεις ότι ξεμπερδέψαμε με τον φασισμό;

Προσωπικά δεν πιστεύω ότι θα ξεμπερδέψουμε ποτέ, όσο οι κοινωνίες λειτουργούν και εξουσιάζονται με τον τρόπο που συμβαίνει μέχρι και σήμερα. Και δεν αναφέρομαι μόνο στον φασισμό όπως "οπτικοποιήθηκε" ας πούμε μέσω της Χρυσής Αυγής σε όλους μας. Μιλάω για τον καθημερινό φασισμό. Αυτόν που θα στραβοκοιτάξει έναν μετανάστη στο λεωφορείο, θα κοροϊδέψει ένα gay ζευγάρι που περπατά στο πάρκο, θα προσεγγίσει με τρόπο που θα νιώσει άσχημα μια θηλυκότητα… Ξέρεις, είναι πάρα πολύ εύκολο να γίνεις φασίστας. Ίσως το πιο εύκολο. Να σου φταίνε πάντα οι άλλοι που συμπτωματικά θα τους αισθάνεσαι και πιο αδύναμους από εσένα, άσχετα αν εσύ δεν μπορείς να σηκώσεις κεφάλι στο αφεντικό σου την ώρα που εκείνοι διέσχισαν θάλασσες για μια καλύτερη ζωή. Το δύσκολο είναι να εναντιωθείς στο κυρίαρχο, να αμφισβητήσεις, να διεκδικήσεις, να συμπεριλάβεις, να κατανοήσεις, να δημιουργήσεις ρωγμές. Τραμπουκισμοί, μαχαίρια και δέκα εναντίον ενός είναι για τους δειλούς, για όσους επιλέγουν να ζουν τη ζωή τους έρποντας.

Αυτήν τη βία μπορούμε με τη λαϊκή αντιβία να την αντιμετωπίσουμε;

Για να απαντήσουμε σε αυτό, νομίζω ότι χρειάζεται να δούμε πώς και από ποιους ορίζεται το τί είναι βία τελικά. Η σκόπιμη σύγχυση και η προσαρμοστικότητα που της προσδίδουν ανάλογα με τι χρειάζεται να εξυπηρετήσουν κάθε στιγμή, δίνει τον τόνο στο τί είναι αντιβία και αυτό που τελικά τους εναντιώνεται. Τα σκάνδαλα που βιώνουμε το ένα μετά το άλλο, είναι βία; Η ακρίβεια, είναι βία; Ο εκτοπισμός των ανθρώπων από τις γειτονιές τους λόγω airbnb και πανάκριβων ενοικίων, είναι βία; Η ελεγχόμενη και κατευθυνόμενη δικαιοσύνη, είναι βία; Τα λογοκριμένα Μέσα Ενημέρωσης, είναι βία; Η απαξίωση της ζωής μας, είναι βία; Οι εκτελέσεις παιδιών από αστυνομικούς, είναι βία; Οι άνθρωποι που βυθίζονται σε ελληνικά ύδατα, είναι βία; Οι εργασιακές γαλέρες και τα εργατικά «ατυχήματα», είναι βία; Το φακέλωμα των ανθρώπων που αγωνίζονται, είναι βία; Τα στημένα κατηγορητήρια, είναι βία; Η ποινικοποίηση της αλληλεγγύης, είναι βία; Αν σε όλα αυτά απαντάμε «ναι», τότε αντιβία είναι η άρνηση να τα αποδεχτούμε;

Επίσης, επειδή η κουβέντα μας γίνεται με αφορμή το ντοκιμαντέρ για τη δίκη της Χρυσής Αυγής. Οι επιθέσεις τόσων χρόνων της Χρυσής Αυγής σε πρόσφυγες/ισσες, μετανάστες/-τριες, ΛΟΑΤΚΙ+ υποκείμενα, συνδικαλιστές και αντιφασίστες/τριες δεν ήταν βία, μέχρι να ακουστεί στο Κερατσίνι το εξοργιστικό «Ε, όχι και μαχαίρια!» από αστυνομικό; Όταν στο Μεταξουργείο οι ακροδεξιοί συγκεντρώνονταν ενάντια σε μια ξύλινα κούκλα που συμβόλιζε το ταξίδι της προσφυγιάς δίπλα στις κλούβες των ΜΑΤ, δεν ήταν βία; Όταν στο ίδιο σημείο συγκεντρώθηκαν αντιφασίστες/τριες με αποτέλεσμα να χτυπηθούν βίαια με ανθρώπους να χάνουν μέχρι και την ακοή τους από κρότου λάμψης, αυτό ήταν βία και η συγκέντρωση ποιων ήταν τελικά αντιβία;

«Θεωρώ πως αποδόθηκε δικαιοσύνη κυρίως γιατί τα θύματα άκουσαν αυτό που έπρεπε να ακούσουν, όχι για να χαρούν, αλλά για να ανακουφιστούν»

Το ντοκιμαντέρ κρατά τη μνήμη ζωντανή, πέρα απ’ αυτή για τον Παύλο.

Το ντοκιμαντέρ θέλει να κρατήσει ζωντανό το συναίσθημα εκείνο των ανθρώπων που χρειάστηκε να κοιτάξουν το αποκρουστικό πρόσωπο της Χρυσής Αυγής. Άλλοι λιγότερο, άλλοι περισσότερο, όλοι τους όμως παρών ακόμη και με την απουσία τους. Ο Σαχζάτ Λουκμάν, ο Παύλος Φύσσας, οι αιγύπτιοι αλιεργάτες, οι συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ, ο τότε φοιτητής Δημήτρης Κουσουρής, οι εκατοντάδες άλλοι κι άλλες που δεν γνωρίζουμε τα ονόματα τους, σχηματίζουν όμως το ψηφιδωτό πόνου που άφησε πίσω της η εγκληματική οργάνωση. Το ντοκιμαντέρ αυτό, έχει σκοπό να αναδείξει πώς κύλησαν αυτά τα έντεκα χρόνια μέσα στις δικαστικές αίθουσες, τον χλευασμό που δέχθηκαν τα θύματα και οι συγγενείς τους, όχι μόνο απ’ τους κατηγορούμενους, αλλά και απ’ αυτούς που τους υπερασπίζονταν. Γιατί είναι σημαντικό να αναφέρουμε ότι οι Χρυσαυγίτες, βρήκαν υπεράσπιση σε Χρυσαυγίτες που τους εκπροσώπησαν ξεχειλίζοντας αλαζονεία και χυδαιότητα.

Πρόκειται για μια προσπάθεια να αποτυπωθούν όσα δεν ενδιαφέρθηκαν να επικοινωνήσουν τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης όλα αυτά τα χρόνια, αξιολογώντας τη δίκη σαν μια υπόθεση που δεν χρήζει ιδιαίτερης προσοχής, αφήνοντας το βάρος της ενημέρωσης σε συγκεκριμένα Μέσα (όπως το OmniaTv, Εφημερίδα των Συντακτών και λίγα ακόμη), καθώς και στο πολύτιμο Golden Dawn Watch που κατάφερε να ανοίξει αυτή τη δίκη στο κοινό. Αν δεν υπήρχαν οι ελάχιστες εξαιρέσεις, το περισσότερο που πιθανόν να ξέραμε για τη Χρυσή Αυγή είναι το που και με ποια κολύμπησε ο Κασιδιάρης και πόσο ευγενικά φέρονταν τα μέλη της Χρυσής Αυγής σε κυβερνητικά στελέχη. Το ντοκιμαντέρ αυτό λοιπόν έρχεται να βάλει ένα λιθαράκι στον κόπο των λίγων, να αφήσει με τη σειρά του ένα κομμάτι καταγραφής των όσων έγιναν μέσα απ’ τη ματιά εκείνων που ήταν εκεί.

Αυτός που θα δει το ντοκιμαντέρ, τι θέλεις να κρατήσει; Να καταλάβει ότι δεν ξεμπερδέψαμε με τον φασισμό; Ότι υπήρξε μια πολύ σκοτεινή περίοδος, τρομοκρατική, για τον απλό άνθρωπο, ότι κάποιοι εγκληματίες λειτουργούσαν, κάποτε, ανεξέλεγκτα;

Θα αναφέρω αυτό που κράτησα εγώ πιο πολύ μέσα απ’ τις αφηγήσεις των ανθρώπων αυτών, και δεν είναι άλλο απ’ τη δύναμη του να αγωνίζεσαι για ζωή κουβαλώντας στην πλάτη και στην καρδιά σου την απουσία και τον θάνατο. Αυτή η δίκη ήταν ένας αγώνας ενάντια στον φόβο για να είναι ο Παύλος Φύσσας ο τελευταίος νεκρός από φασιστικό χέρι, όπως λέει και η Μάγδα Φύσσα. Σίγουρα, λοιπόν, θέλω να κρατήσει το κομμάτι του αγώνα και της πίστης σε αυτόν, ότι ακόμα και λυγισμένοι οι άνθρωποι ανακαλύπτουν το απόθεμα που θα τους βάλει ξανά στο παιχνίδι που μοιάζει χαμένο, αλλά δεν είναι. Και δεν θα είναι!

Υπήρξε, πιστεύεις, δικαιοσύνη στην υπόθεση της Χρυσής Αυγής;

Πιστεύω πως έγινε αυτό που έπρεπε. Το ότι ακούστηκε πως η Χρυσή Αυγή είναι εγκληματική οργάνωση, ήταν μια σπουδαία απόφαση, μια σημαντική στιγμή για την κοινωνία, μια παρακαταθήκη κι ένα πλαίσιο για το πώς θα λειτουργήσει από δω και πέρα ο επόμενος που θα δημιουργήσει μια τέτοια συνθήκη. Θεωρώ, λοιπόν, πως αποδόθηκε δικαιοσύνη κυρίως γιατί τα θύματα άκουσαν αυτό που έπρεπε να ακούσουν, όχι για να χαρούν, αλλά για να ανακουφιστούν.

«Κάθε κουβέντα, κάθε αφήγηση είχε τη φόρτιση της απώλειας, του ανοιχτού τραύματος»

Οι άνθρωποι που μιλούν στο ντοκιμαντέρ σας εμπιστεύτηκαν αμέσως;

Αρχικά να πούμε ότι στο ντοκιμαντέρ μιλά η Μάγδα Φύσσα, μητέρα του Παύλου Φύσσα, η μια απ’ τις αυτόπτες μάρτυρες της δολοφονίας, η Δήμητρα Ζώρζου, η δικηγόρος της οικογένειας Φύσσα, Μαρίνα Δαλιάνη, ο δικηγόρος των αιγυπτίων αλιεργατών Κώστας Σκαρμέας, ο δικηγόρων των συνδικαλιστών του ΠΑΜΕ, Μάνος Μαλαγάρης, ο δημοσιογράφος και μελετητής της Χρυσής Αυγής Δημήτρης Ψαράς, η φωτορεπόρτερ Τατιάνα Μπόλαρη και η Ηλέκτρα Αλεξανδροπούλου μέλος του Golden Dawn Wach. Με όλους αυτούς τους ανθρώπους δεν γνωριστήκαμε χθες, πρόκειται για σχέσεις δεκαετίας πλέον οι περισσότερες, με γεγονότα και συναισθήματα που μας έδεσαν σε επώδυνες καταστάσεις και λειτουργούν σαν διαπιστεύσεις για το σήμερα και το αύριο. Σε καμία περίπτωση δεν ισχυρίζομαι ότι οι συνεντεύξεις κύλησαν εύκολα παρά την οικειότητα που υπάρχει. Κάθε κουβέντα, κάθε αφήγηση είχε τη φόρτιση της απώλειας, του ανοιχτού τραύματος, της διαχείρισης ενός γεγονότος που κανείς δεν ήταν προετοιμασμένος ότι θα βρεθεί μπροστά του. Θέλω να πιστεύω ότι ένιωσαν ασφάλεια και σίγουρα εμπιστεύτηκα κι εγώ την κρίση και την καθαρή τους ματιά.

Το ντοκιμαντέρ θα παιχτεί και στον κινηματογράφο. Η διανομή του ήταν εύκολη;

Το ντοκιμαντέρ θα προβληθεί στο Cinobo Όπερα και η αλήθεια είναι ότι απ’ την πρώτη στιγμή η πόρτα ήταν ανοιχτή σε αυτή την επικοινωνία. Υποδέχτηκαν την ταινία μας με σεβασμό και αυτό είναι σημαντικό για ‘μένα.

Λέω μήπως το θέμα είναι ακόμα δύσκολο και ίσως να το φοβόντουσαν…

Αν το φοβόντουσαν θα το ανέβαζα μόνη μου! (γέλια). Υπήρξε, όμως, αμέσως ανταπόκριση.

Στις 7 Οκτωβρίου θα γίνει η προβολή. Θα υπάρξουν κι άλλες εκδηλώσεις για το ντοκιμαντέρ;

Στις 7 Οκτωβρίου θα γίνει μια προβολή-εκδήλωση, αφιερωμένη σε εκείνες κι εκείνους που έζησαν από μέσα τη δίκη αυτή όλα αυτά τα χρόνια και σε όσες/όσους δούλεψαν για την ταινία αυτή. Στη συνέχεια, δηλαδή στις 9,10 και 11 Οκτωβρίου, το ντοκιμαντέρ μας θα είναι ανοιχτό στο κοινό και θα μπορεί όποιος/α θέλει να το παρακολουθήσει. Σκοπός μας είναι στο τέλος κάθε προβολής, να υπάρχει Q&A με διαφορετικούς καλεσμένους κάθε φορά, ενώ θα υπάρχει και παράλληλη διερμηνεία στη νοηματική.

Τα έσοδα απ’ όλο αυτό θα πάνε για τους σκοπούς της «Σελήνης», έτσι;

Το ντοκιμαντέρ αυτό χρηματοδοτήθηκε αποκλειστικά απ’ τη ΣΕΛΗΝΗ και στηρίχθηκε συγκινητικά τόσο από συναδέλφους όσο και από συνεργάτες που βοήθησαν σημαντικά στο αποτέλεσμα που θα δείτε σύντομα. Τα έσοδα θα δοθούν για την ενίσχυση της ΣΕΛΗΝΗΣ, βάζοντας ένα λιθαράκι για το επόμενο ντοκιμαντέρ μας.

Σε ευχαριστώ πολύ.
Και εγώ.

Στοιχεία ταινίας
Τίτλος: «11 ΧΡΟΝΙΑ ΔΙΚΗΣ ΤΗΣ ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ: ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΤΗΣ»

Δημοσιογραφική έρευνα: Χρύσα Λύκου
Σκηνοθεσία: Στέλιος Ζαχαρίου
Παραγωγή: ΣΕΛΗΝΗ Ο.Κ.Ε.Α.
Διάρκεια: 95 λεπτά
Εκδήλωση παρουσίασης: 7 Οκτωβρίου
Προβολές: 9,10,11 Οκτωβρίου
Χώρος προβολών: Κινηματογράφος CINOBO ΟΠΕΡΑ.

INFO
Συναυλία για την οικονομική ενίσχυση της ΣΕΛΗΝΗΣ

Συμμετέχουν: 0-100 Seirene, Novel 729, Plato, Sonic Lnk, Vale Tudo, yarem, δύο_μηδέν_δύο_μηδέν, Σημάδι, Στίχοιμα.

Διάρκεια: 180 λεπτά.

Εισιτήρια: ΕΔΩ

Πόρτα: 20 ευρώ

Εκτέλεση Παραγωγής: Getaway Productions

Περισσότερα για τη ΣΕΛΗΝΗ μπορείτε να βρείτε εδώ:
Selini Okea – selini.okea

*Όλα τα έσοδα της εκδήλωσης θα διατεθούν για την οικονομική ενίσχυση της ΣΕΛΗΝΗΣ Για περισσότερες πληροφορίες και ανακοινώσεις σχετικά με τη συναυλία, το κοινό καλείται να παρακολουθεί τα επίσημα κανάλια επικοινωνίας της διοργάνωσης.

ΣΕΛΗΝΗ (@selini.okea) • Φωτογραφίες και βίντεο στο Instagram

Getaway Productions (@getawayproductions) • Φωτογραφίες και βίντεο στο Instagram

Γραφείο Τύπου / Επικοινωνία:
[Τηλέφωνο] 695 5417992
[Email] [email protected]